Ieder vogeltje fluit zoals het gebekt is: Andrew Bird in de Oosterpoort.

Dit verslag had ik enige weken geleden al aangekondigd. Ziekte tijdens de vakantie en drukte daarna maakten dat ik mijn belofte nog niet nakwam. Het optreden was echter te memorabel om helemaal te verzaken. Daarom nu alsnog mijn verslag:

De dag na dEUS stond er iets heel anders op het menu. Eerst eten met vrienden Arend en Michiel bij Twee Belgen aan de Turfsingel om de avond goed te beginnen. Aanrader: lekker eten uit de gulle Vlaamse keuken, mooie wijnen en uitstekende bediening.

Na deze voorbereiding stapten we goedgemutst op de fiets naar de Oosterpoort waar het voorprogramma al was begonnen: een schattig jongen-meisje duo met gitaar uit Amsterdam waarvan ik de naam alweer kwijt ben.

Dan Andrew Bird. Ik ken hem eigenlijk nog niet zo goed. Ik had op internet gelezen dat hij een bijzondere singer-songwriter is, die fluit. Vervolgens had ik wat werk gedownload om er daarna niet toe te komen om er echt goed naar te luisteren. Maar toen ik de aanplakbiljetten zijn optreden zag aankondigen dan maar wel snel besloten er naartoe te gaan. Arend en Michiel hadden nog nooit van hem gehoord, dus nu moest hij wel écht goed zijn om mijn reputatie als muziekkenner overeind te houden. ;-)

Dat was geen enkel probleem. Bird blijkt een rasartiest, een charismatische virtuoos in meerdere disciplines. Om te beginnen had hij geen last van de onzekere introverte schuchterheid die singer-songwriters vaak hebben. Hij was ontspannen, stond lekker te spelen met publiek en band en had gewoon een lekkere avond. Hij zag er geen been in een nummer na het intro af te breken, omdat de gitaar niet zuiver was gestemd. Grapje maken, intussen gitaar stemmen en opnieuw beginnen. Wel een perfectionist dus.

Hij had zich omringd met een uitstekende band, maar was zel de onbetwiste ster van de avond. Of hij nu zong, gitaar of viool bespeelde of floot (al dan niet tegelijkertijd), hij deed het allemaal erg goed. Knap! Dat fluiten is zijn handelsmerk. Vaak heeft dat wat lulligs, maar Bird (what’s in a name…) beheerst dat echt uitzonderlijk goed. Heel knap, vooral als je tegelijkertijd ook nog de viool bespeelt! Hij voegt met dat fluiten echt een instrument toe.

De composities van de poppy liedjes zaten erg goed in elkaar. Gevarieerd, met een mooie opbouw. Vaak live op het podium geloopt. Bij zijn albums zit meestal nog een bonus-cd met instrumentale composities. Die zijn erg experimenteel en schurken tegen het klassieke aan. Daarin kan hij zich uitleven om de popliedjes compact en (schijnbaar) ongecompliceerd te laten klinken.

Het was duidelijk dat zowel artiest als publiek genoten van een heerlijke ontspannen zomerse avond. Het youtube filmpje geeft wel een impressie. Wie meer wil horen kan goed starten met zijn laatste album Noble Beast dat volgens de kenners het beste tot nu toe is.

dEUS te groot voor de kleine zaal in Groningen

Dinsdagavond speelde dEUS in de kleine zaal van de Oosterpoort in Groningen. Het was al sinds 2005 geleden dat ze in Groningen speelden en het was dan ook helemaal uitverkocht. Best opmerkelijk, omdat er helemaal geen reclame voor was gemaakt. Feitelijk was het Groningse optreden net als dat in Enschede de dag erna een try-out voor het optreden op Pukkelpop.

Dat was ook wel te merken aan de opstelling. Eigenlijk paste het niet. Vier man naast elkaar vooraan het podium, daarachter nog twee muzikanten, vier (!) achtergrondzangeressen en daarachter nog een lichtinstallatie over de volle breedte van het podium: een raster van lampen en daarbinnen enorme schijnwerpers, die de hele zaal verblindden als ze aangingen. Duidelijk bedacht voor een groot podium voor een festival, zoals vorig jaar op Rock Werchter voor 80.000 man, maar overkill voor een relatief intieme ruimte als de kleine zaal van de Oosterpoort.
Het gevolg hiervan was dat het publiek de band tijdens een groot deel van het optreden niet kon zien. Een zonnebril was best van pas gekomen!

Zoals de uitrusting groots was, zo speelden ze ook: strak, geroutineerd, zelfverzekerd, maar af en toe ook heel intiem. We jammer dat de grote Tom Barman zó zelfverzekerd op het podium staat dat hij meende dat voor hem andere regels gelden dan voor de rest van de zaal, zodat hij wél nonchalant een sigaret mag roken tijdens het optreden.

Maar de muziek, daar ging het om. Het twee uur durende optreden was een mix van mijn favoriete dEUS-album In a bar under the sea en de twee laatste albums Pocket Revolution en Vantage Point. En ook nog drie nieuwe nummers, waarvan er één nog niet eerder bij een optreden te horen was. De nieuwe nummers waren prima dEUS-tracks. Een erg sterk repertoire en een overdonderende set. Te groot voor de kleine zaal, maar te goed om te laten lopen. Voor een impressie, zie de opnames van j.l. dinsdag en van woensdag in Enschede nu al op YouTube.

Venz van Spinvis in Groningen

Vanavond was ik bij het concert van Spinvis in de Oosterpoort. De huidige toernee heet Kamermuziek en grijpt terug op de kern van Spinvis. Erik de Jong, alias spinvis speelt zijn liedjes alleen, door muziek in te spelen en te samplen en vervolgens de volgende laag erop te leggen. Zo begon hij op zijn zolderkamer in Nieuwegein en zo speelt hij het nu live op het podium.
Qua sfeer kwam het optreden dicht bij de intimiteit, zoals ik die had gezien bij het optreden in z'n eentje in Vera naar aanleiding van het toen nieuwe album Goochelaars en Geesten in september 2007.
Doordat hij alleen op het podium staat wordt het intiem en worden de liedjes nóg indringender. Dit nog eens te meer als met een paar zinnen toelichting wordt gegeven. De nummers van Spinvis zijn immers nogal eens raadselachtige poëzie, die lastig te duiden is. Als je weet dat Limonadeglazen Wodka gaat over de dood van een jeugdvriend (die dus wodka met limonadeglazen tegelijk drinkt) wordt het nummer erg beklemmend.
Echt vrolijk is de muziek van Spinvis niet, maar deze setting past uitstekend. Helemaal alleen speelt hij overigens niet. Een deel van de muziek is op film vooraf gesampeld. Deze beelden worden tijdens het optreden op drie grote plasmaschermen in portretstand getoond, zodat Spinvis zelf met een paar live geloopte samples meespeelt op gitaar, banjo, piano of een pak Venz hagelslag en op één scherm Spinvis drumt, op scherm twee Spinvis de contrabas beroert en op scherm drie hij meeklapt, of dat celliste Saartje van Camp speelt of zingt (beeldschoon in Aan de oevers van de tijd!) of Hans Dagelet meetrompettert. Beide alleen, of in twee- of drievoud. Hoogtepunten waren wat mij betreft een hallucinante Staat van Narcose, compleet met live gesampled publiek dat een 'e' zingt die overgaat naar paniekgeschreeuw en het al genoemde Aan de oevers van de tijd. Smalfilm en Bagagedrager blijven prachtig evenals Wespen op de Appeltaart met zijn ontroerende beelden. Een nummer dat ik miste was Astronaut, maar daarover heb ik niet getreurd, want er was genoeg moois te beleven.
Technisch is het een razend knap optreden, maar wat het meest blijft hangen is de enorme intensiteit van de muziek. Ik vond het prachtig!

Op dit Youtube filmpje legt Spinvis zelf uit hoe het werkt:

Tindersticks in Oosterpoort: een warm bad

Nog geen week geleden zag ik dat de Tindersticks op 9 december in de Oosterpoort zouden spelen. De herinnering aan het concert dat ik vijf jaar geleden met Vincent bezocht maakte dat ik spontaan besloot kaarten te gaan halen. Toen ik gisteren op een gure winterse avond mij met Louise op het rode pluche installeerde waren de verwachtingen dan ook vrij hoog gespannen.

Eerst het voorprogramma, het Deense duo Murder. Nog nooit twee artiesten met zo weinig charisma op het podium zien staan: een schuchtere ziekelijk ogende blonde slungel in te grote kleren met een akoestische gitaar op schoot en daarnaast een vadsige baardmans met jampotglazen in kleermakerszit op een stoel. Zoals Louise het verwoordde: als je keek naar de lichtjes van de PA was het een stuk leuker! Het zag er dus niet uit, maar het klonk best goed. Zoek het in de richting van de Kings of Convenience. De heren zongen mooie harmonieën, leuke folky liedjes met een knipoog. Ik ga de cd toch wel even checken denk ik.

Dan de Tindersticks zelf. Ondanks dat de band formeel is teruggebracht tot een trio onder aanvoering van zanger Stuart Staples, was het podium goed gevuld met naast een uitstekende drummer, een gitarist en een bassist, een toetsenist (piano, Korg-synthesizer, Hammond), een cellist annex sopraansax en een baritonsax trompettist. De laatste was overigens ook erg goed (behalve als tweede stem, maar dat was eenmalig). De ster van de band is en blijft echter Stuart Staples met zijn fantastische omfloerst mompelende stem.
De setlist, steunde op veel nummers van mijn favoriete album Curtains en daaromtrent. Maar er werden ook nummers gespeeld van de -naar verluid- erg sterke nieuwe cd Hungry Saw. Het was iets ingetogen, de meest wilde experimenten bleven achterwege, maar het optreden had veel soul, en een zware warmte om heerlijk bij weg te dromen. Een uitstekende besteding van een winterse avond. Aanstaande zondag ga ik in dezelfde zaal naar rapdinosauriërs Public Enemy, dan zal het wel héél anders zijn!

No strings attached

EELS kraakte - om er maar eens een cliché tegenaan te gooien - gisteravond harde noten in de Oosterpoort! Kenners (en liefhebbers) weten natuurlijk wel dat EELS kan rocken, maar gisteravond gingen ze harder dan ooit te voren! Nu moet gezegd dat ik liever heb dat ze wat gevoeliger en kleiner spelen, dan is EELS niet alleen goed, maar ronduit briljant, zoals ze lieten horen toen ze vorig jaar met de EELS with Strings toernee Groningen aandeden.

Desalniettemin, goed was het zeker, maar wel anders. Net als bij de ook al wat donkerder rockende Souljacker tour waren het mannen met baarden op het podium. Voordat de EELS begonnen was er echter eerst een voorprogramma waar ook wel wat woorden aan vuilgemaakt mogen worden.

Opeens ging het licht uit en voordat ik de kans had me om te draaien richting het podium waren ze al begonnen, de twee héle kleine meisjes van Smoosh. Volgens NME de hottest new band in the US underground, maar mijn eerste indruk was toch vooral: Huh! Wat een kleine meisjes! De meisjes, 12 en 14 pas speelden met z'n tweetjes drums en keyboard en zongen erbij. En voorwaar, dat was helemaal niet verkeerd! Helaas was het geluid weer eens brak, vlak, hard en met veel galm, maar het was duidelijk dat ze wel kunnen spelen! Een leuke verrassing! Ook het album is erg aardig. Ben benieuwd hoe het verder gaat met deze dames.
De set van de EELS was duidelijk gericht op het festivalseizoen. Er werd begonnen met een brede security-man, Crazy Al, die onder keiharde distortion geluiden en lichtflitsen opkwam. Hij zou ons gedurende het optreden vermaken met kung-fu demonstraties, work-outs, monosylabische kreten en dergelijke gein/ ongein (afhankelijk van je stemming). Vervolgens kwam de band op, gekleed in zwarte overalls en ruige baarden.
Zoals altijd had ook dit optreden een thema. Een parodie op de hardrock/metal concerten in het algemeen. Hard was het zeker: voor het eerst bij een EELS concert miste ik oordoppen. (Vincent, het was niks voor jou). Er werd precies anderhalf uur gespeeld. De EELS klassiekers kwamen allemaal voorbij, aangevuld met nummers van het Blinking lights and other revalations album. Bijna alles overgoten met een dikke saus van harde gitaren. Het was wel overtuigend, maar ik miste toch wel de subtiliteit die EELS normaal altijd kenmerkt. Ik heb een leuke avond gehad, maar denk niet dat het een optreden was met een grote eeuwigheidswaarde. Als er een registratie van op album verschijnt hoef ik die niet persé te hebben. Toch ga ik de volgende keer zeker weer. Dan zullen ze weer gewoon EELS spelen, zoals ik ze het liefst hoor.