Swinging Groningen?

Groningen op een maandagavond in mei. Op het bordes van het stadhuis draait dj Armin van Buuren een set en daar komen duizenden stadjers op af. Swinging Groningen gaat dit jaar niet door, maar toch werd er gedanst in Groningen. Ook op bushokjes! (er vielen geen gewonden)

Van honderd pannenkoeken naar een Elfstedenkruisje

Voor mij begon de Elfstedentocht 2007 al op donderdag 17 mei. Toen bakte ik met Louise honderd pannenkoeken voor het Zwaarachtig Elfstedenteam. Zelden heb ik in 24 uur meer gegeten dan tijdens de Elfstedentocht!

Vrijdagochtend was ik om 11 uur op de Hunze om met de kleine bus naar Leeuwarden te rijden waar we de boot opbouwden en, zoals dat bij een roeiwedstrijd hoort, in het zonnetje rondhingen. Nadat de Hoendiep met ‘geleende’ zwemvesten was goedgekeurd zat het werk erop. Om 17 uur eten met de dames8, om vervolgens af te tellen tot de start. Rond half acht trok Stefan de deur van de bus dicht, waarna Tjarko begon te brullen als een dolle! Nadat hij twee keer had geroepen dat de deur open moest, werd duidelijk dat hij zijn hand tussen de deur had gekregen! Paniek!
In allerijl werd Tjarko afgevoerd richting EHBO. Zou hij nog kunnen roeien? Zouden we de start nog halen? Laurens en ik reden met Johan Detlef alvast naar Bartlehiem voor de eerste wissel. Onderweg bleek dat Tjarko zijn hand relatief goed was en dat hij kon roeien. Ook bleek dat de kaart met de route en wisselplekken bij de paniek verloren was gegaan. Gelukkig wist Johan Detlef ook zonder kaart de weg door Friesland.
De eerste wissel! Spannend! Instappen ging redelijk, en knallen, weg! We gingen als dollen van start. Na een goede anderhalve kilometer passeerden we Daventria, die daar hadden gewisseld. Ze kwamen naast ons weer het water op en er ontspon zich een boord-aan-boord gevecht. Kilometers roeiden we zij aan zij. Uiteindelijk kwamen we net voor, maar toen liep het opeens niet meer en haalden ze ons weer in. Een paar kilometer lang leek het helemaal nergens op en vielen we voor ons gevoel ver weg. Maar zo’n twee kilometer voor het eind van de etape begon het weer te lopen en kwamen we weer terug. Onder de Klaarkampsterbrug door en wisselen. De eerste etappe zat erop en ik was helemaal aan gort. De grote bus bleef staan, de kleine reed mee naar Dokkum om te stempelen. Gauw een pannenkoek, pastasalade, drinken en toen liggen in de bus. Als er nog vier zulke etappes moeten volgen...
Intussen bikkelden de andere mannen hard door. Daventria werd afgeschud, het werd donker. En de wind was tegen. In Leeuwarden was nog niet duidelijk of we wel of niet over het Slotermeer konden. Vada had ons inmiddels ingehaald en de ARC was op komst. In Dearsum stapten Laurens en ik in voor onze tweede etappe. Op naar Sneek! Harde tegenwind, donker, zwaar: fantastisch! Geweldig om door het donker te bikkelen, met alleen een aureool van licht rond Peters hoofd en soms een lichtje in de verte. Ik voelde me steeds beter. Laurens had het even moeilijk, maar samen buffelden we door het Duister. De Arc konden we niet voorblijven, maar we bleven wel in de buurt. Dan door Sneek: linksaf, rechtsaf, bruggen, en wisselen. Wauw, wat een kick! Intussen was duidelijk dat we niet over het Slotermeer konden. Stefan en Tjarko haalden de Arc weer in: zo werd het een mooi gevecht. Stempelen in Woudsend en weer terug. Het werd ochtend. Tjerkwerd: weer 10km tegenwind naar Workum. Ik had er zin in, Laurens iets minder. En weer knallen tegen de wind in! Op weg naar Workum kwamen we de koplopers tegen, die alweer terugroeiden. De GRB had al zo’n 10 minuten voorsprong op de Zwolsche, dus dat kwam goed. Brullend sprintten we door Workum.
Bij de wissel raakte Johan Detlef nog even te water, maar werd niet zoveel tijd verloren. Onderweg naar Tjerkwerd de dames nog aangemoedigd bij hun wissel: ze lagen duidelijk eerste. Nog altijd tegenwind: tot in Harlingen. Daar kwamen Jan en Joost, met de Arc in hun kielzog. Stempelen en wisselen. De Arc wisselt niet en stuurt agressief, de riemen raken in elkaar. Uiteindelijk laten we ze maar voor om onszelf niet op te blazen. Het Van Harinxmakanaal op. Nu snap ik waarom het Slotermeer niet kon: golven.
Bah, wind mee! Het gaat niet heel lekker, we zitten een tijd vast op een hekgolf van een kruiser en verliezen terrein. Wissel in Kiesterzijl. Nog één stukje, 2,7 km van Deinum naar de Vuilnisbelt en voor ons zit het erop. In Deinum blijkt de Arc royaal voor te liggen. Damn! Maar toch: een snelle wissel en alles eruit. Knallen als op een 2000 meterwedstrijd. We roeien onszelf helemaal stuk. Geen idee hoe hard het echt ging, maar helemaal leeg rol ik bij de vuilnisbelt uit de boot. Geen tijd om uit te hijgen, want we moeten doorrijden, anders missen we de finish.
Het zit erop! Vijf voor twaalf roeien Jan en Joost over de finish, 16 uur na de start, als zevende. En dan is het wachten. Wachten op de andere ploegen, op de oranjekoek en natuurlijk: op het kruisje!
Tegen de avond weer thuis in Groningen: helemaal hyper, moe, maar héél voldaan! Wat ontzettend gaaf zo’n nacht met een bus vol kerels door Friesland scheuren, afgewisseld met vijf beulsessies in de boot. Dat moet volgend jaar absoluut herhaald worden: wat ontzettend gaaf.
Op de één of andere manier zijn we in de einduitslag achtste (wel vijfde in onze klasse), maar boeien! Mannen: het was fantastisch! En de pannenkoeken waren vrijwel op.Tijdens de race werd op de Hunze site het nieuws bijgehouden: zie hier.

Teutoburgerwaldtocht 2007

Het is alweer een paar weken geleden, maar de dag was té leuk om er geen melding van te maken! Op zondag 22 april heb ik opnieuw de Teutoburgerwaldtocht gefietst. En net als vorig jaar was het een superdag!
Wel vroeg op: om zes uur op, een kwartiertje later de deur uit en op de fiets naar Haren, waar ik 20 minuutjes later arriveerde bij de ouders van Jan-Daem. De tocht werd dit jaar door een select clubje volbracht. Waar we een jaar eerder met een dozijn fietsers op pad gingen waren er dit jaar maar vier: Hester, Jan-Daem, zijn vader Cees en ondergetekende. Gauw nog een kopje koffie en vervolgende met de auto naar het oosten, bij Nieuweschans de grens over en dan in een streep naar het zuiden over de Autobahn naar Ibbebüren. Voor een luttele vijf euro mochten we beginnen aan de wederom uitstekend door de Oldenzaalse Wielervereniging georganiseerde tocht. 110 kilometer zou het worden. Pittig, want slechts 25 (!) trainingskilometers in de benen over heuvelachtig terrein.
Het weer was fantastisch: stralend blauwe hemel, zon, weinig wind en oplopende temperaturen: kortom uitstekende omstandigheden. Het landschap was nog mooier dan vorig jaar. Door de aanhoudende warmte van de afgelopen periode waren de bossen al helemaal in het blad en stond het koolzaad overal al in bloei. Het klimmen ging ook goed. Op de eerste klim naar Tecklenburg was er nog enige reserve, door wat hooikoortsklachten, maar eigenlijk kwam ik overal verrassend makkelijk boven. Ik kon duidelijk voelen dat de dijen door de elfstedentrainingen van de afgelopen tijd aan kracht hebben gewonnen. Ook de anderen fietsten soepel naar boven en eigenlijk zaten we allemaal verschrikkelijk te genieten.
Traditiegetrouw waren we als één van de laatsten vertrokken, maar desalniettemin hebben we ons de appeltaart na 50 kilometer goed laten smaken. Het viel wel op dat er niemand meer de richting van de 110 kilometer-lus opreed. Wel kwamen er al heel wat mensen terug op dit kruispunt en zwaaiden de 80 kilometerrijders af. We hadden de koffie nog maar nauwelijks op toen er iemand van de organisatie naar ons toekwam met de vraag of we als we de lange lus wilden rijden, alsjeblieft wilden opstappen, zodat ze de bepijling konden opruimen. We reden dus min of meer voor de bezemwagen uit, maar lieten ons daardoor niet alteveel opjagen. Toen we uiteindelijk weer terug waren in Ibbebüren, bleken we ook echt de laatste deelnemers te zijn die arriveerden. Alvorens we de thuisreis aanvaarden nog een lekkere Curriewurst opgesmikkeld en toen weer in de auto. Om een uur of zeven werd ik keurig thuis afgeleverd. Het perfecte begin van het wielerseizoen. Echt iets om volgende winter weer naar uit te kijken!

Elfstedenkoorts neemt toe!

De elfstedenkoorts begint nu toch echt te komen. Minder dan twee weken nog en dan begint het. Op vrijdag 18 mei om 20:00 uur start de Elfstedentocht voor roeiers bij het botenhuis van de organiserende vereniging De Wetterwille. Tweehonderd kilometer later, op zaterdag rond 14:00 uur verwachten we over de streep te komen.

De Elfstedentocht voor roeiers wordt geroeid door ploegen die bestaan uit vijf roeikoppels en twee sturen, die om de plusminus tien kilometer wisselen. Dat betekent dat er 25 wissels plaatsvinden. Aangezien de verschillen in het wedstrijdveld (er is ook toerdeelname mogelijk) niet zo groot zijn valt bij die wissels dus behoorlijke winst te boeken.
Gistermiddag hebben we de wissels geoefend. Dat wisselen is een behoorlijk spannende gebeurtenis, die nog het best te vergelijken is met een formule 1 pitstop. Op de kant staan zes (of zeven als de stuur ook wisselt) man klaar, ieder met een vastomlijnde taak. Twee man staan op de kant met een lange pikhaak om de boot vast te pakken en naar de kant te trekken. Eén man ligt op zijn buik om de boot vast te houden en de twee instappende roeiers helpen de uitstappende roeiers uitstappen, voordat ze zelf instappen. Dit alles wordt gecoördineerd door de teamcaptain. Een perfect uitgevoerde wissel kost 20 seconden.
Aangezien de boot op volle snelheid naar de kant komt gestormd is zo’n wissel een spectaculaire en opwindende gebeurtenis. De adrenaline giert dan ook door je lijf! En dit was nog maar het oefenen! Ik ben erg benieuwd hoe het voelt als het straks echt is, ook in het stikdonker in een weiland of aan een kade in één van de elf steden!
Om één en ander wat beeldender te maken kun je in de GIF-animatie die gemaakt is bij een Elfstedentocht van een paar jar geleden zien hoe zo’n wissel gaat.

Boven het muzikale voorjaarsmaaiveld

Het voorjaar heeft zich met zomerse bravoure aangediend en allerlei leuke plaatjes steken hun kopjes boven het maaiveld! Zo is daar Cassadaga, de nieuwe cd van de Amerikaanse indie-held Bright Eyes. Prachtige liedjes, met hier en daar country invloeden, hier en daar Bob Dylan, zonder dat het ooit camp wordt. Oprechte liedjes, recht uit het hart. Een paar jaar geleden heeft Connor Oberst mijn hart gestolen met zijn album Lifted or the story is in the soil: hold your ear to the ground. Net als toen opnieuw muziek recht uit het hart, niet overal even zeker gezongen, maar zo oprecht! Geweldig!

Ook van overzee: The Apples in Stereo. Deze psychedelische band, die klinkt als een mix van The Beatles, The Beach Boys, ELO, Flaming Lips, Belle and Sebastian en nog wat zaken heeft een erg leuk album afgeleverd met New Magnetic Wonder. Het album wordt hier en daar vergeleken met Sergeant Pepper, dat lijkt me overdreven, maar goed is het wel! Experimenteel, lekkere popsongs. Twee a-tonale experimenten onder de noemer Non-Pythagoran Experiments zullen liefhebbers met een absoluut gehoor doen kermen, maar duren gelukkig niet lang. Verder is het gewoon een leuke plaat.
Van dichterbij komt het nieuwe album van Zita Swoon. In lijn met de ontwikkeling van de band Stef Kamil Carlens van de laatste jaren is Big City een zonnige mix van chanson en soul. Minder artistiekerig dan een jaar of vijf geleden, maar constanter van hoge kwaliteit. Eigenlijk is er weinig reden om de cd niet in huis te halen!
Tot slot de dansplaat van dit voorjaar: LCD Soundsystem, The sound of silver. Dansbare electro-punkrock uit New York. Raam open en lekker hard! Probeer dan nog maar eens stil te zitten!

Neuzen op de AutoRai

De bezoekersaantallen van de AutoRai vielen tegen: "slechts" 400.000 bezoekers. Maar de kwaliteit van de bezoekers was wel hoger dan bij de vorige editie. Dat verbaasde mij niet, want afgelopen zaterdag was ik met mijn vader en mijn broertje een dagje op stap naar de AuroRai.

Grappig hoor: 8:02 de trein en al gauw bleek de hele trein vol te zitten, dan wel te raken met mannen die duidelijk niet gewend waren de trein te nemen. Om Half elf waren we aanwezig en viel de drukte nog goed mee, maar allengs werd het drukker in het Rai-complex. Dat betekende dat de exotischere modellen vaak nauwelijks te bekijken waren, omdat er al drie rijen mensen rond de hekjes gedromd stonden en de massa je dwong om door te lopen.
Desalniettemin heb ik genoeg leuks gezien. Twee Bugatti's Veyron: van driekwart achter ziet die er dus niet uit! Verscheidenen Aston Martins, Lamborghini's, Porsche Carrera GT, de fantastische Bentley Speed 8 LeMans winnaar van 2003, bijzonder fraai!, en één van mijn favorieten aller tijden: de Mercedes Benz 300SLR Uhlenhaut Coupé uit 1955. Die was er natuurlijk om de Mercedes McLaren SLR aan een historisch grootse voorouder te helpen (net als alle Middeleeuwse koningen van een Romeinse keizer, of nog beter van Karel de Grote afstamden), maar was wat mij betreft de ster van de M-B stand! Rond de Spyker stand verdrongen zich drommen mensen, maar op mij hebben die boudoir interieurs en over de top styling toch niet zoveel aantrekkingskracht.
Natuurlijk hebben we ook fijn over de stands van aardsere merken gestruind en auto's "gepast". Grappig daarbij hoe we worden behandeld op basis van inschatting van onze waarschijnlijkheid als potentiële klanten. Zo werd mijn vader al gauw richting de Honda Civic Hybride sedan geleid en werden Heiko en ik bij auto's als de Skoda Fabia en Volkswagen Polo meteen aangeschoten door een medewerker. Bij Fiat werd mij gevraagd of ik al wel een rijbewijs had! Toen mijn vader opmerkte dat ik bijna dertig ben stuitte dat op ongeloof. Kennelijk heb ik een jeugdig voorkomen?
Al bij al een leuk dagje uit! Ik beloof niet dat ik volgend jaar weer ga, maar ik denk ook niet dat er weer acht jaar tussen gaat zitten zoals de laatste keer.
Rond vieren hadden we het wel zo'n beetje gezien. Vijf uur rondsjouwen was ook wel genoeg. We hebben een paar stands overgeslagen, maar ja, merken als KIA, Hyundai, Dodge en Chrysler zijn ook niet echt onmisbaar.

CPC Het snot voor ogen gelopen: het bewijs

Antwoord op YouTube

Onlangs is er in opdracht van CCO en de VNG een filmpje gemaakt over Antwoord, het dienstverleningsconcept van CCO. En nu staat het filmpje op Youtube.

Lopen door strand en duinen

Ik heb inmiddels toch wel een groot pluspunt van Den Haag ontdekt: duinen, het strand, de zee!
Vanavond had ik met Maarten afgesproken om te gaan hardlopen. Maarten heeft een vast rondje van Duindorp, bij de haven van Scheveningen door de duinen naar Kijkduin en dan over het strand terug. Al met al iets meer dan 9 kilometer.
Heerlijk! Lekker de duinen op en af in het zonnetje, met aan de rechterkant steeds een ander zicht op de zee. En halverwege het strand op, blik op oneindig en gáán langs de vloedlijn, af en toe een sprong over het water, het ruisen van de brekers, het knerpen van de schelpen onder mijn voeten. Wat een superrondje! Dat gaan we zeker vaker doen!

Zomertijd, lentezon!

Afgelopen weekend lekker een beetje bijgeslapen en voor een zieke Louise gezorgd. Keurig als altijd alle klokken op zaterdagavond alvast klaargezet voor de zomertijd. Alleen mijn werkmobiel stond het hele weekend uit. Wel als wekker gezet gisteravond, zodat ik vanochtend in plaats van om kwart voor zes pas om kwart voor zeven gewekt werd... Stom!
Aldus miste ik vanochtend het verslag van de stuurgroep en werd ik door een groep grijnzende collega's begroet vanochtend. Vanaf half vier was er een borrel van CCO voor de belendende programma's PIP (Persoonlijke Internet Pagina) en Bedrijvenloket. Helaas: het referaat voor module 3 diende uiterlijk vanavond om 23:55 ingeleverd, dus in plaats van te borrelen heb ik maar gewerkt. Om vijf uur naar huis en daar wachtte een verrassing! Tot ik om half acht klaar was met het stuk heb ik heerlijk in het lentezonnetje gezeten voor een open raam!
En even gespeeld met de webcam dus, wat bijgaande foto opleverde. Daarna een pizza gehaald, krantje erbij, muziek. Ach zo gaat het eigenlijk best hier.

Blog template opgefrist

Zo! Tussen de bedrijven door bij wijze van pauze heb ik even het template van het blog opgefrist en bijgewerkt. Ik ben wel tevreden. Alleen de achtergrond is nog wel wat saai. Maar dat is dan voor een andere keer!

Uitwaaien op het strand, en dan met frisse moed...

Na de sportieve inspanningen van zaterdag tijdens de CPC ben ik natuurlijk niet meer naar Groningen gegaan. Louise was ook in Den Haag en aldus beleefde ik mijn eerste weekend in Den Haag. Dat scheelde nogal in het treinen - voor mij dan - en bood ook gelegenheid om wat nader kennis te maken met Den Haag. Zondag was het best aardig weer, zodat de keuze tussen hard ploeteren aan een referaat en een strandwandeling snel gemaakt was.
Met tram 1 naar Scheveningen dus voor de eerste strandwandeling sinds mijn Haagse oponthoud. Ik was er al wel eens geweest tijdens een rondje hardlopen, maar dat is toch anders. Er stond een straffe wind, maar de zon scheen, zodat we heerlijk over het strand hebben gestruind om via de duinen weer terug te lopen. Heerlijk!
Maandagochtend Louise op weg naar ICTU op de trein gezet ter afsluiting van het weekend. Klaar om weer met frisse moed aan het werk te gaan!

Goede tijd voor het Goede Doel

Gisteren werd het grootste Haagse loopevenement gelopen: de City-Pier-City. Enige tijd terug tijdens een etentje van mijn HEC-traineegroep HTTP6 kwamen Marije en ik op het idee om mee te doen met de CPC. En dan niet met z'n tweëen, maar samen met andere HEC-lopers. Een idee was geboren en afgesproken werd dat Marije zou het initiatief verder zou verspreiden bij HEC, waar ze toen nog werkzaam was.

Het idee viel in goede aarde bij Leo Smits, de directeur van HEC. Enthousiast beloofde hij t-shirts te zullen betalen voor de HEC-lopers (in de wandelgang al gauw HEC-Helden). Later werd aan de HEC-Helden nog een goed doel gekoppeld: Heart for Kids, een stichting die zich inzet voor schoon water voor kinderen in Tanzania. Leo zou iedere HEC-er die de CPC uitliep sponsoren en tevens werden de collega's opgeroepen hetzelfde te doen.
Zo stonden er gisteren 11 enthousiaste HEC-ers aan de start in een hemelsblauw t-shirt met bescheiden HEC-logo en onbescheiden Heart for Kids logo. Als eerste was Marije aan de beurt voor de 5 kilometer. Hard aangemoedigd liep ze net niet onder de 30 minuten.
Een uurtje later startte de 10 kilometer. Ik stond helemaal achterin het startvak met Jan-Daem en Renee en voor me CCO collega Maarten. De start was rommelig: één vak met alle 3500 deelnemers aan de 10 kilometer door de smalle Haagse binnenstad. De eerste 5 kilometer was het vooral hollen en stilstaan, over stoepen, vluchtheuvels, paaltjes, geparkeerde auto's en fietsen ontwijken. Desalniettemin soepel gelopen in een redelijk tempo. Halverwege volgde de beklimming van een heuvel bij Madurodam en daar vond ik ruimte. Lekker omhoog tempo houden en omlaag versnellen. En vanaf zes kilometer bijna in een rechte lijn naar de finish. Tempo iets omhoog en proberen soepel te blijven lopen. Vanaf 8 kilometer groeide het besef dat ik de doelstelling onder de 50 minuten zeker zou halen, en niet eens zo héél veel langzamer zou zijn dan een jaar geleden in Utrecht. Behoorlijk stuk, maar toch doorversnellen. Nog één kilometer: het moet nog harder! Op het Korte Voorhout begon ik met mijn sprint, het snot inmiddels letterlijk voor ogen, nog twee bochten en de laatste restjes uit mijn lijf geperst. 46:34, en heel tevreden!
Daarna gewacht op de anderen, iedereen liep heel behoorlijk. Zelfs Renee, licht geblesseerd, vrijwel ongetraind en nog nooit een 10 gelopen liep ruim onder het uur. Kortom iedereen tevreden. De snelste CCO-er ben ik niet, die eer gaat naar Maarten, die een buitengewone 45:07 liep, maar toch dik tevreden.
De echte helden startten om half drie met de halve marathon. Rond half vijf zagen we het imposante lijf van Marcel Bom het Voorhout opdraven in een niet onverdienstelijke tijd van 2:02:42. Mooie tijden en hopelijk een mooie opbrengst voor het goeden doel!

Lekker hangen in het "buurtcafé"

Louise was vandaag in Amsterdam, dus vanochtend alleen opgestaan, boodschappen gedaan en daarna roeien. Ik heb weer eens ingevallen in de 8. Over twee weken is de Head, dus de heren zijn zeer serieus in training. Hard roeien dus en daarna naar huis. Ik had afgesproken met Werner, maar had nog wel even tijd voor een kopje koffie bij René en Sharon in het House of Spice. Het was druk, maar dat maakt mij niet uit: ik loop toch direct door naar de keuken. Loop ik recht in de armen van Michiel die in een hoekje voor de vitrine zat met Jantien en Maarten! Gezellig! Lekker aangeschoven dus. Ik had ook wel zin in wat lekkers, maar wat bleek: Michiel had al wat lekkers besteld bij René, dus ik viel met mijn neus in de boter!
Lekkere bruschette, kaas, verschillen de salami's en ham, brood, tapenade, mini-chorizo's en een heerlijk glaasje witte wijn. Kortom genieten! Lekker bijgepraat en -gegeten: ouderwets (V6)-gezellig. Ter afsluiting heb ik nog even espresso gemaakt en goed opgelet hoe je nu precies een latte macchiato maakt. De volgende keer doe ik het zelf!
Werner kwam tegen half 4 ook nog aanschuiven. Hij is net terug van zes weken Rusland, dus we hadden genoeg bij te praten. Oorspronkelijk was het plan samen een biertje te drinken en te kijken of er een koers op TV was, maar we zaten eigenlijk wel goed. Michiel, Jantien en Maarten gingen hun weekend elders vervolgen en Werner en ik installeerden ons in het hoekje met z'n tweëen. Werner wilde nog wel wat eten en vervolgens de biertjes daar maar opgedronken. Om een uur of vijf kwam Natasja ook nog aanschuiven en uiteindelijk zijn we gebleven tot kwart over zes, toen de mensen van de workshop van vanavond kwamen. Heerlijk: de hele middag rondgehangen in ons eigen "buurtcafé"!

Kostganger of vaste logé?

Afgelopen week was sociaal een goeie week: maandag gegeten met Marjan, die 's middags een afspraak had in de KB, dinsdag met Kim, Pim, Renee en Nadine gegeten in Utrecht en donderdag kwam Jan-Daem logeren. Het wordt intussen vaste prik: bijna iedere donderdag blijft ie slapen.
Weer een avondje gezellig ouwehoeren over gadgets, wielrennen, politiek, Den Haag, de Randstad in het algemeen, de kloof tussen voorgaande en de periferie, werk en allerlei andere zin en onzin. Weer kwam er niet veel van studeren, maar gezellig is het wel!

Het wielerseizoen is weer begonnen!

Heerlijk! Dit weekend is het wielerseizoen weer echt begonnen! Na wat koersjes Down Under, de Ronde van Quatar en Californië is het nu echt begonnen: kasseien, Oude Kwaremont, Kanarieberg, de muur van Geraardsbergen en de sonore stem van Michel Wuyts. Vandaag de zestigste Kuurne-Brussel-Kuurne en gisteren de Omloop Het Volk. Een prachtige finale gisteren, met een mooie zege van Pozzato. De laatste 52 kilometer fietste ondergetekende sterk mee in de achtervolging op de kopgroep!

Roeien, Bambi, rust!

Zo, vandaag blog ik precies één jaar. En ik schrijf de verjaardagsblog stilstaand in de trein met uitzicht op de Euroborg. Grappig...
Afgelopen weekend heb ik heerlijk bijgeslapen en (bijna) alleen maar leuke dingen gedaan. Na de borrel van vrijdagmiddag heb ik op die twee wijntjes heerlijk geslapen in de trein naar groningen. Daar werd ik vanaf Zwolle al geconfronteerd met mijn eerste geplande activiteit op zaterdag: de Gyas-Hunze Race. Toen stapte er namelijk een bende eerstejaars roeiers van Phocas in, sporttassen vol blikken Aldi-bier, zo kom je de treinreis van Nijmegen naar Groningen wel door. Ze waren erg luidruchtig, maar ook wel schattig. Echte stoere eerstejaars!
Zaterdag was ik gevraagd in te vallen in de Hunze Club8, die (heerlijk!) was ingeloot in de laatste heat. Ik hoefde dus pas om 15 uur op de Hunze te zijn en kon dus lekker uitslapen. Het was koud, net onder het vriespunt, normaal dus een vaarverbod, maar ja, nu wedstrijd. Op het zeetje bij de Oostersluizen stonden behoorlijk wat golven, zodat sommige mederoeiers wat ongerust werden, aangezien ze twee weken eerder in deze boot waren gezonken doordat ze teveel water binnen hadden gekregen. Het viel echter wel mee. Vanaf de start liep de boot lekker door en ik kon goed druk pakken. Een novum voor mij in een acht! De Gyas wedstrijd 8 die na ons startte kwam wel dichterbij, maar maakte geen kans om ons in te halen. Vanaf de Trompbrug kwamen ze zelfs nauwelijks meer dichterbij. Intussen (halverwege) begon ik hem al goed te voelen. Aangemoedigd vanaf alle bruggen gingen we echter goed door, hard langs het Groningen Museum met nog een eindsprint als toetje. Tijd: 9:28! Goeie tijd voor een boot die niet eerder in die samenstelling voer en de derde tijd in het veld. Dik tevreden, vooral omdat ik voor het eerst echt helemaal stuk ging in een acht, een teken dat ik het onder de knie begin te krijgen! Leuk hoor! Stoer ook: toen we uitstapten zat er ijs aan de palen en dollen, ook wel erg koud dus.
's Avonds ging het nog sneeuwen, dus lekker met Louise op de bank Bambi gekeken en vroeg naar bed!
Zondag weer lekker uitgeslapen en 's middags de Zuidwester gestuurd bij de sprint wedstrijd over 700 meter. De dames deden het goed: zo explosief had ik ze nog nooit gezien. 's Avonds lekker Top Gear en slapen en maandagochtend tot kwart voor zeven uitgeslapen. Zo, nu zou ik er wel weer een weekje tegenaan moeten kunnen!

Bomen over benchmarken met gemeenten

Vandaag was ik in Driebergen bij de startsessie van de Benchmark Publiekszaken 2007. Deze benchmark wordt georganiseerd door SGBO, de onderzoekstak van VNG en vergelijkt de prestaties van in 2007 79 gemeentes op het gebied van publieke dienstverlening. Samen met collega Japke heb ik vanochtend een presentatie gehouden in de plenaire sessie om even kort te vertellen wat het programma CCO inhoudt en hoe dat gelinkt kan worden aan de benchmark. Het was leuk om eens voor zo'n grote groep te presenteren (200 man/vrouw) en 's middags in een workshop en een kring-bijeenkomst (de gemeentes zijn ingedeeld in vergelijkbare kringen) te horen wat de gemeentes bezighoudt en waar hun behoeftes liggen.
Sinds het VNG congres op 25 januari j.l. is er ook flink wat informatie over het programma CCO online beschikbaar gekomen. Voor wie het interesseert: zie hier en op de subsite van Antwoord.

Heen en weer

Heen en weer, heen en weer! (check het bijschrift van deze site met de tekst van de Drs. P klassieker: Deugende teksten voor het hele gezin! en deze fansite).

Hen en weer dus, met de trein door het hele land. Maandag van Groningen via Woerden naar Den Haag, dinsdag van Den Haag naar Groningen (Bert Visscher, Stadsschouwburg eerste rij midden!), woensdag van Groningen naar Den Haag, vrijdag van Den Haag naar Groningen, zaterdag van Groningen naar Utrecht, zondag van Bilthoven via Marum naar Groningen, maandag van Groningen naar Den Haag, dinsdag van Den Haag naar Rotterdam en vice versa, woensdag van Den Haag naar Amsterdam naar Breda, naar Den Haag, donderdag van Den Haag naar Zaandam en terug, vrijdag van Den Haag naar Groningen.
Ofwel morgen is de enige dag in twee weken dat ik niet enige uren in de trein zit. Die OV heb ik dus hard nodig! Gelukkig zijn de uitzichten soms heel aardig, zoals vanochtend tussen Assen en Beilen!

Update: Wat een mazzel! De voorstelling van donderdag ging niet door wegens technische problemen en nu ligt Bertje Vis in het ziekenhuis met een acute blindedarmontsteking!

Online in de trein

Een paar weken na het eerste in de trein geschreven blog, dan nu het eerste in de trein gepubliceerde blog! Ik heb mijn abonnement bij T-Mobile verlengd en daarbij een nieuwe telefoon genomen (Sony Ericsson K800i) en Pocket Internet Totaal Plus, ofwel mobiel internet. Het is nog niet gelukt om de telefoon als een draadloos modem te gebruiken via Bluetooth. Via USB heb ik echter al wel verbinding en dat werkt best goed! Sterker nog: de verbinding in de trein is beter dan thuis in Groningen! Stap 2 is nu dus gezet. Mét draadje heb ik nu een paar dagen om uit te vinden hoe ik de Bluetooth instellingen voor elkaar kan krijgen om ook de laatste stap, volledig draadloos, te realiseren.

PS. Midden in Drenthe laat de stabiliteit van de verbinding nog wat te wensen over. Waarschijnlijk is dat in de Randstad met een betere UMTS dekking beter.

Update: En presto: Utrecht Centraal!

Opa online

Gisteren kreeg Louise een mailtje van haar opa (achter in de tachtig) “Vanaf heden ben ik op internet. Mijn e-mailadres is ...” Ontroerend statig berichtje van de eerste stappen van een oude man op het internet.

Januari, korte broek, t-shirt, 8!

Zaterdagmiddag ben ik bij de Gyas Winterwedstrijd ingevallen in de Hunze Club-8 in wording. Het was leuk om weer eens boord te roeien! (Voor de leken: boordroeien is met één riem per roeier, scullen gaat met twee riemen per roeier.) Na een paar maanden alleen skiffen was het wel even wennen. Sowieso om de slag weer te moeten volgen en vooral om op bakboord te zitten. Maar tijdens het oproeien ging het steeds beter. In het startgebied leek het eerder een Hunze-wedstrijd, dan een Gyas-wedstrijd: er waren in onze heat althans bijna geen Gyas boten te bekennen!
Het leuke van een 8 is dat het zo hard gaat en snel ging het ook best wel in de eerste anderhalve kilometer. We hadden net twee eerder gestarte boten ingehaald en de toejuigingen van de Zuidwesters in ontvangst genomen toen het noodlot toesloeg.
Opeens moest ik veel harder trappen en hoorde ik gevloek achter mijn rug. Gerard bleek zijn bankje uit de sliding te hebben getrapt, waardoor ook Tjarko niet meer kon roeien en we effectief dus een 6 met 2 man ballast waren. De tweede helft ging dan ook nogal rommelig. Maar desalniettemin noteerden we wel de gedeeld snelste dagtijd: 10:31 over 3 kilometer.
Toch leuk! En het meest bijzondere: dit alles maakte ik mee, roeiend in korte broek en t-shirt! Zo warm was het op zaterdag 13 januari in Groningen.

Jong en flitsend

Vrijdag, lange dag college en daarna met de trainee's eten. Leuk, gezellig! Er werd voorgesteld om eerst nog even naar een borrel voor jonge rijksambtenaren te gaan. In de mail waarin het werd voorgesteld: "integreren met jonge flitsende rijksambtenaren!"
Nu zegt de cynicus meteen: dat is een antithese! Wel grappig hoor, zo'n borrel, maar wel een erg hoog JOVD, hockey en corps gehalte. Jong en flitsend? Jongemannen in blauwe blazers. Ik zag zelfs Pim Fortuyn stropdassen!
Ze waren niet allemaal zo, maar ik miste toch de wat minder eh ambiteuze netwerkende bestuurders in de dop.
Ik geloof dat ik niet zo'n borrelaar ben... Leuk om te zien hoe sommige mensen heel soepel integreren en met allerlei volk aan de praat raken. Zelf ben ik toch wat terughoudender: ik sta gezellig te kletsen met mensen die ik al ken! Is dat mijn noordelijke inslag die eerst de kat uit de boom kijkt? Stugge Groninger die ik ben! Nou ja, op mijn eigen manier kom ik er ook wel. In ieder geval zullen er nog heel wat borrels volgen!
Van het eten kwam natuurlijk niet veel meer. Gezien de prestaties van de NS wilde ik uiterlijk 20:36 vertrekken van Den Haag Centraal, dus toen we om kwart voor acht in het restaurant zaten wist ik al wel dat dat niet meer ging lukken. Maar goed, niet getreurd: om half negen in de trein met een patatje met en een kroket, ipod op en goed boek (Jonathan Safran Foer, Alles is verlicht): ik zat goed. Reis ging redelijk voorspoedig. Maar twintig minuten vertraging, dus nog vóór 12 uur thuis in Groningen!

Pizzasessie

Afgelopen vrijdag is het tweede blok van mijn opleiding begonnen. Het eerste blok werd afgesloten met een meeneemtentamen. Ik verkeerde in de stellige veronderstelling dat dit gewoon een tentamen zou zijn als alle andere, maar dan één dat je thuis maakt, maar dat bleek niet het geval. Een meeneemtentamen is een tentamen waar je zo lang over doet om het te maken, dat dat niet lukt in een paar uurtjes in en examenhal. Uiteindelijk ben ik zo’n acht uur bezig geweest en heb ik zeven pagina’s volgetypt om de zeer uitgebreide vragen te beantwoorden.
Het tweede blok wordt behoorlijk pittig. De literatuur heeft prikkelende titels als Bestuurlijke informatiesystemen en automatisering en Informatisering: Het taaie ongerief. Het eerste college afgelopen vrijdag van prof. Bemelmans was in ieder geval wel erg leuk en doorspekt met beeldende praktijkvoorbeelden vanaf de jaren zeventig. Erg boeiend. Jammer alleen dat ik, net als bijna iedereen, er vrijdagochtend achter kwam dat we al drie hoofdstukken uit de eerste titel hadden moeten lezen. De leeswijzer bleek wat aan het voorgaan de tabblad te kleven. Fijn, meteen 75 pagina’s achter. De stof voor aanstaande vrijdag zijn een artikel van 80 pagina’s, nog een wat korter artikel, drie hoofdstukken (100 pagina’s) uit Het taaie ongerief en ter aanname nog een paar hoofdstukken uit Bestuurlijke informatiesystemen. Dinsdag kwamen er nog 80 pagina’s extra bij. 420 Pagina’s lijkt mij toch een beetje overdreven voor één week...
Daarnaast doen we een project voor een echte opdrachtgever. We moeten een plan van aanpak schrijven voor een centraal deel van de operatie om van de dienst Domijnen een Nationaal Beslaghuis te maken. Erg interessant en erg veel werk.
Woensdagavond hebben we een pizza-sessie gehouden bij ICTU als kick-off. Erg gezellig ’s avonds bij ICTU. De portiers keken raar op van het nieuwe fenomeen: bezoekers die om 18 uur niet vertrekken, maar aankomen!
Helaas kan ik er inhoudelijk verder niets over vertellen, maar het is wel erg leuk en motiverend dat het voor het echie is. Uiteraard zit hier ook het nodige leeswerk aan vast. Kortom dit wordt een erg zwaar blok, maar wel interessant en leerzaam!

Vers overhemd

Toen ik maandagochtend vroeg in de bus naar het station stapte realiseerde ik me dat ik het vers gestreken overhemd vergeten was mee te nemen. Aangezien het niet alleen erg saai, maar ook wat onfris zou zijn om de hele week hetzelfde overhemd te dragen heb ik maandag bij de Bijenkorf nog gauw even een nieuwe gehaald. En dankzij de wonderen der techniek kan ik hem hier even laten zien! (Louise was nieuwsgierig.)

Blog in de trein

Maandagochtend 6:54 in de trein naar Den Haag. Een mooi moment om mijn eerste blog te schrijven op mijn MacBook! Ten bewijze: de bovenstaande foto, genomen in de trein met de webcam. (Overigens zit ik gezellig met Maartje in de trein, maar die is niet zo happig op een foto op dit tijdstip) Een mooi moment ook voor een korte evaluatie van mijn ervaringen met de Nederlandse Spoorwegen.

Over de nieuwe dienstregeling valt nog niet zoveel zinnigs te zeggen. Met de oude had ik toch wel wat problemen. 65% treinen op tijd... Toch wel sterk dat ik nét die 35% met vertraging trof tussen Groningen en Den Haag/Rotterdam. In de eerste maand gemiddeld één uur vertraging per reis. Dan ben je blij dat je slechts twee keer per week zo’n afstand hoeft te overbruggen! Maar wie weet, was dat wel gewoon pech en gaat het vanaf nu wel beter? Ik ben en blijf een optimist!

Update: inmiddels in Amersfoort hebben we 30 minuten vertraging: dat wordt weer declareren bij de NS. Wel heb ik een foto van Maartje die haar aansluiting heeft gemist op het andere perron.

Kamer in Den Haag

En het is gelukt! Per 1 december heb ik een kamer in Den Haag, zoals je ziet in het hartje van de stad, recht tegenover de grote kerk. Voor de oriëntatie: de vijver rechtsboven op de foto is de Hofvijver, met ten zuiden daarvan het Binnenhof. Het geblokte stukje bovenin de foto is paleis Noordeinde. Een prachtig plekje dus. Hoewel het logeren bij Casper ook prima gaat, zal het toch ook wel erg fijn zijn om een eigen plekje te hebben.

Hardlopen, overwerk en wellicht een kamer?

Er begint een beetje ritme in mijn leven te komen. Zo heb ik gisteren voor het eerst een rondje hardgelopen in Den Haag. Lekker 2 rondjes vanaf de Gouverneurlaan, door Rijswijk, ruim4,5km per rondje. Heerlijk! Ik begon al helemaal te stuiteren van al dat bureauzitten!
Ter compensatie heb ik vandaag voor het eerst overgewerkt. Ik heb tot 19 uur doorgewerkt, want ik wilde dat stuk nog afhebben voor maandag. Mijn agenda loopt inmiddels ook mooi vol, want ik heb inmiddels ook eigen taken toegewezen gekregen. Af en toe duizelt het me wel een beetje en heb ik echt het gevoel dat ik spartel, maar ik verzuip nog niet.
Tot slot nog nieuws van het woonfront. Ik heb een afspraak gemaakt met de tante van Suzanne, die een kamer in Den Haag in de aanbieding heeft in de Torenstraat, dus hartje centrum. De tante in kwestie woont zelf in Rotterdam, op een sleepboot in het Haringvliet, dus daar ga ik morgen naartoe en dan ga ik de kamer bekijken. Ik zal dus wel laat thuis zijn, maar misschien heb ik dan wel een kamer!

Een week werk

Inmiddels ben ik een week aan het werk bij ICTU. En ik moet zeggen, dat bevalt me best aardig! De binnenkomer was niet fantastisch: twee uur te laat door een boom op het spoor tussen Assen en Beilen. Maar ja, dat was overmacht en werd me gelukkig niet euvel geduid.

De kennismaking met het team de afgelopen week was erg fijn. Iedereen is enthousiast over het project, erg gedreven en blij dat ik mee kom helpen. Maar wat is dat project nu eigenlijk? Om te beginnen: wat is ICTU?

ICTU is de ICT Uitvoeringsorganisatie van de overheid. De uitvoering en vooral ontwikkeling van grote ICT projecten van het Rijk wordt vaak uitbesteed aan ICTU. CCO, Contact Center Overheid is zo'n project. In opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en het Ministerie van Algemene Zaken is heeft het projectteam CCO opdracht gekregen ervoor te zorgen dat de burger op een plaats terecht kan voor al zijn vragen aan de overheid in plaats van het huidige oerwoud aan telefoonnummers en websites. Een erg ambitieus project dus, maar wel iets dat erg tot de verbeelding spreekt en gewoon een heel goed plan is.
Toevallig kwam het zo uit dat er voor gisteren een teamdag gepland stond. Ik viel dus met mijn neus in de boter. De teamdag was in de oude directiekamer van de Holland-Amerika-Lijn in Hotel New York te Rotterdam. Erg leuk. We hebben een workshop verhalen vertellen en een workshop Tai Chi gedaan, geschilderd en zijn met een watertaxi door de haven geraasd. Tot slot hebben we geborreld en gedineerd. Een superleuke dag, omdat we veel leuke dingen hebben gedaan, maar vooral ook omdat we een erg leuke dag met elkaar hadden als team. Ik voel me inmiddels al echt een volwaardig teamlid van CCO en ik moet zeggen: dat voelt best goed!

Pasta Sport Blogtip

Gisteren kwam ik toevallig het blog Pasta Sport van Renate Verhoofstad tegen. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in Italië en sport en natuurlijk de combinatie van beide. Verhoofstad is een Nederlandse free-lance sportjournaliste die in Florence woont. Ik ken haar vooral, omdat ze regelmatig Italiaanse reportages schrijft in literair wielertijdschrift De Muur. In het huidige nummer (een zeer lezenswaardige thema-editie over baanwielrennen) bijvoorbeeld over de legendarische Vigorelli wielerbaan in Milaan en de Masi werkplaats. En omdat ik de coverfoto van Theo Bos zo mooi vind plaats ik die hieronder nog als extraatje. Maar dat is slechts een terzijde. Pasta Sport dus!

Gyas Trial: In het water gevallen

Afgelopen zondag heb ik de tweede Gyas Trial geroeid. Thuis begreep ik al dat het een heel andere wedstrijd zou worden dan de eerste. Toen windkracht 2 mee, nu windkracht 5 schuin tegen. En dat betekende niet alleen meer weerstand, maar vooral ook een heel nare golfslag. Maar gelukkig hoefde ik er niet alleen aan te beginnen: Suzanne leek het leuk om mee te fietsen om me aan te moedigen.

Tijdens het oproeien bleek al dat het niet mee zou vallen. De heftige korte golfjes maakten het erg moeilijk om een ritme te vinden. En dat was al met wind mee. Terug zou het nog veel erger worden. Toch had ik er veel zin in. Ik was erg benieuwd in hoeverre ik in staat zou zijn om tegen de elementen in te beuken en hoeveel tijd me dat zou kosten ten opzichte van de eerste trial. Eigenlijk had ik ook nog nooit echt geprobeerd hard te roeien in zulke omstandigheden...
Na de start kwam Marcel, die kort na mij gestart was me al snel voorbij gesneld. Daar maakte ik mij niet druk om. Hij is sowieso sneller, bij de eerste trial bijna een minuut, en zo zouden we in ieder geval weinig last van elkaar hebben. Al gauw voelde ik dat het een uitputtingsslag zou worden. Geen ritme, regelmatig helemaal stilvallen, steeds sloegen de golven in de recover tegen mijn bladen. Het werd gewoon beuken en blijven proberen te zoeken naar techniek om ritme en doorgaande halen te krijgen. Aan het einde van het rechte stuk, na zo'n anderhalve kilometer ging het beter. Iets minder golfslag, meer ritme. Dat geeft de burger moed, evenals de aanmoedigingen van Suzanne vanaf de kant! Ook hoorde ik nog steeds af en toe Derk-Jan naar Marcel schreeuwen, wat moest betekenen dat hij niet verschrikkelijk hard wegliep.
Achter mij kwam wel een Twee-zonder snel dichterbij. Vanaf de rode boei maar iets eerder overgestoken dan gepland, zodat ze makkelijker zouden kunnen passeren. Dat bleek echter een inschattingsfout: zo snel kwamen ze niet dichterbij. Ik was het twee kilometerpunt al gepasseerd en zat in de laatste bocht te buffelen toen ze angstwekkend dicht achter me kwamen. Het werd duidelijk dat ze binnendoor wilden, maar ze zaten al zo dicht achter me dat ik eigenlijk niet meer uit de weg kon komen. Eén misslag en nog één en toen ging het mis. Ik moest razendsnel mijn stuurboordriem intrekken om de boeg niet te raken, maar raakte met mijn dol vast in hun bakboorddol. Ik maakte inmiddels vervaarlijk slagzij, maar hield het nog droog. Toen ik de dollen echter losmaakte verstoorde ik de precaire balans en sloeg ik om. Koud! Meteen kramp in mijn benen. Ik had maar één gedachte: snel naar de kant met de boot. Inmiddels kwamen Arjan en Albert ook al hard op me af. Aan de kant trokken Suzanne en een jongen van Gyas me op de kant (distels en brandnetels!), zodat ik enigszins beduusd, nat en koud op de kant stond. Zonder dat ik kans kreeg om tegen te stribbelen kreeg ik Suzanne haar fleece-vest aan en werd ik op haar fiets richting de Hunze gestuurd om te gaan douchen.
Zo eindigde het avontuur in deceptie, terwijl ik in een veel te klein vest op een te kleine damesfiets koddig naar de Hunze bibberde, zwaar gefrustreerd, boos op mijzelf en hevig balend dat ik nooit zal weten hoe hard of langzaam ik nu eigenlijk ging.
Suzanne heeft de boot terug naar de Hunze geroeid, wat een hele prestatie is, aangezien ze qua gewicht wel twee keer in de Waal zou passen en ik zal op zoek moeten naar revanche!

HEC Intro groot succes!

Nou, dat waren twee superleuke dagen! Het was vrijdag wel een beetje spannend, maar dat gevoel werd ruimschoots overvleugeld door een enorme nieuwsgierigheid naar de andere trainees. Toen ik in de tram stapte keek ik al stiekem wat om mij heen of ik al mogelijke nieuwe collega's kon ontdekken. Eenmaal aangekomen bij HEC bleek ik niet de eerste, maar ook lang niet de laatste. Prima op tijd. Meteen kennis gemaakt met de al aanwezigen en al gauw bleek dat de groep is samengesteld uit allerlei verschillende types. Daar is dus duidelijk ook op geselecteerd. Gedurende de twee dagen bleek ook wel duidelijk dat iedereen ook is uitgezocht om in het team te passen.
Leuke mensen, goede man-vrouw verhouding, opvallend veel buitenlandervaring en eigenlijk heel verschillende achtergronden. Van bestuurskundigen via industrieel ontwerpers tot psychologen en dus een verdwaalde historicus. De meesten zijn afkomstig uit de Randstad, maar ik ben niet de enige exoot: er loopt ook een Limburger rond.
Het vrijdagprogramma was in eerste instantie gericht op kennismaking en vervolgens volgde er allerlei informatie over het programma en de opleiding. Het formele programma werd afgesloten met een presentatie van oud trainee Jessica Hondelink, die enthousiast vertelde over haar ervaringen als HEC trainee. Heel opvallend was dat bleek dat ze bij de nieuwe werkplek van iedereen van de nieuwe lichting riep: "O, dan ga je met die-en-die werken!" Dit illustreerde heel treffend wat directeur Leo Smits die ochtend al had gezegd over het enorme netwerk dat we de komende twee jaar zullen gaan opbouwen. Hierna volgde een gezellige borrel en vervolgens de verplaatsing naar het Carlton-Ambassador hotel. Daar hebben we snel even onze spullen gedropt en de kamers gecheckt. Mijn kamer was aan het einde van een lange kronkelende gang op de vierde etage aan de achterkant van het hotel met uitzicht op een mooie herfstige kastanje. Bont behang, veel gordijntjes en tierelantijnen, beetje ouderwetse chique. Thuis zou ik het niet zo hoeven, maar toch: Niet verkeerd!
Vervolgens op naar het diner bij La Liguria aan het Noordeinde. Lekker gegeten, met een stoelendans na elke gang ter bevordering van de integratie. Supergezellig en een vervolg in de kroeg kon dan ook niet uitblijven. Tot half 3 hebben we heerlijk buiten gezeten op de Grote Markt voor de café de Boterwaag.
De wekker ging op zaterdag akelig vroeg en bij het ontbijt had iedereen (ondergetekende incluis) toch wat minder praatjes dan de dag tevoren. Na het ontbijt kregen we de opdracht in drie groepen een soort speurtocht door de stad te maken langs alle ministeries. We moesten naar een lijst met locaties toe. Daar belden we dan in ons geval Dieuwke (de programma-manager van een paar eerdere trainee programma's). Zij stelde ons dan een vraag die we moesten beantwoorden totdat we de lijst hadden afgewerkt. Onderweg maakten we foto's als bewijs. Na afloop moest iedere groep zijn bevindingen presenteren aan een jury.
Deze uitgebreide wandeltocht was wel fijn voor mijn wat brakke toestand en ook erg gezellig. We zijn de halve stad doorgewandeld: van het hotel, via het Binnenhof tot aan Sociale Zaken aan de Laan van Nieuw Oost-Indië. Terug op HEC combineerden we lunch en het maken van de presentatie. Iedereen had erg zijn best gedaan en duidelijk veel lol gehad. Toch wonnen wij dankzij de geniale inval de banaan centraal te stellen.
De winnaars organiseren het volgende uitje, dus dat is nog een leuke dag in het vooruitzicht. Nu eerst woensdag beginnen bij ICTU en vrijdag de eerste collegedag in Rotterdam!

Newsflash: ICTU

Even een kort berichtje: ben aangenomen bij ICTU en ga daar vanaf 1 november werken aan het project CCO. Later meer!

Spannende dagen voor de boeg!

Zo dat gesprek dinsdag was erg prettig. Leuk project, leuk team,veel mogelijkheden! Zou ik erg graag gaan doen. Als het goed is hoor ik vandaag of ze het met mij zien zitten.
Vanavond nog even lopen met de Outdoortraining van De Hunze en dan hop, in de trein naar Bilthoven. Morgenochtend om 9 uur begint de intro van het traineeprogramma. Ik heb er veel zin in en ben erg nieuwsgierig naar de andere trainees. Zaterdag weer naar huis en dan zondag de tweede Gyastrial. Instaptijd 15 uur, start vanaf de Harenerbrug om 16:00 uur. Wie zin heeft om mee te fietsen is van harte welkom: alle aanmoediging helpt natuurlijk!

Nieuwe schoenen!

Gistermiddag heb ik nieuwe hardloopschoenen gekocht! Na twee jaar waren mijn Asics Gel Kayano IX wel op. Grappig was dat dit een schoen is met een pronatiecorrectie. Ik had toen heel duidelijk zichtbaar een rare zwabber voor de landing in de enkel en zette mijn voet ook niet recht neer. Toen ik gisteren op de loopband liep bleek op de video duidelijk dat die zwabber eruit is en ik mooi neutraal loop. Loopscholing helpt dus!

Mijn nieuwe schoenen zijn de Pearl-Izumi Syncro Float. Wat een verschil zeg. De Pearl-Izumi's zijn heel veel lichter en hebben ook een veel fijnere pasvorm. De schoen trekt heel mooi strak rond de voet en sluit heel goed aan. Ik schuif absoluut niet meer, wat ik de laatste tijd in de Asics wel had.
Tijdens de outdoortraining heb ik er heerlijk op gelopen, al is het wel wennen, omdat het een heel andere schoen is. Met name het ontbreken van een pronatieblokje zorgt voor een heel ander gevoel. Ha! Ik heb weer helemaal zin in het loopseizoen!

Goede berichten

De afgelopen dagen heb ik een aantal goede berichten ontvangen. In de eerste plaats werd ik vanochtend uit mijn bed gebeld door Monique van HEC. Tuurlijk, net die ochtend dat ik niet om acht uur opsta wordt ik om vijf over negen gebeld. "Bel ik je uit bed jongen?" vroeg ze nog. Mijn antwoord: "Eh, een beetje..." heeft me geloof ik niet gered. Goeie indruk gemaakt...
Maar daar ging het niet om. Monique belde me om me te vragen of ik aanstaande dinsdag om drie uur kon, zodat ik nu dus een afspraak heb om dan kennis te maken met een potentiële opdrachtgever! Driewerf hoera!!! Een klus in het verschiet!
Inmiddels heb ik ook mijn contract ontvangen, getekend en geretourneerd. Vanaf 1 november ben ik officieel in dienst van HEC. Hier ben ik erg blij mee, want nu weet ik precies tot wanneer ik nog werkeloos ben. Bovendien kan ik nu ook regelen wat geregeld moet worden met UWV en CWI. In haar onmetelijke wijsheid heeft het UWV mij namelijk een WW uitkering toegekend. Dit was nog een goed bericht! En om de lijst met goede berichten compleet te maken heeft de NHL het grootste deel van mijn collegegeld teruggestort. Kortom ik heb een goede week!
Gisteren vond ik ook het programma voor de introductiedagen in de brievenbus. Op 27 en 28 oktober ontmoet ik mijn mede-trainees (Spannend! Ben benieuwd!) en verder zal een inleiding op de opleiding gegeven worden. En natuurlijk gaan we wat nader kennismaken met HEC. Dat HEC echt van ons nieuwe trainees houdt is ook duidelijk. We worden nogal gepamperd: We zullen overnachten in het Carlton Ambassador hotel in Den Haag. Dat klinkt niet alleen chique; check de site en zie dat het er ook chique uitziet! Wat een verwennerij!
Ik ben benieuwd. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in.

4 Mijl 2006

Zoals eerder in het Sportnieuws al aangekondigd heb ik zondag de 4 Mijl van Groningen gelopen. De voorbereiding was niet goed. De duurloop van donderdag was achteraf toch niet zo handig, want ik had er zondag nog spierpijn van! Desalniettemin ging ik zondagmiddag met veel goede zin op weg naar de start in Haren. Aangezien ik startnummer 15808 (van de 16000) had startte ik in het laatste startvak pas om kwart voor drie; een uur en een kwartier na de eerste lopers. Het inlopen ging moeizaam en stijf en doorgaans is dat een goed teken voor de loop zelf. Ik was dan ook benieuwd hoe het zou gaan lopen.
Na de start ging ik vlot van start om maar meteen veel langzamere deelnemers uit mijn startvak in te halen en wat ruimt op te zoeken. Ik had meteen een lekker ritme te pakken en was van plan zo'n 4:40 per kilometer te gaan lopen. Bij kilometer 2 bleek ik op 8:31 te zitten, een prima 4:15 per kilometer dus. Ook de volgende kilometer ging vrijwel exact in die tijd. Halverwege zat ik op 13:45 en ging het nog steeds lekker. Na de passage van de ringweg heb ik iets getemporiseerd om op de Herebrug te kunnen versnellen. En na de Herebrug was er nog goed een kilometer te gaan, dus maakte ik me op voor mijn eindsprint. In de Herestraat lekker doorversneld om bij het opdraaien van de Vismarkt een woeste eindsprint in te zetten. Over de finish, snel gekeken: 27:53! Wauw! Véél sneller dan verwacht en ruim 2,5 minuut sneller dan vorig jaar!
Kortom dik tevreden en een mooie opening van het loopseizoen!

Breaking Ikea News

Woensdag kocht ik bij de Zweedse meubelgigant een extra Benno (cd-kastje) en ik schrok mij een hoedje! GEEN IKEA INBUSSLEUTEL!!!

Je kent ze wel, die sleuteltjes, waarvan de halve wereld inmiddels een dozijn in zijn gereedschapskist heeft liggen. Niets daarvan! Schroeven zijn het nu. Conventionele schroeven. Daar gaat het Ikea gevoel! Wat heeft de Zweden hiertoe gebracht? Is het een kostenbesparing? Anticipeert men op het gemak van de schroefboormachine? Wie het weet mag het zeggen. Tot die tijd veeg ik de scherven van mijn wereldbeeld bijeen.

Sportnieuws

Afgelopen zondagochtend heb ik de eerste Gyas Skiff Trial geroeid. Mijn eerste krachtmeting in de skiff! Dit is me niet slecht bevallen. Het was gezellig druk op het water tussen met name de Hunze wedstrijdjeugd en Gyas dames. De trial gaat over 3 kilometer vanaf de Harener brug tot kort voor de Ketwich Verschuurbrug. Er werd gestart in omgekeerde volgorde van verwachtte snelheid, dus de langzaamsten eerst. Ik startte redelijk in het begin, maar de eer is gered: ik ben niet ingehaald. Sterker nog, ik heb zelf 2 eerdere roeiers ingehaald (dat omgeslagen Gyas meisje tel ik maar even niet mee). Oké toegegeven, de ingehaalde roeiers zijn 13 en 14 ofzo, maar toch... Zij trainen zes keer per week. Met de tijd, 13:09 ben ik ook wel tevreden. Mooi vlakke kilometertijden (4:21, 4:24 en 4:24), dus dat biedt perspectief voor de volgende trial op 29 oktober! De uitslag van de trial vindt je hier.

Dan treurig sportnieuws: V6 houdt op te bestaan. Na een lang gesprek hebben we besloten er al roeiploeg mee op te houden. De reden hiervoor is van mijn kant dat ik meer ambitie heb dan ik de anderen aan kan en mag doen. Voorlopig zoek ik mijn heil dan maar in de skiff, ook omdat het nog knap lastig zal zijn om de nieuwe baan met een ploeg te combineren. Verder wil Tjarko deze winter graag achten op weg naar de Head. Arend, Maarten en Michiel gaan kijken of ze met nieuwe roeiers een nieuwe ploeg kunnen gaan vormen.

Tot slot: de 4 Mijl van Groningen. Aanstaande zondag is het weer zover. Ga ik mijn tijd van vorig jaar verbeteren? Ik denk het wel, al is de voorbereiding abominabel geweest. Gisteren heb ik voor het eerst sinds maanden weer eens gelopen: een duurloopje van 15 kilometer. Ging lekker, de conditie is er dus zeker wel. Ik mis alleen wel ritme. Ik start zondag in het laatste vak met nummer 15.808 en ik hoop 2 minuten sneller te zijn dan vorig jaar, dus ongeveer 28:30.

Aangenomen!

Het was lang stil op mijn Blog, maar inmiddels is het gelukt! Na een heerlijke vakantie, een moeilijk assessment en gisteren tot slot een gesprek met de directeur van HEC, Leo Smits ben ik aangenomen als management trainee!

Eindelijk een èchte baan dus. Programmamanager Monique Molendijk is nu op zoek naar een opdrachtgever om mij "weg te zetten" en zodra dat gelukt is ga ik aan de slag. De opleiding blijkt overigens toch niet bij Tias plaats te vinden, maar aan de Erasmus universiteit in Rotterdam. Iets mindere ver weg dus ;-). Verder is het thema van het traject aangepast. Besloten is dat de focus niet onverdeeld op lokale overheden zal komen te liggen, maar net als in de voorgaande programma's op de overheid in de volle breedte. Waarschijnlijk zal ik half oktober aan de slag kunnen. Het introductieweekend zal in ieder geval op 27 en 28 oktober plaats vinden.

Vóór de vakantie, eerst nog een sollicitatie

Voordat ik over drie uur écht op vakantie ben, eerst nog even een update van mijn sollicitatiepogingen. Gisterochtend had ik een sollicitatiegesprek bij HEC in Den Haag. HEC is een afkorting van Het Expertise Centrum en is ongeveer 15 jaar geleden opgericht door het kabinet, omdat men vaststelde dat binnen de overheid te weinig kennis bestond over het managen van ICT. HEC werd opgericht om hier een einde aan te maken en een onafhankelijk adviesorgaan voor de overheid te vormen op het gebied van ICT. Het gaat hierbij dus meestal over het slaan van bruggen tussen beleid en ICT.
Sinds 2000 voert HEC ook een traineeprogramma uit, met steeds een ander thema. Voor het programma dat dit najaar gaat beginnen is het thema de lokale overheid. Op dit managementtraineeship heb ik gesolliciteerd. Het programma duurt twee jaar en in die tijd werkt de trainee aan drie projecten voor externe opdrachtgevers. Daaraan wordt van maandag tot en met donderdag gewerkt; op vrijdag wordt er een masteropleiding gevolgd aan het TIAS in Tilburg. Dat is de businessschool van de universiteiten van Tilburg en Eindhoven.
Dit traineeship biedt mij een fantastische kans om te werken bij de overheid, wat ik al een hele tijd wil en mij verder te ontwikkelen. ICT vind ik ook leuk en interessant, dus het onderwerp zit ook goed. En zo'n opleiding is natuurlijk helemaal prachtig: niet alleen heel waardevolle ervaring opdoen, maar ook nog een stevige studie erbij!
Mijn eerste persoonlijke kennismaking met HEC gisterochtend was erg prettig. Het is gevestigd in een prachtige villa in de zeeheldenbuurt in Den Haag. Ik werd erg vriendelijk ontvangen en kon wachten in de lounge (met loungebanken!) tot het gesprek zou beginnen. Ik werd al gauw opgehaald en mijn eerste indruk was meteen positief. Vriendelijke mensen, geen rare toestanden, gewoon aardig en geïnteresseerd. Ik had mijn gesprek met de programmamanager en één van de medewerkers van HEC, die ook mentor is bij het traineeship (toevallig de mentor van Jan-Daem, via wie ik op deze baan gekomen ben). Het gesprek was leuk, duurde bijna anderhalf uur en ik kon veel van mezelf kwijt. Er werd wel doorgevraagd, maar doordat ik helemaal op mijn gemak was, vond ik dat niet vervelend. Ik ging met een prettig gevoel naar huis en werd binnen een uur al gebeld met de mededeling dat ik door mag naar de volgende ronde: een assessment! Dit gaat plaatsvinden op 5 september, dus wordt vervolgd.
Tot die tijd ben ik lekker op vakantie in het heerlijke Italië!

The fraud of Floyd?

Held of bedrieger? Ik zal hier na de voorgaande berichten toch stelling moeten nemen in de kwestie Landis. Natuurlijk zijn alle wielrenners übermannen met een enorm testosteronspiegel, althans zo voel ik mij soms wel als ik zit te beulen. (Tussen twee haakjes: gisteren 65km aan 32,3km/u!!!) Aan de T-E waarde van Landis zit echter toch wel een luchtje. Zoals zovelen dacht ook ik ondanks de bewondering toch aan doping en dit lijkt dus helaas te kloppen.

Moeten we Landis nu ok afschrijven als dopingzondaar? Dat is een moeilijke vraag. Om te beginnen moeten we uiteraard de contra-analyse afwachten. Tot die tijd is hij ten principale onschuldig. Maar wat als hij inderdaad verboden middelen heeft gebruikt?
In één van mijn eerdere berichten vergeleek ik de rit naar Morzine met bijvoorbeeld Merckx. Toevallig las ik afgelopen weekend in de Volkskrant de vertwijfelde uitspraak van een - kennelijk niet erg goede - Amerikaanse journalist die zich afvroeg of we dan nu ook moesten gaan twijfelen aan de helden van weleer: had Merckx ook doping gebruikt? Maar natuurlijk! Merckx is gepakt, net als Zoetemelk. Alle grote wielerhelden gebruikten doping. Dit is een publiek geheim. Al die kreten over een tragedie voor de sport zijn dan ook grote onzin. Doping hoort bij wielrennen, maar wij wielerliefhebbers doen net of dat niet zo is. Wielerliefhebbers zijn romantici en ik ben daarop geen uitzondering. Wij willen de renners zien lijden op de fiets. Zonder lijden geen heroïek. Dat die renners daar hulpmiddelen bij gebruiken maakt ons feitelijk geen bal uit. Als er maar een mooie koers te zien is. De middelen zorgen ervoor dat de coureurs sterker zijn en hun prestatie langer achter elkaar en vaker kunnen leveren. Maar de pijn is er niet minder om. Daarom verdienen óók de dopingzondaars ons respect. Zij hebben net zo afgezien als de anderen. Wel is het natuurlijk zo dat er anderen benadeeld worden, maar ja er zijn winnaars en verliezers. Zo is de koers. Erg verhelderend over de wielerwereld en de dopingkwestie is overigens de novelle van Bert Wagendorp, De Proloog.
We zullen zien wat er gebeurt...
Intussen heb ik nog een ander boek gelezen over de Ronde van Frankrijk: Franse omwentelingen van Tim Moore. Vermakelijk! De auteur, besloot van de ene op de andere dat hij de Ronde van Frankrijk zou gaan fietsen. Eerst moet er een fiets worden aangeschaft, maar dit is zo ongeveer alle voorbereiding die hij treft. De man trekt er volkomen ongetraind op uit, met alle gevolgen van dien. Maar hij doet het maar mooi! Hij doet nog een poging tot doping met anti-hooikoortspillen, maar verder doet hij het op koffie en rosé. Inspirerend!


Update:
Sporza meldt dat er synthetische testosteron is aangetroffen in de B-staal, ofwel Landis is schuldig.

Volkskrant over Floyd

In de Volkskrant van vandaag staat een leuke bio van de (altijd goede) hand van Marije Randewijk over Floyd. Wie de krant niet heeft kan het hier lezen. Wel moet je je dan even registreren op de Volkskrant site, maar dat kan gratis.

Update:
Het is hem zoals verwacht gelukt: Landis maakt ruim genoeg tijd goed op Pereiro om de Tour te winnen. Desalniettemin: Chappeau voor Pereiro! Puike tijdrit!

De krachtTour van Floyd

Wat was het alweer genieten gister met de Tour. De eerste weken waren niet veel soeps, maar de laatste dagen waren ongekend spectaculair. Vooraf vreesde ik dat na het afvallen van Ullrich en Basso het waarschijnlijk Landis zou worden die de Tour op zijn palmares zou kunnen bijschrijven. Jammer, want ik had het niet zo op Landis. Rare vogel, op het oog een echte redneck, een cowboy. Geen stijl, geen klasse. Op Alpe d'Huez leek hij de basis voor de zege te leggen, jammer maar helaas.

De volgende dag zakte hij spectaculair door het ijs en verloor in 12 kilometer 10 minuten op zijn concurrenten. Het was gewoon zielig, zoals hij die laatste klim op ploeterde en ze allemaal bij hem wegreden. Oscar Pereiro-Sio kreeg het geel terug en eigenlijk vond ik dat wel prima. Pereiro was vorig jaar ook al enorm sterk en leek me sowieso al geen Walkowiak (Roger Walkowiak won de Tour in 1956 totaal onverwacht, omdat de grote mannen elkaar belonkten en hem in een monsterontsnapping een enorme voorsprong gaven). Vorig jaar was hij beresterk in de laatste Tourweek en ik neem het Hincapie nog steeds kwalijk dat hij toen de zege stal. Kortom, een winnaar waar ik best me kon leven.

Maar toen kwam gisteren de wederopstanding van Lazarus Landis! Ongelooflijk! Wat een kracht, wat en karakter. Deze strijdlust heeft mij toch wel veel respect voor Floyd gegeven! Hoe is dat mogelijk? 130 kilometer alleen in de aanval over vier apencols en aan het eind weer kandidaat tourwinnaar zijn! Ongelooflijk, dit kunnen alleen de grote kampioenen als Merckx, Hinault en Anquetil! Het kan dus wèl, vroeg in de aanval in een bergetappe en veel tijd pakken op de concurrentie. Hopelijk zien meer renners nu het licht en betekent dit het einde van het defensieve koersen! Natuurlijk speelt in het achterhoofd de vraag of het Landis zelf was die dit kon, of dat hij hulpmiddelen - doping dus - heeft gebruikt, maar toch een enorme prestatie. Alles ligt weer open. Dat kan wel eens een hele spannende tijdrit worden morgen. En vandaag? Ik kan me niet echt voorstelen dat de sprintersploegen de boel bij elkaar kunnen houden. Het zal wel een groepje vluchters zijn die het uitvechten.

Een Schier weekend!

Wat is het toch fantastisch dat zo dicht bij ons geliefde Groningen zich het prachtige eiland Schiermonnikoog bevind. Afgelopen weekend hebben we daar weer optimaal van geprofiteerd! Zaterdag ging het met vier Zuidwesters en Arend richting Lauwersoog om de boot van half tien te halen. Lekker op het dek in het zonnetje en varen maar. Onderweg zeehonden gespot, dus iedereen blij. Het is mij niet helemaal duidelijk wat er zo bijzonder leuk is aan zeehonden: ze doen of kunnen niks bijzonders, alleen in de zon liggen en een beetje zwemmen. Niet dat ik iets tegen ze heb, maar er zijn toffere dieren. Volgens de dames hebben ze zulke mooie ogen, maar daar zie je volgens mij niet veel van als ze 300 meter verderop op een zandplaat liggen.

Hoe dan ook, een perfecte overtocht, hup in de bus en naar de camping. Ik had gereserveerd, dus hadden we een mooi veldje om de tenten op te zetten. Maria had een tent van haar ouders mee voor de dames en Arend en ik zouden de nieuwe tent van Louise en mij inwijden. De tenten stonden zo, daarna thee gezet en vervolgens naar het dorp voor boodschappen en appeltaart. Intussen groeide de zin in het strand. Toen het via de camping richting strand ging was ik dan ook haantje de voorste. Op het strand verander ik altijd weer in een jongetje van tien: wie het eerst in het water is, rennen en zo snel mogelijk een duik kopje onder. En voorwaar! Noordzeewater, maar lekker warm! We hebben heerlijk gezwommen en gestoeid in de golven.
Daarna zochten we een mooi plekje in de duinen om te liggen. Hoewel liggen... We hebben de rest van de middag lopen ballen en ravotten, totdat we tegen zevenen neerstreken in de Marlein om te gaan eten. Daar voegde Suzanne zich bij ons, nét toen de bitterballen op waren. Lekker gegeten en daarna weer naar de camping gewandeld. Daar hebben we nog voor de tent zitten kletsen om uiteindelijk om half één te gaan slapen.
De nieuwe tent slaapt heerlijk, maar om zeven uur was ik klaarwakker: het gekwetter van de dames begon alweer. Ze hadden het wat warm gekregen en konden niet meer slapen. Voor het ontbijt heb ik nog even hardgelopen op het strand met Maria. Super om te lopen over die enorme zandvlakte, met de zon op de golven en bijna geen mens te bekennen. Na het ontbijt wilde ik zo snel mogelijk weer naar het strand. We hebben ons op hetzelfde plekje geïnstalleerd en weer lekker gedolt in de golven. Daarna was eigenlijk iedereen te uitgeteld om nog veel te doen behalve een beetje liggen in de zon. Rond half drie gingen we weer naar de camping om nog even te douchen en de spullen op te halen. Op de boot terug zaten we collectief voor Pampus, maar wat een heerlijk weekendje er tussenuit! Bekaf, maar wel heel voldaan en met een grote grijns op het uitgetelde gezicht.

Thuis... en weer weg!

Zo! Net terug van een geslaagde week in Bad Zwischenahn! Alles liep op rolletjes, makkelijke groep, mooi weer. Dikke prima dus. Alleen jammer dat het zo'n rotreis terug is. In Bad Zwischenahn een kwartier wachten op het station, dan een half uurtje in de trein naar Leer, daar ruim een uur wachten en dan nog tien minuten, omdat de trein wacht op een andere trein die vertraging heeft. Half uurtje naar Nieuweschans, maar daar weer een half uur wachten, want door het wachten op de vertraagde trein zijn we nu zelf vertraagd en missen de aansluiting... Fijn! Dan nog drie kwartier boemelen naar Groningen, zodat ik er van deur tot deur 4 uur over heb gedaan. 130 kilometer, in de auto kan het in een uur en een kwartier. Maar goed fijn weer thuis bij Louise.

En morgen ga ik lekker een weekendje naar Schiermonnikoog! Daar verheug ik me al de hele week op. Lekker strand, zon, gezelligheid, slapen in mijn nieuwe tent: HMMMM!!!!
Tot slot nog iets anders: 8 augustus heb ik een sollicitatiegesprek, daarover later meer.

En weer naar Duitsland

Morgenochtend ga ik weer naar Duitsland. Dit keer om te werken. Voor de zesde keer geef ik komende week in Bad Zwischenahn de cursus Nederlanders en Duitsers. Mazzeltje dus voor mij dat de Duitsers vanavond geen Weltmeister worden.
De cursus duurt van maandag tot en met vrijdag, zes lesuren per dag, dus met de voorspelde warmte zal dat een pittig weekje worden. De cursus is in het kader van de zogenaamde Bildungsurlaub, wat wil zeggen dat Duitse werknemers ééns per jaar een weekje betaald verlof kunnen krijgen om een algemeen vormende cursus te volgen. Ze betalen daarvoor een vrij klein bedrag, aangevuld door een bijdrage van de werkgever. Ik verwacht 10 à 15 cursisten, meestal veertigers en vijftigers. Het prettige aan de opzet is dat je een hele week intern gaat, dus met kost en inwoning, in het complex van de Wirtschafts- und Sozialakademie der Arbeitnehmerkammer Bremen. Dit is gelegen in het rustieke kuuroord Bad Zwischenahn, aan het Zwischenahner Meer. Als de groep een beetje leuk is kan het dus een heel leuke week worden. Als de groep niet zo leuk is, is het vooral een saaie week, maar daar ga ik natuurlijk niet vanuit!
De cursus heet dus Nederlanders en Duitsers en gaat hier dus ook over in de breedste zin. Geschiedenis van Nederland, cultuur, economie, politiek en de raakvlakken daarbij met Duitsland zullen aan de orde komen. Een belangrijp onderwerp is ook de beeldvorming van Nederlanders en Duitsers van zichzelf en elkaar. Een spannend thema, waar de afgelopen vijf jaar ook wel een ontwikkeling in te zien is. Duitsers worden steeds zelfbewuster en accepteren steeds minder de schuld voor de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Op donderdag maken we een uitstapje naar Groningen om Nederland ook aan den lijve te ondervinden. Vrijdag weer naar huis en dan zaterdag lekker een weekendje naar Schiermonnikoog!

Delfzijl, het einde...

...van de wereld wel te verstaan! Tjongejonge, wat een treurnis! Afgelopen week heb ik in Delfzijl gezeten voor mijn werk. Daar wordt je niet vrolijk van. Je zal er maar vandaan komen. Dan heb je reden genoeg om te vertrekken. Vòòr maandag 26 juni was ik er nog nooit geweest en kende ik het alleen maar van TV Noord. Bommen onder het strand en een havenboulevard.
Nou het strand blijkt in het echt een pietepeuterig hoekje viezig zand dat gedurende de halve dag niet aan het water ligt (dat wil zeggen als het eb is) niet aan het water ligt en de boulevard is 50 meter klinkerstenen tegenover een grote (lelijke) loods van Wagenborg.
Nee, waar de meeste havensteden zo hun charme hebben valt dat met Delfzijl vies tegen. De binnenstad was ook niks: net zoveel stedelijke allure als zeg Leek.
Al met al raad ik wie de trein naar Delfzijl neemt het volgende aan: stap in Appingedam vast uit!

No strings attached

EELS kraakte - om er maar eens een cliché tegenaan te gooien - gisteravond harde noten in de Oosterpoort! Kenners (en liefhebbers) weten natuurlijk wel dat EELS kan rocken, maar gisteravond gingen ze harder dan ooit te voren! Nu moet gezegd dat ik liever heb dat ze wat gevoeliger en kleiner spelen, dan is EELS niet alleen goed, maar ronduit briljant, zoals ze lieten horen toen ze vorig jaar met de EELS with Strings toernee Groningen aandeden.

Desalniettemin, goed was het zeker, maar wel anders. Net als bij de ook al wat donkerder rockende Souljacker tour waren het mannen met baarden op het podium. Voordat de EELS begonnen was er echter eerst een voorprogramma waar ook wel wat woorden aan vuilgemaakt mogen worden.

Opeens ging het licht uit en voordat ik de kans had me om te draaien richting het podium waren ze al begonnen, de twee héle kleine meisjes van Smoosh. Volgens NME de hottest new band in the US underground, maar mijn eerste indruk was toch vooral: Huh! Wat een kleine meisjes! De meisjes, 12 en 14 pas speelden met z'n tweetjes drums en keyboard en zongen erbij. En voorwaar, dat was helemaal niet verkeerd! Helaas was het geluid weer eens brak, vlak, hard en met veel galm, maar het was duidelijk dat ze wel kunnen spelen! Een leuke verrassing! Ook het album is erg aardig. Ben benieuwd hoe het verder gaat met deze dames.
De set van de EELS was duidelijk gericht op het festivalseizoen. Er werd begonnen met een brede security-man, Crazy Al, die onder keiharde distortion geluiden en lichtflitsen opkwam. Hij zou ons gedurende het optreden vermaken met kung-fu demonstraties, work-outs, monosylabische kreten en dergelijke gein/ ongein (afhankelijk van je stemming). Vervolgens kwam de band op, gekleed in zwarte overalls en ruige baarden.
Zoals altijd had ook dit optreden een thema. Een parodie op de hardrock/metal concerten in het algemeen. Hard was het zeker: voor het eerst bij een EELS concert miste ik oordoppen. (Vincent, het was niks voor jou). Er werd precies anderhalf uur gespeeld. De EELS klassiekers kwamen allemaal voorbij, aangevuld met nummers van het Blinking lights and other revalations album. Bijna alles overgoten met een dikke saus van harde gitaren. Het was wel overtuigend, maar ik miste toch wel de subtiliteit die EELS normaal altijd kenmerkt. Ik heb een leuke avond gehad, maar denk niet dat het een optreden was met een grote eeuwigheidswaarde. Als er een registratie van op album verschijnt hoef ik die niet persé te hebben. Toch ga ik de volgende keer zeker weer. Dan zullen ze weer gewoon EELS spelen, zoals ik ze het liefst hoor.