Jaarlijstjes: Muziek

Platenmaatschappijen klagen steen en been. Toch heb ik nog nooit zoveel cd’s gekocht als het afgelopen jaar. Er was genoeg te genieten!

Nieuwe ontdekkingen:
Mijn ontdekking van het jaar zijn de Fleet Foxes. Heerlijk, wat een lekkere sfeervolle cd!
De grootste verrassing was Santogold. Hiermee maakte ik kennis via de gratis Single van de Week (iedere dinsdag een nieuwe) in iTunes. De enige cd die ik dit jaar hoorde die ik echt raar vond en geneigd was om meteen af te zetten. Maar eigenlijk is het echt heel goed!
Een andere Single van de Week ontdekking is Burial. Trage underground electro van een mysterieuze producer, die later in het jaar geen incognito sterren-DJ, maar een mediaschuwe nobody te zijn. Mooie duistere sferen!
Beste nieuwe Nederlandse band gaat tussen Moke en Voicst, maar Voicst wint, omdat ik hun album A tale of two devils veel vaker heb gedraaid. Lekkere energieke vrolijke pop.

Nieuwe albums van oude bekenden:
Heel sterk vind ik the Seldom Seen Kid van Elbow. Echt een ontzettend goed album. Ik baal nog steeds dat ik ze niet heb kunnen zien in de Oosterpoort. Heel onverwacht, maar erg goed was de onverwachte terugkeer van Portishead met Third. Tien jaar niets van je laten horen en dan zo terugkomen!
Sigur Rós, met Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust liet een nieuw, vrolijker Sigur Rós geluid horen. En deed me de oudere albums weer vaker beluisteren. Een ontzettende aanrader is ook hun DVD Heima, zeker op een groot scherm. Prachtige ode aan IJsland van de band.
Verder mag Vantage Point van dEUS ook niet onvermeld blijven. Heel degelijk en sterk.
Ook Tindersticks is met Hungry Saw weer helemaal op niveau teruggekeerd.
En het laatste album van Madrugada is ook heel erg goed. Jammer dat ze er mee ophouden, maar ook wel begrijpelijk na de dood van de gitarist tijdens de opnames.

Geen nieuw album, maar wel opnieuw ontdekt is Midlake, the Trial of Van Occupanther. Geweldige sfeervolle melancholische muziek, die hoe langer hoe beter wordt.

Wat ontbreekt in mijn lijstje:
TV On the Radio met Dear Science. Gooit hoge ogen in veel lijstjes, maar heb ik pas twee keer geluisterd, dus daar kan ik nog niet echt een oordeel over vellen. Hetzelfde geldt voor Micah P. Hinson met The Red Empire Orchestra. Zeker voor laatsgenoemde geldt overigens wel dat ik verwacht dat die nog wel gaat stijgen op mijn persoonlijke voorkeurslijstje.
Fordlandia van Jóhann Jóhannsson, daar ben ik erg nieuwsgierig naar, maar die heb ik nog niet gehoord.

Mooiste albumtitel van 2008:
1. Get Well Soon – Rest now weary head, you will get well soon
2. British Sea Power – Do you like rock music?
3. Tindersticks – The Hungry Saw

Mooiste albumhoes van 2008:
1. Fleet Foxes – Fleet Foxes
2. Get Well Soon – Rest now weary head, you will get well soon
3. Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust

Mijn Top 10 over 2008:
1. Fleet Foxes – Fleet Foxes
2. Elbow – The Seldom Seen Kid
3. Portishead – Third
4. Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
5. dEUS – Vantage Point
6. Santogold – Santogold
7. Voicst – A tale of two devils
8. Death Cab for Cutie – Narrow Stairs
9. Brett Anderson – Wilderness
10. Tindersticks – Hungry Saw

Tot slot het iTunes lijstje van meest gedraaide artiesten 2008:
1. EELS
2. Radiohead
3. Wir sind Helden
4. dEUS
5. Elbow
6. Voicst
7. Sufjan Stevens
8. Madrugada
9. Spinvis
10. Burial

Tindersticks in Oosterpoort: een warm bad

Nog geen week geleden zag ik dat de Tindersticks op 9 december in de Oosterpoort zouden spelen. De herinnering aan het concert dat ik vijf jaar geleden met Vincent bezocht maakte dat ik spontaan besloot kaarten te gaan halen. Toen ik gisteren op een gure winterse avond mij met Louise op het rode pluche installeerde waren de verwachtingen dan ook vrij hoog gespannen.

Eerst het voorprogramma, het Deense duo Murder. Nog nooit twee artiesten met zo weinig charisma op het podium zien staan: een schuchtere ziekelijk ogende blonde slungel in te grote kleren met een akoestische gitaar op schoot en daarnaast een vadsige baardmans met jampotglazen in kleermakerszit op een stoel. Zoals Louise het verwoordde: als je keek naar de lichtjes van de PA was het een stuk leuker! Het zag er dus niet uit, maar het klonk best goed. Zoek het in de richting van de Kings of Convenience. De heren zongen mooie harmonieën, leuke folky liedjes met een knipoog. Ik ga de cd toch wel even checken denk ik.

Dan de Tindersticks zelf. Ondanks dat de band formeel is teruggebracht tot een trio onder aanvoering van zanger Stuart Staples, was het podium goed gevuld met naast een uitstekende drummer, een gitarist en een bassist, een toetsenist (piano, Korg-synthesizer, Hammond), een cellist annex sopraansax en een baritonsax trompettist. De laatste was overigens ook erg goed (behalve als tweede stem, maar dat was eenmalig). De ster van de band is en blijft echter Stuart Staples met zijn fantastische omfloerst mompelende stem.
De setlist, steunde op veel nummers van mijn favoriete album Curtains en daaromtrent. Maar er werden ook nummers gespeeld van de -naar verluid- erg sterke nieuwe cd Hungry Saw. Het was iets ingetogen, de meest wilde experimenten bleven achterwege, maar het optreden had veel soul, en een zware warmte om heerlijk bij weg te dromen. Een uitstekende besteding van een winterse avond. Aanstaande zondag ga ik in dezelfde zaal naar rapdinosauriërs Public Enemy, dan zal het wel héél anders zijn!

Herfst en CD's

Het is herfst en dat betekent dat de fijne cd's weer als rijpe bladeren uit de bomen vallen. Deze week kocht ik de uitstekende cd van Pete Philly & Perquisite, Mystery Repeats. Prachtige hiphop van internationale allure uit een jongenskamer in Leiden. Lekker jazzy en swingend, heerlijke flow, goeie rhymes. Heerlijk. Met hun debuut, Mindstate, hadden ze al behoorlijk naam gemaakt (al heb ik die zelf nog niet), de tweede schijnt ook uitstekend te verkopen. En terecht!

Ik ging ook nog naar de Plato om te kijken of ze de cd van Tom Pintens hadden, maar die hadden ze niet. Toen liep ik tegen de nieuwe Flip Kowlier aan! Dat is fijn! Mooie liedjes in het Westvlaams dialect. Lastig te verstaan, maar bij de tweede beluistering gaat het eigenlijk best. Vrolijk en melancholiek, met altijd een ironische relativering doet dit album De man van 31 niet onder voor de eerste twee albums Och arme ik en In de fik.
De cd Keeping the Aspidistra flying (naar het boek dat ik niet heb gelezen van George Orwell) van Fuck the Writer heb ik al een paar weken. Wat obscuurder dan de voorgaande artiesten is dit album ook beslist het beluisteren waard! Mooi (en knappe) in elkaar geknutselde nummers, melancholiek en daarmee passend bij de herfst! Overigens is ook dit een Nederlander. Onbekend, maar verdient het om bemind te worden!
Altijd herfst is het met de Tindersticks. Van de prachtige donkere stem van Stuart Staples gaan de bladeren vanzelf vallen. Afgelopen zomer verscheen een dubbelaar met The complete BBC sessions uit de jaren 1993-1997. Prachtig mooi: echt een must-buy!
Die cd van Tom Pintens haal ik later wel een keer...