Roei Elfstedentocht

Vanavond om acht uur zal bij de Prinsentuin in Leeuwarden de Elfsteden Roeimarathon weer van start gaan. Na vorig jaar verstek te hebben moeten laten gaan doe ik dit jaar wel mee.
In 2007 was de deelname met de Hunze heren uitstekend bevallen. Dit jaar maak ik echter deel uit van een mixploeg onder de naam Mix Factor 2009. Dat betekent dat de ambities niet in de top 5 algemeen liggen zoals de vorige keer. Desalniettemin is van competitie wel degelijk sprake: we mikken op de top 3 van het mixklassement.
De wedstrijd is een estafette en wordt verroeid in een C2X+, dat will zeggen een vrij brede boot met twee scullende roeiers en een stuur. In ons team hebben we 5 koppels en 2 sturen en er wordt per etappe van zo'n 10 kilometer doorgewisseld. En omdat we en mixploeg zijn moet minstens de helft van de roeiers uit dames bestaan. Na twee maanden trainen gaat het vanavond, vannacht en morgen gebeuren! Het belooft prachtig weer te worden dus het wordt vast en geweldig evenement!
Er zijn dit jaar 93 deelnemende ploegen uit binnen- en buitenland die een Elfstedenkruisje hopen te verdienen door binnen 24 uur te finishen. Onze verwachting is om rond 16 uur (dus zo'n 20 uur roeien) te arriveren aan de finish bij de organiserende vereniging De Wetterwille. De winnaars zullen er dan al wel enige uren zijn. Gyas is dit jaar wel favoriet. In hun lustrumjaar zetten ze alles op alles om te winnen. Daarvoor worden zelfs olympische roeiers Rogier Blink en Jan Willem Gabriëls ingezet.
We zijn live te volgen op Google Maps door middel van een GPS tracker via deze link. Ons startnummer is nr. 37 en we zijn bij de organisatie bekend als De Hunze. Doorgaans worden ook updates gegeven op de Hunze site tijdens de race.

Jaarlijstje Sport

Het is weer de tijd voor jaarlijstjes. Sportief was het een wisselvallig jaar. Het sportieve hoogtepunt was zonder twijfel de RopaRun. Sportief leverde ik er geen prestatie, maar als evenement was het geweldig om mee te maken en deel aan te hebben. Fantastisch om met zoveel mensen over zo'n grote afstand gedurende drie dagen bezig te zijn met het leveren van een collectieve prestatie!
Ik had me dit jaar een aantal doelen gesteld. Die heb ik niet allemaal gehaald. Eerst maar de getallen.

Roeien: 555km (in 2007 741km)
Fietsen: 1377km (in 2007 530)
Lopen: 302km (in 2007 362)

Ik had me voorgenomen meer te gaan fietsen en dat is gelukt, met name dankzij de tochtjes tussen Groningen en Veendam. Maar ik heb ook meer geklommen. Super om in de Alpen te fietsen, maar het hoogtepunt was toch wel weer Luik-Bastenaken-Luik.

Het roeien was in 2008 bedroevend. Meedoen met de Head was geweldig, maar daarna was het roeiseizoen ook wel ongeveer voorbij voor me. Geen Elfstedenploeg en ook het opzetten van een nieuwe ploeg in een viertje wil niet erg vlotten. Dat moet volgend jaar makkelijk beter kunnen.

Het hardlopen kende eigenlijk twee hoogtepunten kort na elkaar. Eerst een PR op de 10 in Winschoten, maar nog veel mooier was het PR op de Halve Marathon dat ik een week later liep in Groningen: 1:39,54!
Ruim sneller dan in 2007 en belangrijker nog: lekker gelopen. Daarna zakte het sportjaar als een soufflé in. Ziekte, drukte op het werk en alle conditie vloeide weg, met als treurig dieptepunt de rampzalige 7 Heuvelenloop in Nijmegen. Ruim een uur en een kwartier lopen met een gemiddelde hartslag van 185 geeft niet alleen aan dat het niet goed gaat, maar het sloopt je ook. De conditie is helemaal weg en moet nu voorzichtig weer worden opgebouwd. Maar dat zal wel goedkomen.
In 2009 moet het ritme terugkomen in het lopen, er moet een ploeg komen om te roeien en ik hoop net zoveel en net zo lekker te fietsen als in 2008.

Stadje Rond 2008

Afgelopen zondag werd het jaarlijkse Groningse roeifeestje Stadje Rond weer verroeid. Na de winst van vorig jaar moest ik dit keer natuurlijk ook van de partij zijn. Op –uitstekend- initiatief van Arend gingen we daarom dit keer van start met Suzanne op boeg, Arend op 2, Dieuwke op 3 en ikzelf op slag. Marcel ging sturen, dus qua volume zat het wel goed! Op driekwart van de wedstrijd door de Groningse grachten vroeg een geërgerde mevrouw van een woonboot of dat nu echt zo luid moest. Hierop brulde Marcel terug: ‘Het is een wedstrijd!’ Daar lag het niet aan!

Nu was het wel zo dat ik al een week of zes niet geroeid had, door ziekte, drukte, gekwakkel etc., dus dat ik niet topfit was wist ik. Toch viel het tegen! Poeh, wat is het een eind (drie kilometer) als je zo zit te sleuren en zwoegen in een lompe C4!
Kortom het ging helemaal niet, de tijd was langzaam en ik ging helemaal kapot, maar toch ben ik blij dat we hebben meegedaan. Het is toch wel altijd een erg leuke wedstrijd en het is een mooie traditie om de hele middag in de pannenkoekenwalm te zitten. ’s Avonds hebben we het afgemaakt met een gezellig Marokkaans diner in de Padang-Bar. Een prima zondag! Nu wel hopen dat de conditie op tijd terugkomt voor de 7-Heuvelenloop volgende week zondag!

Zwemmen in het Hoornsediep

Sinds een paar weken ben ik mij met Gerard aan het bekwamen in één van de mooiste roeinummers: de twee-zonder-stuurman of kortweg de 2-.
Gistermiddag was de training maar van korte duur. Onder de Van Iddekingebrug bleek mijn dolklep open te staan. Dat hoeft niet direct noodlottig te zijn, als je niet hoeft te manoeuvreren...
En zo eindigde de outing in het water van het Noord-Willemskanaal. Tja, volgende week beter.
Eén ding viel mee: het water was niet koud.

Head of the River Amstel 2008

Het duurde even voordat ik eraan toekwam om dit stuk te schrijven over The Head van 16 maart jongstleden. Dat was niet vanwege schaamte over het abominabele klassement, maar door drukte en matige gezondheid was ik er nog niet aan toe gekomen.

Tijdens de training op zaterdag vanaf Poseidon werd al duidelijk dat het roeiwater van Amsterdam richting Ouwerkerk in ieder geval prachtig is. Mooi weer: weinig wind, zon, genieten! De training ging een stuk beter dan de week tevoren. Dat stelde wel wat gerust.

Op zondag viel de wedstrijdstress mee, maar het weer was vrij slecht. Niet veel kouder dan de dag tevoren, maar vooral heel nat, met een koude wind. Heel gaaf om al die achten langs te zien komen: er wordt de hele dag achter elkaar door gestart. In het startvak is het druk met achten. Een gaaf gezicht. We hebben startnummer 205 en blijken direct achter de ploeg van Honte uit Middelburg met mijn oude ploeggenoot Maarten te starten. Leuk! Tijdens de voorstart blijkt Mirjam op de brug te staan om aan te moedigen. De laatste afleiding voor de start. Opzetje en gaan!
De kwaliteit van het roeien wisselt nogal. Vooral in de eerste helft zitten forse stukken die niet zo goed zijn. Rommelig en gejaagd. De tweede helft gaat beter. Tanden op elkaar voor de zogenaamde Hoerenbocht, die zo heet, omdat hij zo lastig op volle snelheid te nemen is zonder uit de bocht te vliegen. Die komen we goed strak door en de laatste kilometers zijn we in gevecht met twee oplopende boten van Aegir en Gyas. Nu komen er stukken die beter zijn dan we ooit hebben geroeid. Aegir komt uiteindelijk langszij en erover, maar Gyas komt er tot de finish niet langs!
30:38 hebben we over de acht kilometer gedaan. Dan zes kilometer terugroeien naar Amsterdam. Nat en moe, maar redelijk tevreden. Alles gegeven.
We leggen aan bij Willem III, maar onze schoenen blijken nog bij Poseidon te liggen. Het gevolg is dat we een kwartier op natte sokken op het ijskoude vlot staan totdat we rillen en klappertanden, voordat we onze schoenen krijgen en de boot naar Poseidon kunnen dragen. Een dag later, op maandagmiddag krijg ik keelpijn.

Woeste Hunnen op de Gyas-Hunze Race 2008

Het is altijd spannend of de Gyas-Hunze Race wel doorgaat. Dat is de charme van een winterwedstrijd. Twee jaar geleden woeien de boten bijna uit het water en werd de wedstrijd na de eerste twee heats afgelast.

Afgelopen zaterdag was het stralend weer: zonnig, maar we koud. Van vrijdag op zaterdag had het zeven graden gevroren met ijsgang als gevolg. De eerste twee heats van de Gyas-Hunze werden om deze reden opgeschort, maar om tien uur was het ijs door de winterzon voldoende verdwenen om de wedstrijd toch door te laten gaan.
We gingen best goed, al is de klassering maar matig. De tijd, 10:01 (mooi symetrische tijd) mag tevreden stemmen, want de afstand tot de vier ploegen boven ons is maar klein. Door een materiaal defect kon ik zelf helaas niet optimaal meedoen, dus het kan zeker nog harder. We zullen zien: Nog vier weken tot de Head!

The Head of the River Amstel

Sinds oktober zijn we nu al bezig. Trainen in de acht om op 16 maart op de Amstel The Head te roeien. Elk weekend twee outings en door de week minstens één landtraining. Aanvankelijk zat het niet altijd mee, zo kostte het veel moeite om coaching te vinden en blijkt een vaste stuur er ook niet in te zitten, zodat er ieder weekend een vrijwilliger gevonden moet worden.
Nog niet eerder was ik al zo lang van tevoren met één wedstrijd bezig. En toch gaan we niet winnen in Amsterdam. We gaan voor het “linker rijtje”. Bescheiden doelstellingen, maar meer zit er niet in voor ons met zo weinig trainingen en maar weinig routine in de boot.
Toch begint het inmiddels wel ergens op te lijken. Afgelopen zaterdag was een keerpunt. Het sneeuwde hard, maar heel symbolisch brak na een half uurtje de lucht open. Strak blauw met een krachtige zon, voor het eerst weer in tijden. En de boot liep goed door. Krachtige eendrachtige halen, het ging op roeien lijken. Een mooi plaatje: acht wit besneeuwde kerels in een mooie rode boot door de witte velden.
Zondag: rotweer. Koud, nat en harde wind. Toch bleef de boot lekker lopen en stapten er na afloop opnieuw tevreden mannen uit de boot.
16 maart, de Amstel, het linker rijtje. Dat moet erin zitten!

De getallen van 2007

37.379km in de trein. Dat is gemiddeld 719km per week. Dat zijn veel kilometers, eigenlijk te veel. Hopelijk worden dat in 2008 minder.
Al sportende heb ik ook heel wat kilometers afgelegd. In totaal heb ik 93 trainingen afgewerkt gedurende 134:37 uur, verdeeld over:
362 km hardlopen (30:47 uur)
530 km fietsen (20:40 uur)
741 km roeien (80:45 uur)

Mijn sportieve hoogtepunten waren:
1. Elfstedentocht (6e plaats)
2. Luik-Bastenaken-Luik
3. Run van Winschoten (10km) omdat die zo lekker ging. Daarom niet de Halve Marathon die ik een week later liep in Groningen. Die ging niet lekker.
In 2008 doe ik in ieder geval weer mee met de Elfstedentocht. Maar eerst wordt de Head of the River in de club8 gevaren. Ook ga ik in augustus Luik-Bastenaken-Luik zeker nog een keer fietsen. Er moet sowieso meer gefietst worden!
Hardlopend wil ik in ieder geval een lekkere halve marathon lopen en proberen mijn PR op de 10km onder de 45 minuten te krijgen. En misschien de Hel van het Noorden skiffen?
Muzikaal zijn er ook wel enige lijstjes te maken:

Top 10 2007 iTunes meest geluisterd artiesten:
1. Radiohead
2. EELS
3. Sufjan Stevens
4. The Shins
5. Coparck
6. Belle & Sebastian
7. Zita Swoon
8. Elliot Smith
9. Spinvis
10. Bright Eyes

Top 10 2007 meest geluisterde albums in iTunes:
1. The Apples in Stereo – New magnetic wonder
2. Sufjan Stevens – Illinois
3. Do the Undo – Do the Undo
4. LPG – I fear no foe
5. ’t Hof van Commerce – Ezoa en niet anders
6. Amy Winehouse – Back to black
7. Arctic Monkeys – Favourite wordt nightmare
8. Opgezwolle – Eigen Wereld
9. Jawat! – Ut zwarte aap
10. Outkast – Idlewild

Ik heb in 2007 maar weinig concerten gezien. Spinvis in zijn eentje in Vera maakte veel indruk en Apocalyptica in de Oosterpoort was ook een indrukwekkende show. Voornemen voor 2008 is dan ook om meer concerten te zien.

Wat valt er verder nog in lijstjes op te nemen? Weinig eigenlijk. Beste gadgets die ik heb aangeschaft in 2007 misschien:
1. Garmin Forerunnen 305 (GPS/ hartslagmeter)
2. Nintendo Wii
3. Apple Airport Express (draadloos muziek streamen van iTunes naar mijn stereo)
Andere hoogtepunten van 2007 zijn niet in cijfers en lijstjes te vangen: nieuwe vrienden gemaakt, leuke interessante opdrachten gedaan en veel geleerd op mijn werk.

Behalve misschien wat ik te weinig heb gedaan in 2007:
1. Aandacht besteed aan familie/vrienden verder weg (en dichtbij)
2. Uitgebreid gekookt
3. Tijd vrijgemaakt voor culturele dingen

Lectori Salutem, gelukkig nieuwjaar en tot volgend jaar!

Eeuwige roem met Stadje Rond

Zondag 11 november was het weer zover: Stadje Rond werd verroeid. Stadje Rond is een wedstrijd die ieder jaar in november verroeid word op de Groningse grachten. Er wordt vanaf de Hunze met de klok mee rond het centrum van Groningen geroeid met mixploegen in C4-en, totdat na 3,8 kilometer het botenhuis van de Hunze weer is bereikt.
Ik had na afloop van de Elfstedentocht in mei al met Tjarko afgesproken dat we dit jaar in Divisie 1 zouden gaan winnen. We hadden vervolgens twee sterke dames, Eveline en Inge, uit de ploeg die Tjarko coachte, gevraagd om mee te doen. Na hun toezegging waren wij vrij zeker van onze zaak, al twijfelden de dames nog over de kansen. Met Shanna hadden we er ook een uitstekende stuur bij, zodat er weinig meer kon misgaan.
Zondag startten we halverwege het veld van 54 ploegen verdeeld over 4 categorieën (beginners, jeugd, divisie 2 en divisie 1) op een moment dat de snelste tijd, van een ploeg van erkende hardroeiers stond op 16:01. We gingen hard van start en gingen sterk door. Mooi scherp gestuurd hoefden we geen haal te laten lopen, zodat we na 15:57 alweer over de streep kwamen.
Onder de 16 minuten is doorgaans genoeg voor winst tijdens Stadje Rond en dat bleek dit jaar niet anders te zijn. De rest van de middag kwam er zelfs geen ploeg meer in de buurt, zodat we comfortabel met een biertje in de hand konden afwachten.
We hadden allemaal divisie 2 al eens gewonnen, dus op die bokaal staan onze namen al. Nu zal onze naam ook voor eeuwig op de divisie 1 bokaal te lezen zijn en is eeuwige roem ons deel!

Pinksterwedstrijden Delfzijl

Afgelopen weekend was het pinksteren en dus tijd voor de jaarlijkse Internationale Pinkster Regatta in Delfzijl. Dit klinkt heel indrukwekkend, maar het is vooral een jaarlijks Hunzefeestje bij de Delfzijlster roeivereniging Neptunus, waar ook één of twee Gyas-ploegen aan de start verschijnen, een handvol boten uit Leer (de internationale component) en nog wat jeugd van de Zwolsche en Salland. Er worden braadworsten gebakken, de fanfare speelt (echt waar!) en meestal is het mooi weer. Gewoon een gezellig dagje aan het water, met verhoogde kansen op blik.

Naar aanleiding van het bezoek van Maria aan Nederland had Shanna twee mix-achten georganiseerd, gevuld met Zuidwesters, (oud-)coaches, oud-V6ers en voormalige Leftovers. Geoefend was er niet, dus écht hard zouden we niet gaan, maar daar ging het ook niet om. Leuk was het wel, die 2200 meter over het bochtige Damsterdiep. Ik zat in de eerste boot, die het snelste was van de twee Hunze mixboten. Helaas verpestte Gyas het feestje met een boot met echte boordroeiers, dus geen blik.In de derde heat startte ik nog een keer. Dit keer in een skiff. Mooie laagdrempelige gelegenheid om voor het eerst een wedstrijd te skiffen. Tegenstand was er ook. Oscar, die zou ik nooit bij kunnen houden, maar Joost (Elfstedenploeggenoot) zou misschien wel gaan. Op zich ging het best goed: technisch heel behoorlijk: beheerst, lange rake halen. Ik miste wel wat power: dat zou nog kunnen liggen aan de Elfstedentocht. Maar het meeste zaten de bochten tegen. Best lastig, met name bij de eerste brug. Daar ging ik recht op het remmingwerk af en moest ik hard houden totdat ik helemaal stillag. Vervolgens wat haaltjes met bakboord om voor het bruggat te komen. Jammer: dat kostte veel tijd. Desalniettemin 8:51, nette tijd, net voor Joost. Prima! Dat smaakt naar meer!

Hieronder in Google Earth de door mij afgelegde route van Start tot Finish.

Van honderd pannenkoeken naar een Elfstedenkruisje

Voor mij begon de Elfstedentocht 2007 al op donderdag 17 mei. Toen bakte ik met Louise honderd pannenkoeken voor het Zwaarachtig Elfstedenteam. Zelden heb ik in 24 uur meer gegeten dan tijdens de Elfstedentocht!

Vrijdagochtend was ik om 11 uur op de Hunze om met de kleine bus naar Leeuwarden te rijden waar we de boot opbouwden en, zoals dat bij een roeiwedstrijd hoort, in het zonnetje rondhingen. Nadat de Hoendiep met ‘geleende’ zwemvesten was goedgekeurd zat het werk erop. Om 17 uur eten met de dames8, om vervolgens af te tellen tot de start. Rond half acht trok Stefan de deur van de bus dicht, waarna Tjarko begon te brullen als een dolle! Nadat hij twee keer had geroepen dat de deur open moest, werd duidelijk dat hij zijn hand tussen de deur had gekregen! Paniek!
In allerijl werd Tjarko afgevoerd richting EHBO. Zou hij nog kunnen roeien? Zouden we de start nog halen? Laurens en ik reden met Johan Detlef alvast naar Bartlehiem voor de eerste wissel. Onderweg bleek dat Tjarko zijn hand relatief goed was en dat hij kon roeien. Ook bleek dat de kaart met de route en wisselplekken bij de paniek verloren was gegaan. Gelukkig wist Johan Detlef ook zonder kaart de weg door Friesland.
De eerste wissel! Spannend! Instappen ging redelijk, en knallen, weg! We gingen als dollen van start. Na een goede anderhalve kilometer passeerden we Daventria, die daar hadden gewisseld. Ze kwamen naast ons weer het water op en er ontspon zich een boord-aan-boord gevecht. Kilometers roeiden we zij aan zij. Uiteindelijk kwamen we net voor, maar toen liep het opeens niet meer en haalden ze ons weer in. Een paar kilometer lang leek het helemaal nergens op en vielen we voor ons gevoel ver weg. Maar zo’n twee kilometer voor het eind van de etape begon het weer te lopen en kwamen we weer terug. Onder de Klaarkampsterbrug door en wisselen. De eerste etappe zat erop en ik was helemaal aan gort. De grote bus bleef staan, de kleine reed mee naar Dokkum om te stempelen. Gauw een pannenkoek, pastasalade, drinken en toen liggen in de bus. Als er nog vier zulke etappes moeten volgen...
Intussen bikkelden de andere mannen hard door. Daventria werd afgeschud, het werd donker. En de wind was tegen. In Leeuwarden was nog niet duidelijk of we wel of niet over het Slotermeer konden. Vada had ons inmiddels ingehaald en de ARC was op komst. In Dearsum stapten Laurens en ik in voor onze tweede etappe. Op naar Sneek! Harde tegenwind, donker, zwaar: fantastisch! Geweldig om door het donker te bikkelen, met alleen een aureool van licht rond Peters hoofd en soms een lichtje in de verte. Ik voelde me steeds beter. Laurens had het even moeilijk, maar samen buffelden we door het Duister. De Arc konden we niet voorblijven, maar we bleven wel in de buurt. Dan door Sneek: linksaf, rechtsaf, bruggen, en wisselen. Wauw, wat een kick! Intussen was duidelijk dat we niet over het Slotermeer konden. Stefan en Tjarko haalden de Arc weer in: zo werd het een mooi gevecht. Stempelen in Woudsend en weer terug. Het werd ochtend. Tjerkwerd: weer 10km tegenwind naar Workum. Ik had er zin in, Laurens iets minder. En weer knallen tegen de wind in! Op weg naar Workum kwamen we de koplopers tegen, die alweer terugroeiden. De GRB had al zo’n 10 minuten voorsprong op de Zwolsche, dus dat kwam goed. Brullend sprintten we door Workum.
Bij de wissel raakte Johan Detlef nog even te water, maar werd niet zoveel tijd verloren. Onderweg naar Tjerkwerd de dames nog aangemoedigd bij hun wissel: ze lagen duidelijk eerste. Nog altijd tegenwind: tot in Harlingen. Daar kwamen Jan en Joost, met de Arc in hun kielzog. Stempelen en wisselen. De Arc wisselt niet en stuurt agressief, de riemen raken in elkaar. Uiteindelijk laten we ze maar voor om onszelf niet op te blazen. Het Van Harinxmakanaal op. Nu snap ik waarom het Slotermeer niet kon: golven.
Bah, wind mee! Het gaat niet heel lekker, we zitten een tijd vast op een hekgolf van een kruiser en verliezen terrein. Wissel in Kiesterzijl. Nog één stukje, 2,7 km van Deinum naar de Vuilnisbelt en voor ons zit het erop. In Deinum blijkt de Arc royaal voor te liggen. Damn! Maar toch: een snelle wissel en alles eruit. Knallen als op een 2000 meterwedstrijd. We roeien onszelf helemaal stuk. Geen idee hoe hard het echt ging, maar helemaal leeg rol ik bij de vuilnisbelt uit de boot. Geen tijd om uit te hijgen, want we moeten doorrijden, anders missen we de finish.
Het zit erop! Vijf voor twaalf roeien Jan en Joost over de finish, 16 uur na de start, als zevende. En dan is het wachten. Wachten op de andere ploegen, op de oranjekoek en natuurlijk: op het kruisje!
Tegen de avond weer thuis in Groningen: helemaal hyper, moe, maar héél voldaan! Wat ontzettend gaaf zo’n nacht met een bus vol kerels door Friesland scheuren, afgewisseld met vijf beulsessies in de boot. Dat moet volgend jaar absoluut herhaald worden: wat ontzettend gaaf.
Op de één of andere manier zijn we in de einduitslag achtste (wel vijfde in onze klasse), maar boeien! Mannen: het was fantastisch! En de pannenkoeken waren vrijwel op.Tijdens de race werd op de Hunze site het nieuws bijgehouden: zie hier.

Elfstedenkoorts neemt toe!

De elfstedenkoorts begint nu toch echt te komen. Minder dan twee weken nog en dan begint het. Op vrijdag 18 mei om 20:00 uur start de Elfstedentocht voor roeiers bij het botenhuis van de organiserende vereniging De Wetterwille. Tweehonderd kilometer later, op zaterdag rond 14:00 uur verwachten we over de streep te komen.

De Elfstedentocht voor roeiers wordt geroeid door ploegen die bestaan uit vijf roeikoppels en twee sturen, die om de plusminus tien kilometer wisselen. Dat betekent dat er 25 wissels plaatsvinden. Aangezien de verschillen in het wedstrijdveld (er is ook toerdeelname mogelijk) niet zo groot zijn valt bij die wissels dus behoorlijke winst te boeken.
Gistermiddag hebben we de wissels geoefend. Dat wisselen is een behoorlijk spannende gebeurtenis, die nog het best te vergelijken is met een formule 1 pitstop. Op de kant staan zes (of zeven als de stuur ook wisselt) man klaar, ieder met een vastomlijnde taak. Twee man staan op de kant met een lange pikhaak om de boot vast te pakken en naar de kant te trekken. Eén man ligt op zijn buik om de boot vast te houden en de twee instappende roeiers helpen de uitstappende roeiers uitstappen, voordat ze zelf instappen. Dit alles wordt gecoördineerd door de teamcaptain. Een perfect uitgevoerde wissel kost 20 seconden.
Aangezien de boot op volle snelheid naar de kant komt gestormd is zo’n wissel een spectaculaire en opwindende gebeurtenis. De adrenaline giert dan ook door je lijf! En dit was nog maar het oefenen! Ik ben erg benieuwd hoe het voelt als het straks echt is, ook in het stikdonker in een weiland of aan een kade in één van de elf steden!
Om één en ander wat beeldender te maken kun je in de GIF-animatie die gemaakt is bij een Elfstedentocht van een paar jar geleden zien hoe zo’n wissel gaat.

Roeien, Bambi, rust!

Zo, vandaag blog ik precies één jaar. En ik schrijf de verjaardagsblog stilstaand in de trein met uitzicht op de Euroborg. Grappig...
Afgelopen weekend heb ik heerlijk bijgeslapen en (bijna) alleen maar leuke dingen gedaan. Na de borrel van vrijdagmiddag heb ik op die twee wijntjes heerlijk geslapen in de trein naar groningen. Daar werd ik vanaf Zwolle al geconfronteerd met mijn eerste geplande activiteit op zaterdag: de Gyas-Hunze Race. Toen stapte er namelijk een bende eerstejaars roeiers van Phocas in, sporttassen vol blikken Aldi-bier, zo kom je de treinreis van Nijmegen naar Groningen wel door. Ze waren erg luidruchtig, maar ook wel schattig. Echte stoere eerstejaars!
Zaterdag was ik gevraagd in te vallen in de Hunze Club8, die (heerlijk!) was ingeloot in de laatste heat. Ik hoefde dus pas om 15 uur op de Hunze te zijn en kon dus lekker uitslapen. Het was koud, net onder het vriespunt, normaal dus een vaarverbod, maar ja, nu wedstrijd. Op het zeetje bij de Oostersluizen stonden behoorlijk wat golven, zodat sommige mederoeiers wat ongerust werden, aangezien ze twee weken eerder in deze boot waren gezonken doordat ze teveel water binnen hadden gekregen. Het viel echter wel mee. Vanaf de start liep de boot lekker door en ik kon goed druk pakken. Een novum voor mij in een acht! De Gyas wedstrijd 8 die na ons startte kwam wel dichterbij, maar maakte geen kans om ons in te halen. Vanaf de Trompbrug kwamen ze zelfs nauwelijks meer dichterbij. Intussen (halverwege) begon ik hem al goed te voelen. Aangemoedigd vanaf alle bruggen gingen we echter goed door, hard langs het Groningen Museum met nog een eindsprint als toetje. Tijd: 9:28! Goeie tijd voor een boot die niet eerder in die samenstelling voer en de derde tijd in het veld. Dik tevreden, vooral omdat ik voor het eerst echt helemaal stuk ging in een acht, een teken dat ik het onder de knie begin te krijgen! Leuk hoor! Stoer ook: toen we uitstapten zat er ijs aan de palen en dollen, ook wel erg koud dus.
's Avonds ging het nog sneeuwen, dus lekker met Louise op de bank Bambi gekeken en vroeg naar bed!
Zondag weer lekker uitgeslapen en 's middags de Zuidwester gestuurd bij de sprint wedstrijd over 700 meter. De dames deden het goed: zo explosief had ik ze nog nooit gezien. 's Avonds lekker Top Gear en slapen en maandagochtend tot kwart voor zeven uitgeslapen. Zo, nu zou ik er wel weer een weekje tegenaan moeten kunnen!

Januari, korte broek, t-shirt, 8!

Zaterdagmiddag ben ik bij de Gyas Winterwedstrijd ingevallen in de Hunze Club-8 in wording. Het was leuk om weer eens boord te roeien! (Voor de leken: boordroeien is met één riem per roeier, scullen gaat met twee riemen per roeier.) Na een paar maanden alleen skiffen was het wel even wennen. Sowieso om de slag weer te moeten volgen en vooral om op bakboord te zitten. Maar tijdens het oproeien ging het steeds beter. In het startgebied leek het eerder een Hunze-wedstrijd, dan een Gyas-wedstrijd: er waren in onze heat althans bijna geen Gyas boten te bekennen!
Het leuke van een 8 is dat het zo hard gaat en snel ging het ook best wel in de eerste anderhalve kilometer. We hadden net twee eerder gestarte boten ingehaald en de toejuigingen van de Zuidwesters in ontvangst genomen toen het noodlot toesloeg.
Opeens moest ik veel harder trappen en hoorde ik gevloek achter mijn rug. Gerard bleek zijn bankje uit de sliding te hebben getrapt, waardoor ook Tjarko niet meer kon roeien en we effectief dus een 6 met 2 man ballast waren. De tweede helft ging dan ook nogal rommelig. Maar desalniettemin noteerden we wel de gedeeld snelste dagtijd: 10:31 over 3 kilometer.
Toch leuk! En het meest bijzondere: dit alles maakte ik mee, roeiend in korte broek en t-shirt! Zo warm was het op zaterdag 13 januari in Groningen.

Gyas Trial: In het water gevallen

Afgelopen zondag heb ik de tweede Gyas Trial geroeid. Thuis begreep ik al dat het een heel andere wedstrijd zou worden dan de eerste. Toen windkracht 2 mee, nu windkracht 5 schuin tegen. En dat betekende niet alleen meer weerstand, maar vooral ook een heel nare golfslag. Maar gelukkig hoefde ik er niet alleen aan te beginnen: Suzanne leek het leuk om mee te fietsen om me aan te moedigen.

Tijdens het oproeien bleek al dat het niet mee zou vallen. De heftige korte golfjes maakten het erg moeilijk om een ritme te vinden. En dat was al met wind mee. Terug zou het nog veel erger worden. Toch had ik er veel zin in. Ik was erg benieuwd in hoeverre ik in staat zou zijn om tegen de elementen in te beuken en hoeveel tijd me dat zou kosten ten opzichte van de eerste trial. Eigenlijk had ik ook nog nooit echt geprobeerd hard te roeien in zulke omstandigheden...
Na de start kwam Marcel, die kort na mij gestart was me al snel voorbij gesneld. Daar maakte ik mij niet druk om. Hij is sowieso sneller, bij de eerste trial bijna een minuut, en zo zouden we in ieder geval weinig last van elkaar hebben. Al gauw voelde ik dat het een uitputtingsslag zou worden. Geen ritme, regelmatig helemaal stilvallen, steeds sloegen de golven in de recover tegen mijn bladen. Het werd gewoon beuken en blijven proberen te zoeken naar techniek om ritme en doorgaande halen te krijgen. Aan het einde van het rechte stuk, na zo'n anderhalve kilometer ging het beter. Iets minder golfslag, meer ritme. Dat geeft de burger moed, evenals de aanmoedigingen van Suzanne vanaf de kant! Ook hoorde ik nog steeds af en toe Derk-Jan naar Marcel schreeuwen, wat moest betekenen dat hij niet verschrikkelijk hard wegliep.
Achter mij kwam wel een Twee-zonder snel dichterbij. Vanaf de rode boei maar iets eerder overgestoken dan gepland, zodat ze makkelijker zouden kunnen passeren. Dat bleek echter een inschattingsfout: zo snel kwamen ze niet dichterbij. Ik was het twee kilometerpunt al gepasseerd en zat in de laatste bocht te buffelen toen ze angstwekkend dicht achter me kwamen. Het werd duidelijk dat ze binnendoor wilden, maar ze zaten al zo dicht achter me dat ik eigenlijk niet meer uit de weg kon komen. Eén misslag en nog één en toen ging het mis. Ik moest razendsnel mijn stuurboordriem intrekken om de boeg niet te raken, maar raakte met mijn dol vast in hun bakboorddol. Ik maakte inmiddels vervaarlijk slagzij, maar hield het nog droog. Toen ik de dollen echter losmaakte verstoorde ik de precaire balans en sloeg ik om. Koud! Meteen kramp in mijn benen. Ik had maar één gedachte: snel naar de kant met de boot. Inmiddels kwamen Arjan en Albert ook al hard op me af. Aan de kant trokken Suzanne en een jongen van Gyas me op de kant (distels en brandnetels!), zodat ik enigszins beduusd, nat en koud op de kant stond. Zonder dat ik kans kreeg om tegen te stribbelen kreeg ik Suzanne haar fleece-vest aan en werd ik op haar fiets richting de Hunze gestuurd om te gaan douchen.
Zo eindigde het avontuur in deceptie, terwijl ik in een veel te klein vest op een te kleine damesfiets koddig naar de Hunze bibberde, zwaar gefrustreerd, boos op mijzelf en hevig balend dat ik nooit zal weten hoe hard of langzaam ik nu eigenlijk ging.
Suzanne heeft de boot terug naar de Hunze geroeid, wat een hele prestatie is, aangezien ze qua gewicht wel twee keer in de Waal zou passen en ik zal op zoek moeten naar revanche!

Een Schier weekend!

Wat is het toch fantastisch dat zo dicht bij ons geliefde Groningen zich het prachtige eiland Schiermonnikoog bevind. Afgelopen weekend hebben we daar weer optimaal van geprofiteerd! Zaterdag ging het met vier Zuidwesters en Arend richting Lauwersoog om de boot van half tien te halen. Lekker op het dek in het zonnetje en varen maar. Onderweg zeehonden gespot, dus iedereen blij. Het is mij niet helemaal duidelijk wat er zo bijzonder leuk is aan zeehonden: ze doen of kunnen niks bijzonders, alleen in de zon liggen en een beetje zwemmen. Niet dat ik iets tegen ze heb, maar er zijn toffere dieren. Volgens de dames hebben ze zulke mooie ogen, maar daar zie je volgens mij niet veel van als ze 300 meter verderop op een zandplaat liggen.

Hoe dan ook, een perfecte overtocht, hup in de bus en naar de camping. Ik had gereserveerd, dus hadden we een mooi veldje om de tenten op te zetten. Maria had een tent van haar ouders mee voor de dames en Arend en ik zouden de nieuwe tent van Louise en mij inwijden. De tenten stonden zo, daarna thee gezet en vervolgens naar het dorp voor boodschappen en appeltaart. Intussen groeide de zin in het strand. Toen het via de camping richting strand ging was ik dan ook haantje de voorste. Op het strand verander ik altijd weer in een jongetje van tien: wie het eerst in het water is, rennen en zo snel mogelijk een duik kopje onder. En voorwaar! Noordzeewater, maar lekker warm! We hebben heerlijk gezwommen en gestoeid in de golven.
Daarna zochten we een mooi plekje in de duinen om te liggen. Hoewel liggen... We hebben de rest van de middag lopen ballen en ravotten, totdat we tegen zevenen neerstreken in de Marlein om te gaan eten. Daar voegde Suzanne zich bij ons, nét toen de bitterballen op waren. Lekker gegeten en daarna weer naar de camping gewandeld. Daar hebben we nog voor de tent zitten kletsen om uiteindelijk om half één te gaan slapen.
De nieuwe tent slaapt heerlijk, maar om zeven uur was ik klaarwakker: het gekwetter van de dames begon alweer. Ze hadden het wat warm gekregen en konden niet meer slapen. Voor het ontbijt heb ik nog even hardgelopen op het strand met Maria. Super om te lopen over die enorme zandvlakte, met de zon op de golven en bijna geen mens te bekennen. Na het ontbijt wilde ik zo snel mogelijk weer naar het strand. We hebben ons op hetzelfde plekje geïnstalleerd en weer lekker gedolt in de golven. Daarna was eigenlijk iedereen te uitgeteld om nog veel te doen behalve een beetje liggen in de zon. Rond half drie gingen we weer naar de camping om nog even te douchen en de spullen op te halen. Op de boot terug zaten we collectief voor Pampus, maar wat een heerlijk weekendje er tussenuit! Bekaf, maar wel heel voldaan en met een grote grijns op het uitgetelde gezicht.

V6 ging als een speer op de PEiL!

Beetje laat, maar toch nog een verslag van de PEil (Proteus-Eretes in 't Lang) op 14 mei jl. Na de Gyas-Hunze Race was dit door omstandigheden de enige wedstrijd van V6 van dit wedstrijdseizoen, dus wilde ik hier zeker presteren. Wilde zeker, maar erg veel fiducie had ik er niet in, zo moet ik bekennen...

Zo hadden we naar mijn zin zeker te weinig getraind op de wedstrijdafstand (4,5km). Bovendien waren er veel matige outings geweest, dus hoopte ik er maar op dat het geen afgang zou worden. Aan mij zou het niet liggen, want ik ben in grote vorm. Om die vorm niet te verpesten dus maar alcoholvrij gebleven op het verjaardagsfeest van Marjan op zaterdagavond en op tijd naar huis en onder de wol. De volgende ochtend ging de wekker om kwart over zes. Om zeven uur zou Arend klaar staan bij de Hunze om Maartje, Marjon, Maria en mij op te pikken. Met veel haastwerk redde ik dat nèt.

Na een gezellige rit kwamen we mooi op tijd aan in Delft, waar we al gauw werden verenigd met Tjarko en Shanna die in Tjarko's rode Z3 aankwamen. Het weer zag er aanvankelijk weinig aantrekkelijk uit (loden luchten), maar desalniettemin zat de stemming er goed in! Maarten, Michiel en Suzanne kwamen ook al gauw, zodat we compleet waren. Toen bleek dat hoewel we ons om 10 uur moesten melden, we pas rond half 12 hoefden in te stappen... Hm! Dan hadden we ook niet zo vroeg van huis gehoeven! Maar goed, het was gezellig, dus niet echt een probleem. Boot aangeriggerd en op het gemak omgekleed. En waarempel! Af en toe kwam er een zonnestraaltje door de wolken! Toch nog maar gauw de zonnebril uit de auto gehaald en daarna de boot in het water en instappen.
Vanaf de eerste haal ging het lekker! Bij het oproeien waren we de snelste boot op het water. Aangekomen in het startvak vonden we door onze uiterst deskundige stuur (Arend) een mooi plekje, zodat de chaos van alles en iedereen ons niet deerde. De eenzame zonnestraal werd allengs een stralende hemel: een goed voorteken! De start was iets vertraagd, maar voor een roeiwedstrijd redelijk op tijd. De ouders van Maarten en een oom en tante doken nog op om ons moed in te spreken. Verder gaf Suzanne nog een paar laatste coachingsaanwijzingen. Verder opperste concentratie. Bidons leeggegooid en oproeien naar de start.
Opbouwen in vijf en tien hard eroverheen! We zijn onderweg! De boot loopt goed, de halen zijn mooi gelijk en krachtig. De Orca boot die na ons startte blijft mooi op afstand. Aanmoedigingen worden ons toegeschreeuwd vanaf de kant. Arend laat regelmatig opzetjes uitvoeren om het tempo te onderhouden. Na anderhalve kilometer is er opeens wat onrustig water en valt het even wat uit elkaar, maar Arend brengt ons weer bijeen. In dit stukje loopt Orca iets in, maar niet veel. We rammen strak door tot in de laatste kilometer. We lopen weer uit. Vanaf de laatste kilometer gaat het tempo in stapjes omhoog richting de eindsprint. We zijn er bijna en ook de Zuidwesters moedigen ons hartstochtelijk aan. Door! Onder de brug door, nog een paar halen en dan de finish... 18:45! Goeie tijd! Even doorroeien en dan kan het wachten beginnen.
Hoewel beginnen... Er komt geen einde aan! Complete anarchie op het water, omdat iedereen moet wachten totdat de laatste boot van het blok gefinisht is voordat kan worden uitgestapt. Uiteindelijk moeten we ruim anderhalf uur wachten en zijn we de allerlaatsten die uit kunnen stappen. Boot eruit en gauw kijken waar we staan. Vierde tijd in een veld van veertien! Niet slecht! We waren al tevreden, maar nu worden we nóg tevredener! Om onze voormalige regiocommisaris maar eens vrij te parafraseren: Zo laten we de studenten zien dat ook burgers hard kunnen roeien! Of zei die nou iets anders?
Na het douchen gauw opschieten om de Zuidwesters fris en fruitig toe te juichen. Helaas ging het bij hen wat minder voorspoedig. Niet lekker geroeid en niet tevreden: een echte off day. Maar toch nog zevende: sponsor tevreden! Ook de dames mochten lekker dobberen, zodat de meeste frustratie al was afgezakt toen ze uitstapten. Daarna lekker snoepen en in het zonnetje hangen (en gruwelijk verbranden). Al met al een heerlijk roeidagje!

Hunze Lustrumgala een swingend succes!

Afgelopen zaterdagavond werd het Hunze Lustrum Gala gehouden in het Stadsparkpaviljoen.
Om de avond feestelijk in te leiden hebben we eerst met V6 en Zuidwesters gegeten bij Boccaccio. Gezellig en niet slecht, maar denk toch niet dat we er nog eens zullen gaan eten. Ondanks dat was afgesproken dat we rookvrij zouden zitten werd er toch gerookt, waardoor we de espresso/ thee na de maaltijd misliepen, omdat Louise het benauwd kreeg. Jammer! Het eten hadden we gelukkig al op en was lekker, maar niet heel bijzonder.

Na de maaltijd dus fluks naar het Stadsparkpaviljoen gereden met de luxe leasebak van Arend. Aangekomen in het Stadsparkpaviljoen bleek dat we niet de enigen waren die hun best hadden gedaan om er feestelijk uit te zien. Bijna iedereen was fraai uitgedost. Het feest had ook vanaf onze entree een goede sfeer, los en relaxed. Hoewel de avond vrij cliché-matig was ingericht (coverband, buikdanseres, dj en tussendoor wat speeches) was het gewoon ongecompliceerd leuk. Vanaf de eerste tonen van de weinig maatvaste en soms wat onzuivere band werd er enthousiast gedanst. Zelfs doorgaans weinig danslustigen als Arend en ondergetekende hebben een groot deel van de avond staan swingen.
Hierbij ontstond ook een idee voor een toekomstig feest. Het wordt hoog tijd dat er eens een feest komt met goede muziek: kortom een feest met de muziekkeuze van Vincent en Arend. Maar dat is voor de toekomst. Voorlopig kunnen we terugkijken op een erg leuk gala. Ben benieuwd of de rest van het lustrumjaar nog meer goede feesten oplevert!

Allemaal op ons paasbest op het Hunze Lustrumgala!
Vlnr: Arend, Marjon, Louise, ikzelf, Tjarko en Shanna.

Zo werd ergometeren toch nog leuk!

Vanmiddag ging ik toch maar weer eens ergometeren met Maria. Onze weerzin wordt elke week groter, maar we blijven komen. Na de eerste 10 minuten (gem. 500m tijd 1:53.3)even uitblazen op het vlot waar de Hunze herendubbelvier wedstrijdploeg zich opmaakte om te gaan trainen. Ik zou net weer beginnen op de ergometer toen ze me vroegen of ik ook écht wilde roeien! Nou...! Eén van hun roeiers kon niet komen, dus kon ik nog lekker 45 minuten met ze op pad in de Witte Zwaan. Dit is de kostbaarste wedstrijdboot van de Hunze, waar ik normaal amper naar mag kijken!
Heerlijk nog drie kwartier geroeid, maar wel andere koek dan normaal met mijn eigen ploeg! Jezus wat gaan deze gasten hard zeg! (Ze waren op de Gyas-Hunze Race ruim 2 minuten sneller dan wij...) In medium was het nog wel te doen, maar als ze even aanzetten om hard te gaan, nou dan gaat het echt hard! Superleuk, dat wil ik wel vaker!

Gyas-Hunze Race: niet ontevreden!

Gisteren de eerste wedstrijd van het seizoen geroeid en meteen een thuiswedstrijd. Ondanks een matige voorbereiding (Sinds kerst 2 keer getraind)toch een redelijk resultaat. Het doel was eigenlijk om onder de 11 minuten te roeien, maar goed, technisch was het niet onbehoorlijk. Bovendien speelt een nare verkoudheid me parten. Al met al geen slecht begin van het seizoen!
uitslag

Hard werken tijdens de Gyas-Hunze