Herfst en CD's

Het is herfst en dat betekent dat de fijne cd's weer als rijpe bladeren uit de bomen vallen. Deze week kocht ik de uitstekende cd van Pete Philly & Perquisite, Mystery Repeats. Prachtige hiphop van internationale allure uit een jongenskamer in Leiden. Lekker jazzy en swingend, heerlijke flow, goeie rhymes. Heerlijk. Met hun debuut, Mindstate, hadden ze al behoorlijk naam gemaakt (al heb ik die zelf nog niet), de tweede schijnt ook uitstekend te verkopen. En terecht!

Ik ging ook nog naar de Plato om te kijken of ze de cd van Tom Pintens hadden, maar die hadden ze niet. Toen liep ik tegen de nieuwe Flip Kowlier aan! Dat is fijn! Mooie liedjes in het Westvlaams dialect. Lastig te verstaan, maar bij de tweede beluistering gaat het eigenlijk best. Vrolijk en melancholiek, met altijd een ironische relativering doet dit album De man van 31 niet onder voor de eerste twee albums Och arme ik en In de fik.
De cd Keeping the Aspidistra flying (naar het boek dat ik niet heb gelezen van George Orwell) van Fuck the Writer heb ik al een paar weken. Wat obscuurder dan de voorgaande artiesten is dit album ook beslist het beluisteren waard! Mooi (en knappe) in elkaar geknutselde nummers, melancholiek en daarmee passend bij de herfst! Overigens is ook dit een Nederlander. Onbekend, maar verdient het om bemind te worden!
Altijd herfst is het met de Tindersticks. Van de prachtige donkere stem van Stuart Staples gaan de bladeren vanzelf vallen. Afgelopen zomer verscheen een dubbelaar met The complete BBC sessions uit de jaren 1993-1997. Prachtig mooi: echt een must-buy!
Die cd van Tom Pintens haal ik later wel een keer...

Spinvis in z'n eentje in VERA

Na vanmorgen mijn eerste halve marathon te hebben gelopen (1,42:06) was ik maar wat blij dat het optreden van Spinvis in de Vera vanavond een zitconcert. Het kaartje had ik bij de laatste cd Goochelaars en Geesten gekregen, omdat ik vooraf had ingetekend.
Het optreden was niet alleen bijzonder omdat het het eerste zitconcert in de Vera was sinds 1979. Door de stoelen konden er maar zo'n honderd mensen komen kijken, zodat het er een intieme sfeer ontstond. Spinvis was inderdaad in z'n eentje naar Groningen gekomen en zat alleen op het podium achter een drum, met een akoestische en een elektrische gitaar en enige electronica. Een vaste playlist was er niet: bezoekers konden verzoeken indienen en dan hing het er vanaf of Spinvis het nummer kon spelen, danwel zich zeker genoeg voelde om het te spelen, of hij het ook zou doen.
Zo liet hij zich overhalen tot Lotus Europa, met enige improvisatie, omdat hij niet de hele tekst uit zijn hoofd kende. Dit soort momenten maakten het concert heel persoonlijk, kwetsbaar en de relatie met de zaal heel intiem. Een prachtige afsluiting van dit weekend. Ik zou zeggen: kijk of in jouw woonplaats ook nog kans is om zo'n optreden bij te wonen!

Vrijheid

Na een vruchtbare werkdag gauw nog even op de fiets gesprongen voor een kort tochtje. Ik wist niet dat ik er zo naar had verlangd! Inwendig juichend zat ik op de fiets. Duwend tegen de wind de stad uit en vliegend op de golven van de wind weer terug. De heerlijke geur van vers gemaaid gras vermengd met die van mest in de neus. Overweldigd door een gevoel van vrijheid.

Onlangs gelezen

Vakanties zijn altijd een periode waarin meer tijd is dan normaal om te lezen. Wat las ik zoals onder de Spaanse zon? Ik begon met Manon Colsons biografie van Erik Dekker. Voor het eerst uitgegeven in 2004, bijgewerkt in 2006 geeft het boek een aardig overzicht van het leven, de carriëre en de achtergrond van de Drentse oud-prof. Aardig, maar niet meer dan dat. Stilistisch is Colson geen hoogvlieger en dat is jammer. Eigenlijk verdient Dekker beter.
Hierna begon ik aan een echte leeslijstklassieker: Willem Frederik Hermans, Herinneringen van een Engelenbewaarder. Een typische Hermans, steunend op een motief dat draait om de grote vragen van goed en kwaad, schuld en schuldgevoel en het onontkoombare noodlot. Kenmerkende thema’s voor Hermans maken ze het een vrij zware roman, waarvan duidelijk is waarom hij zo gewaardeerd werd toen hij verscheen. Met name door de achtergrond, de meidagen van 1940 en het knagende schuldgevoel over een doodgereden joods onderduikmeisje en de geliefde die de hoofdpersoon heeft laten gaan (naar de veilige VS) en de daarmee verbonden symboliek zal het indertijd erg tot de verbeelding hebben gesproken. Anno 2007 is het allemaal wel erg zwaar op de hand en enigszins gedateerd. Ik heb meer plezier in het wat absurdere latere werk van Hermans.
Daarna weer een biografie: van Wellington. Richard Holmes, de aimabele Britse professor krijgsgeschiedenis schrijft net zoals hij zijn War Walks, over historische slagvelden presenteert op de BBC: rustig, bevlogen en afgewogen. Uitstekend leesbaar portret van één van de meest invloedrijke mannen van zijn tijd. Wellington blijft de held van het jongetje dat de schrijver ooit was, maar desalniettemin worden ook minder sympathieke kanten van de Iron Duke belicht en wordt kritiek van andere historici genoemd en gewogen.
In het staartje van de vakantie begon ik aan de laatste bundel van Peter Winnen, Pedaalridder. Deze bundel is een verzameling van eerdere bundels van de stukjes die Peter Winnen de afgelopen 5 jaar publiceerde. Winnen is net zo’n begenadigd schrijver als hij coureur was. Hij heeft een heldere visie op en mening over wielrennen en doping en weet die buitengewoon eloquent te verwoorden. Hij combineert een no-nonsense benadering met een fraaie stijl en verwoordt aldus commentaren op de wieler- danwel sportieve actualiteit en anekdotes. Smakelijk leesvoer.
Tot slot het laatste deel van Harry Potter. Ik was er al aan begonnen voor mijn vakantie, maar het was te groot, zwaar en onhandig om mee te nemen, zodat ik het na terugkomst pas uitlas. Ik kan er kort over zijn: een waardig einde van de reeks. Veel vaart, spannend en beter dan de laatste delen. De verhaallijnen uit de vorige delen worden keurig bij elkaar gebracht en afgehecht. Een fijne afsluiter.

Nog even LBL

Tijdens mijn vakantie zijn de foto's van Luik-Bastenaken-Luik gearriveerd, dus bij deze:

De eerste is 's ochtends op de cote de Kin genomen, toen was ik zichtbaar nog fris.
Dat was bij de tweede foto op de Redoute duidelijk niet meer het geval!

Thuis!

Zo, ik ben er weer! Gistermiddag thuisgekomen van mijn vakantie en nu alweer klaar om aan het werk te gaan. En mijn eerste leerpuntje alweer te pakken: voortaan maar een beetje meer tijd thuis plannen alvorens na een vakantie weer aan het werk te gaan: dit is wel heel erge cold-turkey!
Nu eerst honderden (!) mails doornemen en achterstallige zaken oppakken en in het algemeen weer aan het werk. Ook leuk!
Even in het kort: de vakantie was goed: Spanje; Barcelona, Girona, Figueras, Gaudi, strand, Picasso, Dali, gotiek, Modernismo, 880 foto's en Nederland is koud!

Wegens vakantie gesloten!

Vanacht om kwart over twee nemen we de bus naar Bremen, vanwaar we om 6 uur naar Girona vliegen. Kortom: ik heb vakantie en ga genieten van tapas, Gaudi, Dahli en nog zo wat lokale specialiteiten! De komende twee weken valt dan ook niet te verwachten dat er iets op dit blog gepost zal worden. Op 2 september komen we weer thuis en daarna zal ik wellicht hier iets vertellen over mijn Spaanse (of beter: Catalaanse) avonturen.

Afzien in de Ardennen

Afgelopen zaterdag was het dus zover: Luik-Bastenaken-Luik. En ook al is de 170 kilometer de "mietjesafstand" (het is overigens ook mogelijk 135 te fietsen, maar dat is zover beneden de waardigheid van de echte bikkels dat daar geen aanduiding voor is) ik vond het ver genoeg! 235 kilometer fietsen, zoals Vincent deed, zou ik wel kunnen, maar ik vraag me af of het ook echt leuker is.

Zaterdagochtend ging om vijf uur de wekker en een kwartier later zaten we aan het ontbijt in de eetzaal van het hotel. En zowaar: er was pasta! Na een croissantje en voor de yoghurt heb ik dus maar even opgeschept, tot verbijstering van mijn tafelgenoten. Daarna fietskleren aan, fietsen op de auto's en op naar Luik. We parkeerden zo'n 2,5 kilometer van de start en troffen daar ook José, zodat we compleet waren: Jan-Daem, Heiko, Cees, Pax en José. Op naar de start!
Vanaf de start ging het meteen opvallend soepel. Uitzonderlijk, want de eerste vijftig kilometer zijn bij mij vaak stroef en moeizaam, zeker 's ochtends. Eerst peddelden we de stad uit om te beginnen met de eerste klim van de dag, een lange loper de stad uit. Heerlijk vanaf de kop weggefietst met Heiko. Het weer was ook prima: bewolkt, ochtendmist, maar met de belofte van opklaringen en zon. Op de top gewacht op de rest van de groep en zo ging het eerste deel eigenlijk heel lekker, ik met Heiko eerst omhoog, een stukje daarachter de krasse knarren Cees en Pax en José en Jan-Daem.
Heerlijk genieten van de bosrijke heuvels, pittoreske armoedige Ardennendorpjes en lekker genieten van de onvermoed soepele tred bergop. Op het hoogste punt van de dag bij Baraque de Fraiture bleek alleen dat we Cees, Pax en Heiko kwijt waren...José en Jan-Daem arriveerden ruim tien minuten na mij, maar de heren waren onvindbaar. Uiteindelijk bleken Cees, Pax en Heiko doorgeschoten te zijn op de verkeerde route, de 135 kilometerroute. In een afdaling hadden ze rechtsaf gemoeten, maar ze hadden de afdaling rechtdoor gevolgd en waren er pas tientallen kilometers later achtergekomen. Heiko was teruggefietst op zoek naar ons en aldus in zijn eentje kwijtgeraakt. Kortom het was een bende. Wat nu? Besloten werd dat Cees en Pax de 135 zouden vervolgen en wij de 170 en we maar moesten hopen Heiko ergens terug te vinden. Jammer, maar niks meer aan te doen.
Het vervolg ging verder nog steeds voorspoedig, de zon werd steeds krachtiger en naarmate de kilometers vorderden ging José ook steeds makkelijker rijden. De eerste echt steile klim, de Cote de Wanne ging goed, de Haute Levée zelfs (20%), alleen werd de macht na 100 kilometer wel minder. Het gebrek aan kilometers begon zich toch wel wat te wreken.
De gevreesde Redoute lag voor mij te ver. Na 144 kilometer was de fut er wel uit. Op hangen en wurgen heb ik het steilste stuk (21%) nog net gered, maar daarna moest er toch echt een voetje aan de grond. Uithijgen, ongelooflijk, wat steil. J-D kwam vrij soepel en danseuse voorbij en trok goed door naar boven. Maar die had pas nog geoefend op de Stelvio in Italië. José kwam -overigens lang niet als enige- lopend naar boven. Ik ben nog weer opgestapt om verder omhoog te rijden, maar het laatste steile stuk, vijftig meter onder de top ging echt niet meer. Ik zat tegen de kramp aan, geen redden meer aan.Boven flink uithijgen en wat herstellen. En dan door voor de laatste 30 kilometer. Nog één klim, de Sprimont, maar die is niet zo steil, dus dat ging op het gemak omhoog en dan omlaag en langs een riviertje terug naar Luik. Lekker vlak doortrappen, dat ging nog prima!
Al met al een prachtige tocht, zwaar, maar mooi. Als het qua vakantie uitkomt ga ik volgend jaar zeker weer, maar dan moet er wat meer getraind worden, zodat ik ook de Redoute in één keer opfiets. En wie weet ben ik nog een keer zo zot om de 235 ook nog eens te fietsen...

Zo hard mogelijk bergop

Luik-Bastenaken-Luik zit erop. De foto van mij op de Redoute is er nog niet, dus dat wordt nog even wachten tot na mijn vakantie. Dan maar iets anders dat hard bergop gaat laten zien...
Vriend Vincent toonde op zijn blog een filmpje waarop de beklimming van de Redoute te zien is vanuit een auto, maar écht hard omhoog ging Ari Vatanen in 1988 de Pikes Peak omhoog. Het filmpje is bijzonder spectaculair en laat zien hoe Vatanen 's ochtends vroeg (de zon schijnt hier en daar in zijn ogen, zodat de vliegende Fin zijn linkerhand voor zijn ogen houdt terwijl hij langs de afgrond drift) zijn Peugeot 405 T16 naar de top van de beroemde Hillclimb jaagt.

Morgen LBL

Zo nog vijf uurtjes slapen en dan is het zover, dan gaat de wekker en begint wat waarschijnlijk een lange dag wordt! Luik-Bastenaken-Luik, 170 kilometer op en af door de Ardennen. Erg veel zin, maar ook wel wat zenuwen... Véél te weinig kilometers in de benen, pas nog ziek geweest, antibiotica, dus hoe staat het met de macht in de benen? Morgen weten we het.
Nu eerst nog even slapen, dan flink ontbijten en dan naar de start.
En na afloop in ieder geval in bad, want er zit een bad in mijn hotelkamer!

Prachtig platteland

Voordat een week geleden een groep bevriende medetrainees naar Groningen kwam om te stappen heb ik nog een poging gedaan toch nog iets aan voorbereiding te doen voor Luik-Bastenaken-Luik (morgen...). Daarbij was weer opvallend hoe mooi het Groninger land en de franjes Friesland die ik aandeed zijn. Leuk zo'n telefoon met camera: kun je de idyllische landelijkheid ook delen!(Rondje: Groningen, Hoogkerk, Enumatil, Lutjegast, Visvliet, Kollum, Kollumerpomp, Houwerzijl, Zoutkamp, Oldehove, Ezinge, Garnwerd, Groningen 93km) Nu morgen nog 170 km Ardennen verteren! Dat wordt afzien!

Buitenaards: Mariko Mori in het Groninger Museum

Tja, met deze expositie was een kop snel bedacht! Afgelopen zaterdag ging ik met Renee en joris na een doorwaakte nacht stappen in Groningen ontkateren in het Groninger Museum.
Daar is nog tot 2 september een expositie van de Japanse kunstenares Mariko Mori. Ze staat bekend om haar multimediale objecten, waarbij Japanse Zen en Shinto tradities worden gemixt met minimalistische objecten. Veel schetsen, foto's, maar ook film, objecten, zoals een cirkel kleurig oplichtende monolieten in een donkere ruimte in een veld van witte kiezels, of een gloeiende witte steen op een witte kubus. En dit alles met op de achtergrond een zangerige Japanse vrouwenstem. Heel aangenaam als je een kater hebt! Er naar kijkend werd ik helemaal ontspannen, alsof ik een mentale massage kreeg. Heerlijk! Hier en daar betrapte ik me er wel op dat ik associeerde met de ontzettend geestige Absolutely Fabulous scene met minimalistische vrienden van Edina (uiteraard met een linkje ;-) ). Maar eigenlijk vond ik het erg mooi en de moeite waard. Typisch Japans: ogenschijnlijk allemaal heel simpel, maar met prachtige details en ontzettend in balans.
Maar het meest opvallend waren de aliens (die je kon knuffelen) en de Wave UFO. Dit is een UFO, waar 3 personen per keer in kunnen, die worden gekoppeld aan de installatie via elektrodes die de hersengolven doorgeven aan een computer die ze omzet in kleurige figuren. Helaas was de wachttijd absurd lang, dus dat zat er niet in vanwege treinen die gehaald moesten worden. Maar gelukkig is er Youtube, met hier een filmpje!

Europees onderzoek: er gaat niets boven Groningen!

Ondergetekende wist het natuurlijk allang, maar nu is het bevestigd door een onderzoek in opdracht van de Europese Commissie: Groningers zijn het meest tevreden over hun woonplaats van alle Europeanen! Het nieuws stond gisteren al op Nu.nl en natuurlijk in het Dagblad van het Noorden en vanochtend in de Volkskrant, dus inmiddels zal iedereen het wel weten.
Aan de inwonders van 75 Europese steden (500 ondervraagden per stad) is een vragenlijst voorgelegd en waar Amsterdammers en Rotterdammers heel gemiddeld tevreden zijn, staat Groningen bij algemene tevredenheid, luchtkwaliteit en medische zorg door ziekenhuizen op één. Groningers voelen zich verder erg veilig en vertrouwen erop dat het gemeentebestuur verantwoordelijk omgaat met publieke uitgaven. (beide de 4e plaats). Een mooie opsteker voor de gemeente, die in prijzen grossiert (eerder al Beste Binnenstad en de Beste Fietsstad en de veiligste gemeente van Nederland.
Is er dan niets mis met Groningen? Ja wel dus: de werkgelegenheid. Daarop scoort Groningen onderin de middenmoot tussen Boekarest en Bacelona in. Maar ook dat is eigenlijk geen nieuws natuurlijk!

Meer over het onderzoek vind je hier en het rapport zelf staat hier.

Rasmussen uit de Tour

Wat een dag! 's Middags lijkt Rasmussen de Tour definitief naar zijn hand te hebben gezet met een klinkende overwinning op de Aubisque, 's avonds wordt hij door de Raboploeg uit koers genomen... Raar! De Rabobank ploeg geeft aan dat Rasmussen gezien zou zijn tijdens een trainingsrit in de Dolomieten, terwijl hij aan zijn ploeg (en de UCI) had laten weten in Mexico te zijn. De rechtvaardiging voor het uit koers nemen van Rasmussen op basis van schending van interne regels lijkt op het eerste gezicht loepzuiver. Maar de timing is werkelijk bizar. Wat is er gebeurd tussen vanmiddag en vanavond? Wist de ploegleiding werkelijk niet eerder van de leugen van Rasmussen? Of is er druk uitgeoefend om Rasmussen te laten verdwijnen? Voer voor complottheorieën. Ik blijf voorlopig vooral achter met vragen.

i-Teams en ELO-Grunn

Een paar weken geleden beloofde ik al om wat meer te vertellen over mijn nieuwe opdracht. Op 2 juli begon ik aan een nieuwe klus, dit keer een dubbele opdracht bij i-Teams en ELO-Grunn. I-Teams is een programma bij ICTU (net als CCO dus) dat gemeentes ondersteund bij het invoeren van standaarden, architectuur en de producten van 12 Verdragsprogramma’s. Het doel van i-Teams is om een onomkeerbare impuls te geven aan de invoering van de elektronische overheid bij lokale overheden, met name gemeentes. Het programma is opgericht, omdat bleek dat gemeentes niet goed uit de voeten konden met wat er aan bouwstenen van de elektronische overheid werd ontwikkeld in Den Haag. Hierin biedt i-Teams ondersteuning door eerst een nulmeting te doen om te bepalen waar de gemeente staat met betrekking tot de e-overheid. Vervolgens wordt een propositie gemaakt, waarin aan de gemeente een voorstel wordt gedaan van de volgorde en keuzes van projecten. De gemeentes krijgen vervolgens ondersteuning van een zogenaamde e-adviseur, die ze helpt om realisatieplannen te maken. Aldus zouden de gemeentes voldoende op weg moeten zijn geholpen om het traject zelfstandig af te maken.
En wat is nu mijn rol hierin? Ik houd mij bezig met portfoliomanagement. Portfoliomanagement gaat over het productportfolio dat i-Teams naar de gemeentes brengt, dus de standaarden, architectuur en e-overheidsbouwstenen in de gereedschapskist van de e-adviseur. Organisatorisch zijn de ontwikkeling en de uitvoering van deze producten voor een groot deel van elkaar gescheiden. Het is daarom belangrijk om deze zaken wel met elkaar in verband te brengen, zodat e-adviseurs en gemeentes weten wat er allemaal is en nog komt en wat de samenhang is tussen de verschillende producten. En natuurlijk om de gemeentelijke praktijk, de ervaring met de invoering van de ze producten bij de gemeentes terug te koppelen naar de ontwikkelaars van deze producten. Deze verbindingen leggen zijn waar het om gaat bij het portfoliomanagement. Verbanden leggen tussen de producten onderling en tussen ontwikkeling en uitvoering. Het eerste is dus vooral afstemming intern tussen ICTU programma’s en departementen, het tweede in de keten van rijk naar gemeentes.
Een belangrijke taak van mij is om de kennis en ervaring die in het kader van ELO-Grunn wordt opgedaan terug te brengen naar Den Haag. ELO-Grunn is een samenwerkingsverband van Groningse gemeentes, de provincie en waterschapen dat in gezamenlijke projecten de basiscomponenten van de e-overheid invoert. Hiertoe zijn de gemeentes verdeeld over clusters die samen keuzes maken om projecten uit te voeren. ELO-Grunn valt organisatorisch onder i-Teams, waarmee mijn dubbele opdracht ook is verklaard. ELO-Grunn gaat een stapje verder dan i-Teams in de ondersteuning, doordat ELO-Grunn ook voorbij de realisatieplannen nog begeleiding biedt. Vandaar ook dat het bijzonder interessant is voor i-Teams om in die Groningse ervaring te delen.
Naast deze verbindingsrol heb ik ook bij ELO-Grunn inhoudelijke taken. Zo ga ik het cluster Oost-Groningen ondersteunen door een projectsecretariaat op te zetten om een structuur te creëren die borgt dat projecten daar hun geplande resultaten houden en ook nadat ELO-Grunn afloopt door zullen gaan en er regie mogelijk is op de verscheidene projecten die er zijn. Voor een belangrijk deel gaat dit over zogenaamde basisregistraties als de modernisering Gemeentelijke Basisadministratie (mGBA), de Basisregistratie Adressen en Gebouwen (BAG) en de invoering van de Omgevingsvergunning.
Al met al een mooie mix van Den Haag en Groningen, van aan de ene kant dicht bij beleid en ontwikkeling en aan de andere kant de uitvoeringspraktijk, waar ik tot maart 2008 flink mijn tanden in kan zetten!

Voor meer over i-Teams: kijk hier, over ELO-Grunn, hier.

Dopingellende en de Tour de France

Halverwege de Tour en de dopingellende is erger dan ooit tevoren. Vorig jaar schreef ik al een paar keer over Floyd Landis. Eerst enthousiast over de fantastische koers, daarna over de twijfel. De huidige Tour de France biedt een niet minder geweldig koersverloop dan vorig jaar. De onthoofde Tour, zonder de buitencategorie favorieten leverde prachtige gevechten op, zoals de strijd tussen Rasmussen en Contador op de flanken van de Peyresourde. Ook de wederopstanding van Vinokoerov op dezelfde dag was prachtig: wat een wilskracht om jezelf zo’n pijn te doen.
Want gedopeerd of niet: de pijn wordt er niet minder van. Mijn respect en verwondering over iemand die zo diep wil en kan gaan om met 30 hechtingen in de knieën door te gaan is er niet minder om. Maar ja: doping.
Alle prachtige strijd is de afgelopen week naar de achtergrond gedrongen door de berichten tegen Sinkewitz, Rasmussen en nu de klapper: Vinokoerov. Maar is het echt een verrassing? Nee natuurlijk niet! Iedereen houdt van de stijl van Vinokoerov, altijd aanvallen, maar hij reed voor die ploeg waar werkelijk iedereen EPO gebruikte in de jaren negentig: T-Mobile, mocht vorig jaar niet meedoen, omdat hij weliswaar niet betrapt was, maar meer dan de helft van zijn ploeggenoten en zijn ploegleider Manolo Sainz van de Liberty Siguros ploeg klanten bleken van dokter Fuentes en richtte een nieuwe ploeg op vol ex-dopingzondaars, en in meer of mindere mate verdachte renners, was één van de zogenaamde men in black die trainde in anonieme wielerkleding. Er waren dus tekenen genoeg.
Ook Rasmussen is zo’n man in black overigens. De vaderlandse pers is wat vergoelijkend over hem, maar het is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat een controlfreak als deze Deen is zo slordig is met zijn administratie en zo ver buiten de controle van de ploeg verkeerd. Gezien de progressie die hij gemaakt heeft is het niet verwonderlijk dat concurrenten hem verdacht vinden.
Wat moeten we als wielerliefhebbers nu met deze situatie? Nou in ieder geval niet zoals Mart Smeets gisteravond deed de coureurs de schuld geven. Smeets gaf hen gisteravond in hun eentje de schuld voor de gegeven omstandigheden en pleitte alle anderen rond het wielrennen vrij: de organisatoren, sponsors, ploegleiders, soigneurs, mecaniciens.
Maar zoals Smeets heel wel weet zijn al deze partijen betrokken. Allemaal. En de renners zijn de kwetsbaarste groep in het geheel. Zij worden gestraft, de rest van het circus dekt zich in en gaat verder. Smeets roept om een sterke man die het wielrennen moet redden, maar zou dat de oplossing zijn?
Dopegebruik is onderdeel van het wielrennen, al zolang als er gekoerst wordt. Alle grote kampioenen gebruikten mysterieuze middeltjes, van Garin, tot Coppi en Bartali, tot Merckx en natuurlijk onze Nederlandse held: Zoetemelk. Deze cultuur is niet zomaar te doorbreken.
Ik nijg erg naar het standpunt van Peter Winnen die al jaren plijt voor een andere blik op doping. De gezondheid van renners moet centraal staan. Middelen die de renners helpen gezond door de afmattende wielerkoersen te komen zouden toegestaan moeten worden, als ze maar deskundig worden toegepast. Mensen die de gezondheid van de renners in gevaar brengen door gevaarlijke middelen moeten keihard worden aangepakt. Maar leg deze last niet alleen op de schouders van de renners. De renner zal altijd alles doen wat hij kan om maximaal te kunnen presteren. Daarvoor is hij topsporter.
En nu? Tja de wedstrijd is ondanks alle commotie niet minder aantrekkelijk. Er wordt geleden, er wordt gestreden, renners zakken door het ijs, anderen presteren onverwacht, de koers is nog steeds prachtig! Ik blijf daarom kijken. Contador is de sterkere renner: ik hoop dat hij vandaag nog eens een gooi naar de macht doet. En laten ze eens iets doen aan die oortjes...

Nederhop

Jarenlang had ik weinig met Nederhop. De enige Nederhoppers die enigszins serieus werden genomen was de Osdorp Posse, maar met dat stelletje zuurpruimen had ik bijzonder weinig. Altijd maar vermoeiend claimen dat ze de enige échte rappers van Nederland waren. Enerzijds schelden op 3FM dat ze daar niet gedraaid werden, omdat 3FM alleen commerciële bagger zou draaien en als ze dan op 3FM werden gedraaid was het weer niet goed, omdat ze underground waren. Extince en Brainpower vond ik wel leuk, maar verdiepte ik me verder niet in.
Een paar jaar geleden werd ik door één van mijn studenten gewezen op de scene rond Opgezwolle. Naast de Amsterdame rapscene van Ali B, Lange Frans en Baas B bleek er een groep rappers uit Rotterdam en Zwolle te bestaan. Opgezwolle, Kubus, Typhoon, DuvelDuvel en Jawat! Door ziekte miste ik hun gezamenlijke concert in de Oosterpoort destijds, maar kocht wel zo nu en dan eens een cd. Van Eigen Wereld het album dat Opgezwolle vorig jaar was ik al erg onder de indruk. Voer voor je hoedenplank, inderdaad! Vette beats van Kubus, goeie flows. Ongelooflijk dat zulke vette hiphop uit Zwolle komt! Ook het album van Jawat!, Ut Zwarte Aap bleek erg goed. En nu is Tussen licht en lucht van Typhoon uit.
lekkere flow, een karakteristieke stem, lekkere old-school beats en fijne rhymes. Welke andere rapper gebruikt woorden als "dogma's"? Wat deze rappers bindt is dat ze een boodschap hebben. Het zijn geen gangsters, geen players zoals veel Amerikaanse rappers van dit moment. Ook zijn het geen glijers zoals die nare Lange Frans en Baas B. Het zijn allemaal jongens (grotendeels met een Antilliaanse of Surinaamse achtergrond), die een sterke binding hebben met hun buurt en met ontwikkelingen in de maatschappij en de wereld. Ik zou zeggen, mensen ga het eens proberen!
Typhoon, Tussen Licht en Lucht (ligt in Den Haag zelfs bij de Mediamarkt voor €15,-)
Opgezwolle, Eigen Wereld (idem €10,-)
Opgezwolle, Vloeistof (idem €7,-)
Kubus, Buiten Westen
Jawat!, Ut Zwarte Aap
DuvelDuvel, Aap-O-Theek

Laatste dag CCO

Het zit erop. Mijn periode bij CCO is voorbij. Vandaag de laatste dingen afgerond en formeel afscheid genomen. Zoals ik gisteren al schreef vond ik het best moeilijk, maar dat was gelukkig wederzijds. We hebben vanmorgen gewoontegetrouw teamoverleg gehouden, waarbij Robert mij de mogelijkheid ontnam om gebruik te maken van de rondvraag. En ik had me nog zo voorgenomen het laatste woord te hebben!

Na het teamoverleg in de nieuwe rode bolide van Ingrid richting het Spui om te lunchen bij Het Achterommetje, een tentje verscholen in een zijstraatje van de Spuistraat. Japke en Paul, die vandaag eigenlijk vrij waren, zaten er al. Dankzij Ava wist ook de rest van het team het te vinden.
Lekker geluncht en gezellig gebabbeld. Natuurlijk werd er gespeecht. Robert probeerde de bal nog even naar Maarten door te spelen, maar als "baas" kom je natuurlijk niet zo gemakkelijk van dit soort verantwoordelijkheden af. Robert voorzag me uiteraard van de nodige pluimen en had een aardig cadeau voor me. Hij gaf te kennen me te beschouwen als een ambassadeur van Antwoord in Groningen bij ELO Grunn en bij EGEM-i. Daarom gaf hij me het boek met alle antwoorden. Dit is een dik boek met op iedere pagina een uitspraak, die als antwoord kan dienen voor "een vraag". Erg leuk ding.
Daarna kreeg Maarten dan toch het woord om mij een cadeau namens het team te geven. Stiekum hadden ze iets heel leuks voor me gemaakt. Een bundel onder de titel CCO-recepten voor lichaam en geest. Een receptenboek op maat gemaakt voor Vincent Hovinga. Iedereen had een recept en een haiku gemaakt. Nooit iets in de gaten gehad. Al vroeg ik me wel af waarom Fiona een Iraans kookboek naast haar bureau had staan, terwijl ze helemaal niet van koken houdt... Echt een onwijs leuk persoonlijk cadeau.
En er was nog meer. Er volgde nog een boek: Creativity today, een handboek om creativiteit toe te passen op denken en allerlei situaties. Duidelijk een idee van Wiepke, die er niet bij was vanwege zijn verse (vanmorgen) vaderschap. Mooie cadeau's en oprechte blijken van waardering.
Deze waardering is ook helemaal wederzijds en bij deze wil ik jullie allemaal, Wiepke, Wouter, Japke, Pauline, Paul, Hayo, Fiona, Ava, Inga, Dianne, Maarten en Robert bedanken voor de cadeaux, maar vooral acht geweldige maanden waarin ik genoten heb van de gedrevenheid en het enthousiasme en de lol van het werken aan een mooi concept en ik ontzettend veel geleerd heb, zowel inhoudelijk als als mens!
En dan maandag weer beginnen aan een nieuwe uitdaging bij EGEM-i en ELO-Grunn, maar daarover een andere keer meer!

Triestig

Vanmiddag aan het einde van de dag begon het besef te komen. Overdrachtsdocument geschreven: toch een soort testament. Mijn nalatenschap aan mijn opvolger bij CCO. Netwerkmappen opschonen, rigoureus e-mail postvak legen. Nu alleen nog de twee laden die ik in gebruik heb en mijn bureau legen en dan ben ik klaar. Ik ga weg, en neem afscheid.
Ik ben niet goed in afscheid nemen. Ik word er triestig van en dat is nu niet anders. Aan het einde van de middag toen de helft van de collega's al weg was bekroop mij dit gevoel. Morgen nog twee stukken lezen en becommentariëren, teamoverleg en een afscheidslunch en dan zit het erop. Rationeel bezien is het natuurlijk heel positief dat ik me zo voel. Het betekent dat ik een ontzettend fijne tijd heb gehad en goed geworteld ben in het team. Maar wat rest is gevoel.
Triestig, maar toch ook wel met een halfslachtige glimlach.

Virtueel Pools stemgewicht in de Europese Unie

De Poolse broertjes Kaszynsnki hebben interessante ideëen over stemgewicht in de Europese Unie! Ze stellen voor, nee eisen dat Polen het stemgewicht krijgt dat overeenstemt met een virtueel inwonertal. Polen dat nu 32 miljoen inwoners heeft, zou volgens hen eigenlijk het gewicht moeten hebben van een land met 66 miljoen inwoners. Waarom? Omdat dat -volgens hen- het inwonertal zou zijn geweest zonder de effecten van de Tweede Wereldoorlog. En dan hebben we nog mazzel dat ze de effecten van de Poolse delingen, de Grote Noordse Oorlog, de Dertigjarige Oorlog en de Pest van 1348 niet meetellen!
Dit soort voorstellen zijn natuurlijk grote flauwekul, maar stel je voor wat een precedent het zou scheppen! Zou Nederland mogen compenseren voor het verlies van het koloniale rijk, dan zouden er alleen al 200 miljoen Indonesiërs meegeteld mogen worden. België zou een groeiende machtsfactor zijn met 62 miljoen inwoners in Kongo, één van de snelst groeiende landen van de wereld. En als dan gecompenseert zou mogen worden voor alle ellende die daar de afgelopen eeuwen heeft plaatsgevonden...
Het was een vermakelijk voorstel van de Polen, we hebben hard gelachen! De presidentiële Poolse tweeling heeft kunnen scoren voor de Poolse rechtse achterban. Zullen we nu dan maar weer verder gaan met de verdere vormgeving van Europa?

Zon, zee, strand!

O wat heerlijk! Zomer, warm weer en de zon. Dan is er toch niets beters voorstelbaar dan na een werkdag lekker met een leuk gezelschap, een paar flesjes rosé, brood, olijven, tappenade en nog zo wat zaken plaats te nemen op het strand?
En dat is precies wat ik zojuist gedaan heb! Dat ga ik in Groningen toch wel een beetje missen...

Vrijdag collegedag

Medetrainee Mirjam maakte afgelopen vrijdag deze foto tijdens het college dat Peter van der Knaap van de Algemene Rekenkamer ons gaf in het kader van de module Finance & Control.

Gepamperde ambtenaren

De laatste tijd hoor je ambtenaren vooral klagen over het gebrek aan waardering die ze krijgen. Roel Bekker krijgt van de vakbonden nog maar een het boek van Jacques Wallage, Leve de ambtenaar! Van alle borrelpraat over ambtenaren die best weg kunnen raken de lijdende voorwerpen van deze verhalen erg gestresst.
Wat dan heel goed helpt is een stoelmassage! Een half uurtje kneden, duwen en trekken en de ambtenaar is weer helemaal soepel en klaar om met frisse moed aan het werk te gaan!
Althans, bij mij werkte het erg goed! Een paar maanden geleden had Robert voor het eerst een stoelmassage besteld voor ons team, maar die had ik gemist door een externe afspraak. Vandaag waren de heren nogmaals besteld, zodat ik dit genoegen toch nog mocht smaken. En het beviel uitstekend! Het schijnt bij heel wat departementen usance te zijn om af en toe massages te laten geven, maar ik vond het maar wat luxe! Heerlijk gepamperd kon ik de rest van de dag weer vlammen!

Portugal-Israël 4-0

Zaterdagavond werd in het kader van de Europese Kampioenschappen voetbal voor landenteams onder 21 de wedstrijd Portugal-Israël gespeeld in de Euroborg, het stadion van FC Groningen. Tegelijkertijd speelde Jong Oranje tegen België, zodat het niet echt storm liep op de kaartjes. Daarom besloot de gemeente kaartjes beschikbaar te stellen om het stadion te vullen. En zo bevond ik mij op zaterdagavond op een groen stoeltje op de tweede ring van de Groene Kathedraal, zoals de Groningse voetbaltempel wel wordt genoemd temidden van buren en buurkinderen.

Ik was nog niet eerder in het nieuwe stadion van de FC geweest en ik moet zeggen: van buiten is het een rare betonnen bak, maar vanaf de tribunes is het een mooi stadion met een uitstekend zicht op het veld en prettig ruime galerijen achter de tribunes, zodat je makkelijk op en van je plek komt. Het zonnetje scheen, dus ik zat goed!
Er stond nog wel wat op het spel: Portugal moest winnen om kans te maken op de halve finale. België diende dan wel te verliezen van het al geplaatste Nederlands Elftal. Op papier een makkie voor Portugal. De Portugese spelers overklassen de Israëlische op techniek en klasse. Er werd mooi getruct, en de Portugezen heersten op het middenveld. Bij rust stond het 2-0 en na rust volgden onmidelijk nog twee goals. Alleen jammer voor de Portugezen dat de Belgen in Heerenveen terugkwamen tot 2-2.
Desalniettemin een leuke voetbalavond. Ook leuk: twee 10-jarige buurjongetjes, als echte hooligans de cappuchon over het hoofd, die de hele avond oefenden in boos kijken, maar bij een mooie actie uit hun rol vielen.
Prima zaterdagavond!

Leren en werken in het KCC van het UWV

Deze week maak ik weer veel kilometers in de trein. Dinsdag was ik namens CCO te gast bij de officiële opening van het Klant Contact Centrum (KCC) van het UWV in Groningen. Vanuit CCO hebben we op meerdere vlakken contact met mensen van het UWV, omdat ze relatief ver zijn met de professionalisering van hun klantcontact en we dus veel van ze kunnen leren.
Vanuit mijn hoofdtaak, de ontwikkeling van een besturingsmodel voor gemeentelijke KCC’s, is de weg van het UWV naar COPC certificering erg interessant (COPC certificatie toont aan dat een contactcenter kwalitatief bij de wereldtop behoort).
Nog vernieuwender is de strategie die het UWV inzet ten aanzien van zijn personeelsbeleid voor het KCC. Vanuit de taak van het UWV om werk boven inkomen te laten gaan is bedacht dat het KCC een goede plek zou zijn om mensen te laten reïntegreren in de arbeidsmarkt. Practice what you preach dus, of zoals spreker Guido Thys het gisteren zei: “Eat your own dogfood.”
UWV heeft partners Randstad en Adecco gevraagd om mensen uit hun bestand met een relatief grote afstand tot de arbeidsmarkt, maar met een grote motivatie om weer aan de slag te gaan te vragen of ze in het KCC willen werken. De initiële reactie is meestal lauw tot afwijzend: “getver een callcenter!” Daarom worden de kandidaten meteen meegenomen naar het KCC om direct te zien hoe het in het KCC toegaat.
Als ze dan willen, starten ze eerst een vrij intensief opleidingstraject tot klantadviseur WW, waarbij gesprekstechnieken, wetgeving en systemen aan de orden komen en vervolgens gaan ze in een kweekvijver aan de slag. Aangezien het UWV een aantal taken heeft in de uitvoering van wetgeving en het handelen van het UWV klanten heel direct raakt is het werk als klantadviseur een behoorlijk pittige functie. Er wordt flink ingezet op coaching en verdere ontwikkeling van de klantadviseurs. Na de eerste training krijgen de nieuwe medewerkers een MBO certificaat en gaandeweg hun werk krijgen ze aanvullende opleidingen, met bijbehorende MBO of zelfs HBO certificaten. De bedoeling is dat mensen drie tot vijf jaar bij het UWV blijven werken, en dan met de opgedane ervaring en opleidingen weer verder de arbeidsmarkt opgaan. En het opmerkelijke is dat deze doelstelling ook wordt behaald. Waar veel callcenters worstelen met een enorm hoog verloop (vaak blijven mensen maar een half jaar tot een jaar) maakt bij UWV bijna iedereen die drie jaar wel vol. Het was erg leuk om gisteren mensen te spreken die via dit traject weer aan het werk zijn gekomen en te horen hoe enthousiast ze zijn over hun werk.
Een inspirerend initiatief dus, dat terecht lof ontvangt!

Pinksterwedstrijden Delfzijl

Afgelopen weekend was het pinksteren en dus tijd voor de jaarlijkse Internationale Pinkster Regatta in Delfzijl. Dit klinkt heel indrukwekkend, maar het is vooral een jaarlijks Hunzefeestje bij de Delfzijlster roeivereniging Neptunus, waar ook één of twee Gyas-ploegen aan de start verschijnen, een handvol boten uit Leer (de internationale component) en nog wat jeugd van de Zwolsche en Salland. Er worden braadworsten gebakken, de fanfare speelt (echt waar!) en meestal is het mooi weer. Gewoon een gezellig dagje aan het water, met verhoogde kansen op blik.

Naar aanleiding van het bezoek van Maria aan Nederland had Shanna twee mix-achten georganiseerd, gevuld met Zuidwesters, (oud-)coaches, oud-V6ers en voormalige Leftovers. Geoefend was er niet, dus écht hard zouden we niet gaan, maar daar ging het ook niet om. Leuk was het wel, die 2200 meter over het bochtige Damsterdiep. Ik zat in de eerste boot, die het snelste was van de twee Hunze mixboten. Helaas verpestte Gyas het feestje met een boot met echte boordroeiers, dus geen blik.In de derde heat startte ik nog een keer. Dit keer in een skiff. Mooie laagdrempelige gelegenheid om voor het eerst een wedstrijd te skiffen. Tegenstand was er ook. Oscar, die zou ik nooit bij kunnen houden, maar Joost (Elfstedenploeggenoot) zou misschien wel gaan. Op zich ging het best goed: technisch heel behoorlijk: beheerst, lange rake halen. Ik miste wel wat power: dat zou nog kunnen liggen aan de Elfstedentocht. Maar het meeste zaten de bochten tegen. Best lastig, met name bij de eerste brug. Daar ging ik recht op het remmingwerk af en moest ik hard houden totdat ik helemaal stillag. Vervolgens wat haaltjes met bakboord om voor het bruggat te komen. Jammer: dat kostte veel tijd. Desalniettemin 8:51, nette tijd, net voor Joost. Prima! Dat smaakt naar meer!

Hieronder in Google Earth de door mij afgelegde route van Start tot Finish.

Swinging Groningen?

Groningen op een maandagavond in mei. Op het bordes van het stadhuis draait dj Armin van Buuren een set en daar komen duizenden stadjers op af. Swinging Groningen gaat dit jaar niet door, maar toch werd er gedanst in Groningen. Ook op bushokjes! (er vielen geen gewonden)

Van honderd pannenkoeken naar een Elfstedenkruisje

Voor mij begon de Elfstedentocht 2007 al op donderdag 17 mei. Toen bakte ik met Louise honderd pannenkoeken voor het Zwaarachtig Elfstedenteam. Zelden heb ik in 24 uur meer gegeten dan tijdens de Elfstedentocht!

Vrijdagochtend was ik om 11 uur op de Hunze om met de kleine bus naar Leeuwarden te rijden waar we de boot opbouwden en, zoals dat bij een roeiwedstrijd hoort, in het zonnetje rondhingen. Nadat de Hoendiep met ‘geleende’ zwemvesten was goedgekeurd zat het werk erop. Om 17 uur eten met de dames8, om vervolgens af te tellen tot de start. Rond half acht trok Stefan de deur van de bus dicht, waarna Tjarko begon te brullen als een dolle! Nadat hij twee keer had geroepen dat de deur open moest, werd duidelijk dat hij zijn hand tussen de deur had gekregen! Paniek!
In allerijl werd Tjarko afgevoerd richting EHBO. Zou hij nog kunnen roeien? Zouden we de start nog halen? Laurens en ik reden met Johan Detlef alvast naar Bartlehiem voor de eerste wissel. Onderweg bleek dat Tjarko zijn hand relatief goed was en dat hij kon roeien. Ook bleek dat de kaart met de route en wisselplekken bij de paniek verloren was gegaan. Gelukkig wist Johan Detlef ook zonder kaart de weg door Friesland.
De eerste wissel! Spannend! Instappen ging redelijk, en knallen, weg! We gingen als dollen van start. Na een goede anderhalve kilometer passeerden we Daventria, die daar hadden gewisseld. Ze kwamen naast ons weer het water op en er ontspon zich een boord-aan-boord gevecht. Kilometers roeiden we zij aan zij. Uiteindelijk kwamen we net voor, maar toen liep het opeens niet meer en haalden ze ons weer in. Een paar kilometer lang leek het helemaal nergens op en vielen we voor ons gevoel ver weg. Maar zo’n twee kilometer voor het eind van de etape begon het weer te lopen en kwamen we weer terug. Onder de Klaarkampsterbrug door en wisselen. De eerste etappe zat erop en ik was helemaal aan gort. De grote bus bleef staan, de kleine reed mee naar Dokkum om te stempelen. Gauw een pannenkoek, pastasalade, drinken en toen liggen in de bus. Als er nog vier zulke etappes moeten volgen...
Intussen bikkelden de andere mannen hard door. Daventria werd afgeschud, het werd donker. En de wind was tegen. In Leeuwarden was nog niet duidelijk of we wel of niet over het Slotermeer konden. Vada had ons inmiddels ingehaald en de ARC was op komst. In Dearsum stapten Laurens en ik in voor onze tweede etappe. Op naar Sneek! Harde tegenwind, donker, zwaar: fantastisch! Geweldig om door het donker te bikkelen, met alleen een aureool van licht rond Peters hoofd en soms een lichtje in de verte. Ik voelde me steeds beter. Laurens had het even moeilijk, maar samen buffelden we door het Duister. De Arc konden we niet voorblijven, maar we bleven wel in de buurt. Dan door Sneek: linksaf, rechtsaf, bruggen, en wisselen. Wauw, wat een kick! Intussen was duidelijk dat we niet over het Slotermeer konden. Stefan en Tjarko haalden de Arc weer in: zo werd het een mooi gevecht. Stempelen in Woudsend en weer terug. Het werd ochtend. Tjerkwerd: weer 10km tegenwind naar Workum. Ik had er zin in, Laurens iets minder. En weer knallen tegen de wind in! Op weg naar Workum kwamen we de koplopers tegen, die alweer terugroeiden. De GRB had al zo’n 10 minuten voorsprong op de Zwolsche, dus dat kwam goed. Brullend sprintten we door Workum.
Bij de wissel raakte Johan Detlef nog even te water, maar werd niet zoveel tijd verloren. Onderweg naar Tjerkwerd de dames nog aangemoedigd bij hun wissel: ze lagen duidelijk eerste. Nog altijd tegenwind: tot in Harlingen. Daar kwamen Jan en Joost, met de Arc in hun kielzog. Stempelen en wisselen. De Arc wisselt niet en stuurt agressief, de riemen raken in elkaar. Uiteindelijk laten we ze maar voor om onszelf niet op te blazen. Het Van Harinxmakanaal op. Nu snap ik waarom het Slotermeer niet kon: golven.
Bah, wind mee! Het gaat niet heel lekker, we zitten een tijd vast op een hekgolf van een kruiser en verliezen terrein. Wissel in Kiesterzijl. Nog één stukje, 2,7 km van Deinum naar de Vuilnisbelt en voor ons zit het erop. In Deinum blijkt de Arc royaal voor te liggen. Damn! Maar toch: een snelle wissel en alles eruit. Knallen als op een 2000 meterwedstrijd. We roeien onszelf helemaal stuk. Geen idee hoe hard het echt ging, maar helemaal leeg rol ik bij de vuilnisbelt uit de boot. Geen tijd om uit te hijgen, want we moeten doorrijden, anders missen we de finish.
Het zit erop! Vijf voor twaalf roeien Jan en Joost over de finish, 16 uur na de start, als zevende. En dan is het wachten. Wachten op de andere ploegen, op de oranjekoek en natuurlijk: op het kruisje!
Tegen de avond weer thuis in Groningen: helemaal hyper, moe, maar héél voldaan! Wat ontzettend gaaf zo’n nacht met een bus vol kerels door Friesland scheuren, afgewisseld met vijf beulsessies in de boot. Dat moet volgend jaar absoluut herhaald worden: wat ontzettend gaaf.
Op de één of andere manier zijn we in de einduitslag achtste (wel vijfde in onze klasse), maar boeien! Mannen: het was fantastisch! En de pannenkoeken waren vrijwel op.Tijdens de race werd op de Hunze site het nieuws bijgehouden: zie hier.

Teutoburgerwaldtocht 2007

Het is alweer een paar weken geleden, maar de dag was té leuk om er geen melding van te maken! Op zondag 22 april heb ik opnieuw de Teutoburgerwaldtocht gefietst. En net als vorig jaar was het een superdag!
Wel vroeg op: om zes uur op, een kwartiertje later de deur uit en op de fiets naar Haren, waar ik 20 minuutjes later arriveerde bij de ouders van Jan-Daem. De tocht werd dit jaar door een select clubje volbracht. Waar we een jaar eerder met een dozijn fietsers op pad gingen waren er dit jaar maar vier: Hester, Jan-Daem, zijn vader Cees en ondergetekende. Gauw nog een kopje koffie en vervolgende met de auto naar het oosten, bij Nieuweschans de grens over en dan in een streep naar het zuiden over de Autobahn naar Ibbebüren. Voor een luttele vijf euro mochten we beginnen aan de wederom uitstekend door de Oldenzaalse Wielervereniging georganiseerde tocht. 110 kilometer zou het worden. Pittig, want slechts 25 (!) trainingskilometers in de benen over heuvelachtig terrein.
Het weer was fantastisch: stralend blauwe hemel, zon, weinig wind en oplopende temperaturen: kortom uitstekende omstandigheden. Het landschap was nog mooier dan vorig jaar. Door de aanhoudende warmte van de afgelopen periode waren de bossen al helemaal in het blad en stond het koolzaad overal al in bloei. Het klimmen ging ook goed. Op de eerste klim naar Tecklenburg was er nog enige reserve, door wat hooikoortsklachten, maar eigenlijk kwam ik overal verrassend makkelijk boven. Ik kon duidelijk voelen dat de dijen door de elfstedentrainingen van de afgelopen tijd aan kracht hebben gewonnen. Ook de anderen fietsten soepel naar boven en eigenlijk zaten we allemaal verschrikkelijk te genieten.
Traditiegetrouw waren we als één van de laatsten vertrokken, maar desalniettemin hebben we ons de appeltaart na 50 kilometer goed laten smaken. Het viel wel op dat er niemand meer de richting van de 110 kilometer-lus opreed. Wel kwamen er al heel wat mensen terug op dit kruispunt en zwaaiden de 80 kilometerrijders af. We hadden de koffie nog maar nauwelijks op toen er iemand van de organisatie naar ons toekwam met de vraag of we als we de lange lus wilden rijden, alsjeblieft wilden opstappen, zodat ze de bepijling konden opruimen. We reden dus min of meer voor de bezemwagen uit, maar lieten ons daardoor niet alteveel opjagen. Toen we uiteindelijk weer terug waren in Ibbebüren, bleken we ook echt de laatste deelnemers te zijn die arriveerden. Alvorens we de thuisreis aanvaarden nog een lekkere Curriewurst opgesmikkeld en toen weer in de auto. Om een uur of zeven werd ik keurig thuis afgeleverd. Het perfecte begin van het wielerseizoen. Echt iets om volgende winter weer naar uit te kijken!

Elfstedenkoorts neemt toe!

De elfstedenkoorts begint nu toch echt te komen. Minder dan twee weken nog en dan begint het. Op vrijdag 18 mei om 20:00 uur start de Elfstedentocht voor roeiers bij het botenhuis van de organiserende vereniging De Wetterwille. Tweehonderd kilometer later, op zaterdag rond 14:00 uur verwachten we over de streep te komen.

De Elfstedentocht voor roeiers wordt geroeid door ploegen die bestaan uit vijf roeikoppels en twee sturen, die om de plusminus tien kilometer wisselen. Dat betekent dat er 25 wissels plaatsvinden. Aangezien de verschillen in het wedstrijdveld (er is ook toerdeelname mogelijk) niet zo groot zijn valt bij die wissels dus behoorlijke winst te boeken.
Gistermiddag hebben we de wissels geoefend. Dat wisselen is een behoorlijk spannende gebeurtenis, die nog het best te vergelijken is met een formule 1 pitstop. Op de kant staan zes (of zeven als de stuur ook wisselt) man klaar, ieder met een vastomlijnde taak. Twee man staan op de kant met een lange pikhaak om de boot vast te pakken en naar de kant te trekken. Eén man ligt op zijn buik om de boot vast te houden en de twee instappende roeiers helpen de uitstappende roeiers uitstappen, voordat ze zelf instappen. Dit alles wordt gecoördineerd door de teamcaptain. Een perfect uitgevoerde wissel kost 20 seconden.
Aangezien de boot op volle snelheid naar de kant komt gestormd is zo’n wissel een spectaculaire en opwindende gebeurtenis. De adrenaline giert dan ook door je lijf! En dit was nog maar het oefenen! Ik ben erg benieuwd hoe het voelt als het straks echt is, ook in het stikdonker in een weiland of aan een kade in één van de elf steden!
Om één en ander wat beeldender te maken kun je in de GIF-animatie die gemaakt is bij een Elfstedentocht van een paar jar geleden zien hoe zo’n wissel gaat.

Boven het muzikale voorjaarsmaaiveld

Het voorjaar heeft zich met zomerse bravoure aangediend en allerlei leuke plaatjes steken hun kopjes boven het maaiveld! Zo is daar Cassadaga, de nieuwe cd van de Amerikaanse indie-held Bright Eyes. Prachtige liedjes, met hier en daar country invloeden, hier en daar Bob Dylan, zonder dat het ooit camp wordt. Oprechte liedjes, recht uit het hart. Een paar jaar geleden heeft Connor Oberst mijn hart gestolen met zijn album Lifted or the story is in the soil: hold your ear to the ground. Net als toen opnieuw muziek recht uit het hart, niet overal even zeker gezongen, maar zo oprecht! Geweldig!

Ook van overzee: The Apples in Stereo. Deze psychedelische band, die klinkt als een mix van The Beatles, The Beach Boys, ELO, Flaming Lips, Belle and Sebastian en nog wat zaken heeft een erg leuk album afgeleverd met New Magnetic Wonder. Het album wordt hier en daar vergeleken met Sergeant Pepper, dat lijkt me overdreven, maar goed is het wel! Experimenteel, lekkere popsongs. Twee a-tonale experimenten onder de noemer Non-Pythagoran Experiments zullen liefhebbers met een absoluut gehoor doen kermen, maar duren gelukkig niet lang. Verder is het gewoon een leuke plaat.
Van dichterbij komt het nieuwe album van Zita Swoon. In lijn met de ontwikkeling van de band Stef Kamil Carlens van de laatste jaren is Big City een zonnige mix van chanson en soul. Minder artistiekerig dan een jaar of vijf geleden, maar constanter van hoge kwaliteit. Eigenlijk is er weinig reden om de cd niet in huis te halen!
Tot slot de dansplaat van dit voorjaar: LCD Soundsystem, The sound of silver. Dansbare electro-punkrock uit New York. Raam open en lekker hard! Probeer dan nog maar eens stil te zitten!

Neuzen op de AutoRai

De bezoekersaantallen van de AutoRai vielen tegen: "slechts" 400.000 bezoekers. Maar de kwaliteit van de bezoekers was wel hoger dan bij de vorige editie. Dat verbaasde mij niet, want afgelopen zaterdag was ik met mijn vader en mijn broertje een dagje op stap naar de AuroRai.

Grappig hoor: 8:02 de trein en al gauw bleek de hele trein vol te zitten, dan wel te raken met mannen die duidelijk niet gewend waren de trein te nemen. Om Half elf waren we aanwezig en viel de drukte nog goed mee, maar allengs werd het drukker in het Rai-complex. Dat betekende dat de exotischere modellen vaak nauwelijks te bekijken waren, omdat er al drie rijen mensen rond de hekjes gedromd stonden en de massa je dwong om door te lopen.
Desalniettemin heb ik genoeg leuks gezien. Twee Bugatti's Veyron: van driekwart achter ziet die er dus niet uit! Verscheidenen Aston Martins, Lamborghini's, Porsche Carrera GT, de fantastische Bentley Speed 8 LeMans winnaar van 2003, bijzonder fraai!, en één van mijn favorieten aller tijden: de Mercedes Benz 300SLR Uhlenhaut Coupé uit 1955. Die was er natuurlijk om de Mercedes McLaren SLR aan een historisch grootse voorouder te helpen (net als alle Middeleeuwse koningen van een Romeinse keizer, of nog beter van Karel de Grote afstamden), maar was wat mij betreft de ster van de M-B stand! Rond de Spyker stand verdrongen zich drommen mensen, maar op mij hebben die boudoir interieurs en over de top styling toch niet zoveel aantrekkingskracht.
Natuurlijk hebben we ook fijn over de stands van aardsere merken gestruind en auto's "gepast". Grappig daarbij hoe we worden behandeld op basis van inschatting van onze waarschijnlijkheid als potentiële klanten. Zo werd mijn vader al gauw richting de Honda Civic Hybride sedan geleid en werden Heiko en ik bij auto's als de Skoda Fabia en Volkswagen Polo meteen aangeschoten door een medewerker. Bij Fiat werd mij gevraagd of ik al wel een rijbewijs had! Toen mijn vader opmerkte dat ik bijna dertig ben stuitte dat op ongeloof. Kennelijk heb ik een jeugdig voorkomen?
Al bij al een leuk dagje uit! Ik beloof niet dat ik volgend jaar weer ga, maar ik denk ook niet dat er weer acht jaar tussen gaat zitten zoals de laatste keer.
Rond vieren hadden we het wel zo'n beetje gezien. Vijf uur rondsjouwen was ook wel genoeg. We hebben een paar stands overgeslagen, maar ja, merken als KIA, Hyundai, Dodge en Chrysler zijn ook niet echt onmisbaar.

CPC Het snot voor ogen gelopen: het bewijs

Antwoord op YouTube

Onlangs is er in opdracht van CCO en de VNG een filmpje gemaakt over Antwoord, het dienstverleningsconcept van CCO. En nu staat het filmpje op Youtube.

Lopen door strand en duinen

Ik heb inmiddels toch wel een groot pluspunt van Den Haag ontdekt: duinen, het strand, de zee!
Vanavond had ik met Maarten afgesproken om te gaan hardlopen. Maarten heeft een vast rondje van Duindorp, bij de haven van Scheveningen door de duinen naar Kijkduin en dan over het strand terug. Al met al iets meer dan 9 kilometer.
Heerlijk! Lekker de duinen op en af in het zonnetje, met aan de rechterkant steeds een ander zicht op de zee. En halverwege het strand op, blik op oneindig en gáán langs de vloedlijn, af en toe een sprong over het water, het ruisen van de brekers, het knerpen van de schelpen onder mijn voeten. Wat een superrondje! Dat gaan we zeker vaker doen!

Zomertijd, lentezon!

Afgelopen weekend lekker een beetje bijgeslapen en voor een zieke Louise gezorgd. Keurig als altijd alle klokken op zaterdagavond alvast klaargezet voor de zomertijd. Alleen mijn werkmobiel stond het hele weekend uit. Wel als wekker gezet gisteravond, zodat ik vanochtend in plaats van om kwart voor zes pas om kwart voor zeven gewekt werd... Stom!
Aldus miste ik vanochtend het verslag van de stuurgroep en werd ik door een groep grijnzende collega's begroet vanochtend. Vanaf half vier was er een borrel van CCO voor de belendende programma's PIP (Persoonlijke Internet Pagina) en Bedrijvenloket. Helaas: het referaat voor module 3 diende uiterlijk vanavond om 23:55 ingeleverd, dus in plaats van te borrelen heb ik maar gewerkt. Om vijf uur naar huis en daar wachtte een verrassing! Tot ik om half acht klaar was met het stuk heb ik heerlijk in het lentezonnetje gezeten voor een open raam!
En even gespeeld met de webcam dus, wat bijgaande foto opleverde. Daarna een pizza gehaald, krantje erbij, muziek. Ach zo gaat het eigenlijk best hier.

Blog template opgefrist

Zo! Tussen de bedrijven door bij wijze van pauze heb ik even het template van het blog opgefrist en bijgewerkt. Ik ben wel tevreden. Alleen de achtergrond is nog wel wat saai. Maar dat is dan voor een andere keer!

Uitwaaien op het strand, en dan met frisse moed...

Na de sportieve inspanningen van zaterdag tijdens de CPC ben ik natuurlijk niet meer naar Groningen gegaan. Louise was ook in Den Haag en aldus beleefde ik mijn eerste weekend in Den Haag. Dat scheelde nogal in het treinen - voor mij dan - en bood ook gelegenheid om wat nader kennis te maken met Den Haag. Zondag was het best aardig weer, zodat de keuze tussen hard ploeteren aan een referaat en een strandwandeling snel gemaakt was.
Met tram 1 naar Scheveningen dus voor de eerste strandwandeling sinds mijn Haagse oponthoud. Ik was er al wel eens geweest tijdens een rondje hardlopen, maar dat is toch anders. Er stond een straffe wind, maar de zon scheen, zodat we heerlijk over het strand hebben gestruind om via de duinen weer terug te lopen. Heerlijk!
Maandagochtend Louise op weg naar ICTU op de trein gezet ter afsluiting van het weekend. Klaar om weer met frisse moed aan het werk te gaan!

Goede tijd voor het Goede Doel

Gisteren werd het grootste Haagse loopevenement gelopen: de City-Pier-City. Enige tijd terug tijdens een etentje van mijn HEC-traineegroep HTTP6 kwamen Marije en ik op het idee om mee te doen met de CPC. En dan niet met z'n tweëen, maar samen met andere HEC-lopers. Een idee was geboren en afgesproken werd dat Marije zou het initiatief verder zou verspreiden bij HEC, waar ze toen nog werkzaam was.

Het idee viel in goede aarde bij Leo Smits, de directeur van HEC. Enthousiast beloofde hij t-shirts te zullen betalen voor de HEC-lopers (in de wandelgang al gauw HEC-Helden). Later werd aan de HEC-Helden nog een goed doel gekoppeld: Heart for Kids, een stichting die zich inzet voor schoon water voor kinderen in Tanzania. Leo zou iedere HEC-er die de CPC uitliep sponsoren en tevens werden de collega's opgeroepen hetzelfde te doen.
Zo stonden er gisteren 11 enthousiaste HEC-ers aan de start in een hemelsblauw t-shirt met bescheiden HEC-logo en onbescheiden Heart for Kids logo. Als eerste was Marije aan de beurt voor de 5 kilometer. Hard aangemoedigd liep ze net niet onder de 30 minuten.
Een uurtje later startte de 10 kilometer. Ik stond helemaal achterin het startvak met Jan-Daem en Renee en voor me CCO collega Maarten. De start was rommelig: één vak met alle 3500 deelnemers aan de 10 kilometer door de smalle Haagse binnenstad. De eerste 5 kilometer was het vooral hollen en stilstaan, over stoepen, vluchtheuvels, paaltjes, geparkeerde auto's en fietsen ontwijken. Desalniettemin soepel gelopen in een redelijk tempo. Halverwege volgde de beklimming van een heuvel bij Madurodam en daar vond ik ruimte. Lekker omhoog tempo houden en omlaag versnellen. En vanaf zes kilometer bijna in een rechte lijn naar de finish. Tempo iets omhoog en proberen soepel te blijven lopen. Vanaf 8 kilometer groeide het besef dat ik de doelstelling onder de 50 minuten zeker zou halen, en niet eens zo héél veel langzamer zou zijn dan een jaar geleden in Utrecht. Behoorlijk stuk, maar toch doorversnellen. Nog één kilometer: het moet nog harder! Op het Korte Voorhout begon ik met mijn sprint, het snot inmiddels letterlijk voor ogen, nog twee bochten en de laatste restjes uit mijn lijf geperst. 46:34, en heel tevreden!
Daarna gewacht op de anderen, iedereen liep heel behoorlijk. Zelfs Renee, licht geblesseerd, vrijwel ongetraind en nog nooit een 10 gelopen liep ruim onder het uur. Kortom iedereen tevreden. De snelste CCO-er ben ik niet, die eer gaat naar Maarten, die een buitengewone 45:07 liep, maar toch dik tevreden.
De echte helden startten om half drie met de halve marathon. Rond half vijf zagen we het imposante lijf van Marcel Bom het Voorhout opdraven in een niet onverdienstelijke tijd van 2:02:42. Mooie tijden en hopelijk een mooie opbrengst voor het goeden doel!

Lekker hangen in het "buurtcafé"

Louise was vandaag in Amsterdam, dus vanochtend alleen opgestaan, boodschappen gedaan en daarna roeien. Ik heb weer eens ingevallen in de 8. Over twee weken is de Head, dus de heren zijn zeer serieus in training. Hard roeien dus en daarna naar huis. Ik had afgesproken met Werner, maar had nog wel even tijd voor een kopje koffie bij René en Sharon in het House of Spice. Het was druk, maar dat maakt mij niet uit: ik loop toch direct door naar de keuken. Loop ik recht in de armen van Michiel die in een hoekje voor de vitrine zat met Jantien en Maarten! Gezellig! Lekker aangeschoven dus. Ik had ook wel zin in wat lekkers, maar wat bleek: Michiel had al wat lekkers besteld bij René, dus ik viel met mijn neus in de boter!
Lekkere bruschette, kaas, verschillen de salami's en ham, brood, tapenade, mini-chorizo's en een heerlijk glaasje witte wijn. Kortom genieten! Lekker bijgepraat en -gegeten: ouderwets (V6)-gezellig. Ter afsluiting heb ik nog even espresso gemaakt en goed opgelet hoe je nu precies een latte macchiato maakt. De volgende keer doe ik het zelf!
Werner kwam tegen half 4 ook nog aanschuiven. Hij is net terug van zes weken Rusland, dus we hadden genoeg bij te praten. Oorspronkelijk was het plan samen een biertje te drinken en te kijken of er een koers op TV was, maar we zaten eigenlijk wel goed. Michiel, Jantien en Maarten gingen hun weekend elders vervolgen en Werner en ik installeerden ons in het hoekje met z'n tweëen. Werner wilde nog wel wat eten en vervolgens de biertjes daar maar opgedronken. Om een uur of vijf kwam Natasja ook nog aanschuiven en uiteindelijk zijn we gebleven tot kwart over zes, toen de mensen van de workshop van vanavond kwamen. Heerlijk: de hele middag rondgehangen in ons eigen "buurtcafé"!

Kostganger of vaste logé?

Afgelopen week was sociaal een goeie week: maandag gegeten met Marjan, die 's middags een afspraak had in de KB, dinsdag met Kim, Pim, Renee en Nadine gegeten in Utrecht en donderdag kwam Jan-Daem logeren. Het wordt intussen vaste prik: bijna iedere donderdag blijft ie slapen.
Weer een avondje gezellig ouwehoeren over gadgets, wielrennen, politiek, Den Haag, de Randstad in het algemeen, de kloof tussen voorgaande en de periferie, werk en allerlei andere zin en onzin. Weer kwam er niet veel van studeren, maar gezellig is het wel!

Het wielerseizoen is weer begonnen!

Heerlijk! Dit weekend is het wielerseizoen weer echt begonnen! Na wat koersjes Down Under, de Ronde van Quatar en Californië is het nu echt begonnen: kasseien, Oude Kwaremont, Kanarieberg, de muur van Geraardsbergen en de sonore stem van Michel Wuyts. Vandaag de zestigste Kuurne-Brussel-Kuurne en gisteren de Omloop Het Volk. Een prachtige finale gisteren, met een mooie zege van Pozzato. De laatste 52 kilometer fietste ondergetekende sterk mee in de achtervolging op de kopgroep!