Tram in Stad

Vorig weekend reed er opeens een tram door de straat! Nota bene een HTM-RandstadRail. Er wordt in Groningen al jaren gesproken over de terugkeer van trams in het straatbeeld. Over het tracé is nog niets besloten, maar er was al wel een paar dagen een tram op de Grote Markt geplaatst, waar nieuwsgierige omstanders een kijkje konden nemen in en rond het rijtuig. Vroeger reden er al eens trams door de Groninger straten. In de jaren vijftig werden die vervangen door goedkopere trolleybussen, die op hun beurt weer werden vervangen door gewone stadsbussen.
En nu komt de tram weer terug. Er komt in ieder geval een lijn van het station naar het Zernike Complex. Ook wordt gesproken over een lightrailverbinding met Assen. De zin daarvan ontgaat mij enigzins, aangezien daar ook al een gewone spoorverbinding bestaat met drie treinen per uur. Hoe dan ook: Over een paar jaar dus ook in Groningen oppassen voor de tramrails!

MijnOverheid.nl. Content gezocht!

Sinds een paar weken is MijnOverheid.nl nu live, zoals dat heet. Er werd bij ICTU al enige jaren aan de ontwikkeling van de persoonlijke internetpagina gewerkt en nu is er een voorzichtige start gemaakt met ruimte voor enige tienduizenden proefgebruikers. Mijnoverheid.nl is een concept, waarvan het Ministerie van Binnenandse Zaken verwachtte dat het een belangrijke spil in de electronische dienstverlening aan burgers zou worden. Een persoonlijke pagina voor iedere burger, waarop de burger inzage heeft in de gegevens die de overheid over hem heeft, die eventueel kan laten aanpassen en waar de burger over enige tijd ook makkelijk zaken kan doen met de overheid. Immers ten aanzien van de burger zou de overheid zich moeten gedragen als was zij één organisatie, zonder dat de burger zic hoeft af te vragen of hij nou bijvoorbeeld bij de gemeente, het Kadaster of bij het Ministerie van VROM moet zijn.
Helemaal in lijn met de zogenaamde één loket-gedachte dus. Van een pagina is Mijnoverheid.nl inmiddels echter veranderd in een portaal, waar vooral links te vinden zijn naar de sites van overheidsorganen. Dat past dan weer minder in de één loket-gedachte. Al die overheidsorganen blijken terughoudend te zijn om “hun” content beschikbaar te stellen. De burger wordt gewoon doorverwezen naar de eigen website. Zo wordt de zogenaamde Wall of Shame van duizenden overheidssites gewoon in stand gehouden.
Op dit moment zijn alleen de GBA-persoonsgegevens te vinden op de pagina, kunnen gegevens uit de sociale zekerheid worden ingezien en beheert en zijn er links naar digitale diensten van de RDW en het Kadaster. Een magere oogst voor een portaal dat dé gepersonaliseerde ingang tot de overheid wil zijn. Zonder content zal het zeker niks worden. Het valt al te betwijfelen in hoeverre burgers geneigd zullen zijn een dergelijke persoonlijke internetpagina te gaan volgen, maar als er niets opstaat gaat dat zeker niet gebeuren!
Veel organisaties, alle één overheidsgedachtes ten spijt, zitten erg op hun eigen informatie. Ook zijn er twijfels aan de beveiliging van DigiD, dat gebruikt wordt om de toegang tot Mijnoverheid te regelen.
Wie echter nieuwsgierig is kan zich op www.mijnoverheid.nl aanmelden als proefgebruiker. Ook als het geen succes wordt is het in ieder geval interessant om te zien of het portaal een beweging in gang kan brengen waarbij het aantal overheidsloketten nu ook echt gaat verminderen.
Zie over hetzelfde onderwerp ook het blog van Marieke Vos op Digitaal Bestuur.

RopaRun: Maandag, door naar de finish

Uren heb ik geslapen als ik wakker wordt en Harriët zie rondscharrelen. Zijn ze me vergeten te wekken?! Nee, ik blijk ruim een uur geslapen te hebben. Een korte nacht, maar een wereld van verschil: ik voel me weer redelijk fris. Op zoek naar koffie en dan volgt een kort overleg. Een aantal van de mensen van de verzorging zouden ook wel graag een etappe mee willen op de fiets. Omdat de bus maar op twee plekken nog bij het parcours mag voor een wissel moeten de lopers ook fietsen. Er is dus geen ruimte voor extra mensen. Dit zou dan dus betekenen dat wij als fietsers de laatste dag dus langs de zijlijn zouden staan tot de aankomst in Rotterdam. Sterker nog: van onze drie fietsers kunnen er maar twee mee met iedere etappe.
Moeilijke beslissing. Aan de ene kant gunnen we het de mensen die zich al twee dagen hebben uitgesloofd om ons te voorzien van ons natje en droogje enorm om ook mee te delen in de ervaring. Het moet toch raar zijn om steeds hard te werken, maar vrijwel niets van het evenement zelf mee te maken. Aan de andere kant: het zijn onze lopers, we zijn samen team B en hebben samen al zo hard ons best gedaan, dan wil je ook niet zomaar voor het einde uitstappen... Uiteindelijk besluit ik dit maar uit te spreken, hoe jammer ik het ook vind. Dan de volgende beslissing: wie gaan mee op de volgende etappe en wie doen de laatste etappe? De eerste is makkelijk: Gert wil graag nog wat langer slapen, dus Petra en ik mogen ons klaarmaken. Intussen verschijnen ook de lopers weer. De bus in en weer gaan!We nemen het weer over van team A in Steenbergen en beginnen met wat eigenlijk de leukste etappe was. Iedereen op de fiets, de mand aan het stuur en de rugzak vol drinken en om de zeven minuten een loper wisselen. Zeeland is prachtig, de zon schijnt en de lopers gaan weer als een speer. Kortom het is genieten. We zijn in Nederland, dus er waait ook een windje, zodat het zaak is de loper zo goed mogelijk uit de wind te houden. Doordat iedereen op de fiets zit is er meer interactie met de lopers en het is gewoon supergezellig. Intussen vreten we het ene na het andere team op. Dan na 25 kilometer de wissel.
Bij team A is Bram intussen helaas uitgevallen met een knieblessure. Wat nu te doen? Er wordt besloten dat Ron doorgaat met team A, zodat ze gewoon met vier lopers door kunnen. De rest stapt in de bus op weg naar de laatste wisselplaats. Daar wachten we in het zonnetje. Wie gaat naar Rotterdam fietsen? Gert in ieder geval, maar wie gaat er mee. Ik wil heel graag, maar Petra natuurlijk ook. Met enige spijt gun ik Petra de laatste etappe en ga met Nadine en Bart in de bus naar Rotterdam. Gek om na drie dagen opeens zonder team in de bus te zitten en de teams te zien lopen en fietsen. Een industrieterrein in Schiedam is als parkeerterrein voor de RopaRun-caravaan bestemd. Vandaar gaan we met de metro naar de Coolsingel. Hierbij blijkt al snel dat de OV-chipkaartpoortjes niet geschikt zijn voor de verwerking van honderden mensen in één keer.
Op de Coolsingel hoeven we niet lang te wachten op ons team. We stappen met een groot spandoek in het instapvak en hollen de laatste honderd meter samen, toegejuicht door duizenden mensen, richting de finish, waar ieder een roos krijgt. Het zit erop.De vermoeidheid slaat nu echt toe: de adrenaline begint op te raken. Nog even samen iets drinken, medailles, lofwoorden voor Marije en Bart die dit geweldige avontuur hebben georganiseerd. En dan langzaamaan naar huis.
Onderweg begint ook het besef binnen te komen waar we het allemaal voor doen: de kankerpatiënten waar we geld voor inzamelen. Tot dat moment was het vooral gezellig, leuk en een uitdaging, maar begin ik ook de serieuze kant duidelijk te voelen. Ik denk aan mijn vorig jaar overleden oom en realiseer me dat waarschijnlijk iedereen het doel van de RopaRun wel zo persoonlijk kan relateren. Ik denk ook aan onze HEC-collega Nelleke die ik pas nog over de -toen nog aanstaande- RopaRun sprak. Dat maakt het weekend en de hele onderneming nog bijzonderder. Dit gevoel wordt de volgende dagen alleen maar sterker als de mails vol enthousiasme en waardering heen en weer gaan: het was een heel mooie en bijzondere ervaring. Ik wil zeker nog wel een keer meedoen, maar dan eigenlijk wel als loper! ;-)

Update:
Zie hier het verslag van de eerste dag van Jan Fokke en hier het verslag van Petra.

RopaRun: Zondag

Wakker worden! Jullie moeten opstaan!
Ik heb nog niet geslapen. Het hoofd zit te vol, maar het liggen was wel lekker. Maar kort. Na zo’n anderhalf uur schijnt het tijd te zijn om op te staan. Ik spring uit de slaapzak, fietskleren aan, spullen in mijn tas frommelen en op zoek naar koffie die nog niet klaar is. Dan de bus in. Op naar de volgende etappe. Team A schijnt voor te lopen op schema. Intussen komt de zon op boven de heuvels. Team A loopt wel voor, maar minder dan gedacht, zodat we ruim op tijd op de plaats van de wissel zijn. Ze hebben het zwaar gehad, maar Hinke, Jan Fokke, Bram en Marco lopen goed door.
Weer op de fiets en meteen is de routine er weer. Heel bijzonder. Je voelt en ruikt dat dit hetzelfde landschap is als vannacht, maar nu kun je het ook zien! Het is mooi! Glooiende heuvels met roggevelden afgewisseld met koolzaad, oude dorpjes, beekjes in de dalen en bossen op de hellingen. De lopers komen al snel weer op stoom. Ik blijf me verbazen over het tempo dat deze mannen ontwikkelen! Het tempo loopt regelmatig op tot vijftien kilometer per uur!
Het fietsen is intussen vooral een kwestie van zitten en doorpeddelen. Waar veel teams uitpakken met luxe toerfietsen en mountainbikes met duizend versnellingen doen wij het met de stadsfietsen van Sanne en Marije. De eerste is een opoefiets zonder versnellingen, de tweede een fiets waarvan de versnellingen stuk zijn, zodat hij vast zit in één van de zwaardere verzetten. Vooral op de opoefiets worden we regelmatig aangesproken. Maar eerlijk gezegd fietst die het lekkerst! De heuvels zijn in ieder geval geen probleem. We vervelend is dat de zadels zo laag zitten, zodat je voortdurend vanuit je knieën de kracht moet zetten. Maar daar zal wel over nagedacht zijn. Intussen denken Jeroen en Sanne, de fietsers van Team A hetzelfde, zodat er pas na driehonderd kilometer een zadel omhoog gaat!
Maar alles gaat dus lekker, het zonnetje is lekker en de etappe gaat snel voorbij. Onze lopers ogen nog fris en lopen vlot door. Intussen zijn ook de kenmerken van alle lopers duidelijk te herkennen. Ton dieselt gestaag op de twaalf kilometer per uur die zijn afgesproken door. Ron is net PacMan: steeds op zoek naar lopers voor zich om op te vreten. Als je hem vertelt hoe hard we gaan, gaat hij nóg harder lopen. Normaal loopt hij zo’n 14,5, maar dat loopt dan op tot zestien per uur. En hij heeft altijd honger. Steef loopt bijna even hard, maar krijgt het af en toe op zijn heupen en gaat dan opeens als een dolle vooruit om iemand voorbij te sprinten. Maurice gaat harder lopen zodra het bergop gaat.
Tevreden komen we aan bij basiskamp 2, waar Nasi met saté-saus klaarstaat! Heerlijk! Er wordt uitstekend voor ons gezorgd. De lopers worden weer gemasseerd en gaan slapen. Zelf doe ik een poging tot lezen en ga dan maar wat liggen met de iPod op. Slapen lukt nog niet, maar gewoon even liggen, alleen met mijn muziek frist me al op.
De volgende etappe zal heel zwaar worden. Het is bloedheet, zodat we de wisselinterval inkorten naar iedere anderhalve kilometer. Het wordt een extra lange etappe: we nemen tien kilometer erbij om Team A wat te ondersteunen en komen zo op zestig kilometer. Hitte, de Belgische grens over en het landschap verandert. België is saai. Saai en heet. Iedereen begint er een beetje doorheen te zakken.
Maar als we aan het eind van de dag (althans zo voelt het: besef van tijd en plaats is dan al een tijdje helemaal weg) aankomen op basiskamp 3 zijn er douches en eten! Daar knapt een mens van op! De lopers zie ik er bijna niet: ze eten, worden gemasseerd en slapen meteen als ossen. Ik ga na het eten weer even liggen op een veldbed in het avondzonnetje en voel me intens blij. Wat is het ontzettend gaaf om zo’n avontuur te ondernemen! Wat is het tof om de kameraadschap te voelen als je zo met een bus door het land scheurt! Wat geweldig dat Harriët, Judith, Anke en Marte zo goed voor ons zorgen: dat er douches zijn en eten klaar staat en dat als we weer vertrekken de bus is gevuld met nieuw eten en drinken. Ook Ton en Vera, de masseurs verzetten enorm goed werk als masseurs op de lopers en alle anderen die een beroep op ze doen. Super om zo een team te vormen.
De zon gaat weer onder en we gaan op weg naar de volgende wissel in Seelich kort voor Antwerpen. Een bijzondere belevenis. De hele route door het dorp is verlicht met fakkels, het hele dorp bivakkeert langs de route en juicht ons toe. Kinderen willen een high-five met ons doen. Het voelt heldhaftig. We komen door Hamme, het dorp van de jeugd van Herman Brusselmans, van wie ik toevallig net een novelle lees (met de fantastische titel De Dollartekens in de ogen van Moeer Theresa) die zich er afspeelt. Na de eerste euforie merk ik dat we toch intussen wel allemaal erg moe zijn. De hitte van vanmiddag heeft de lopers toch wel een tik gegeven en voor het eerst zakt het tempo iets. In Antwerpen doen we nog een fietserswissel. Het parkoers gaat door een tunnel onder de Schelde door en dan door de binnenstad. De bus mag daar niet bij, zodat er een loper mee moet fietsen naar de volgende wissel.
De bus raast intussen door nachtelijk Antwerpen naar de haven waar we weer gewoon doorgaan. In de eindeloze haven halen we het sterrenteam in en meen ik een bewonderende blik van Gianni Romme te zien als Ron als een dolle Leontien van Moorsel voorbij stuift. Als ik hem dat vertel gaat hij nóg harder lopen. Dan weer een wissel. Team A zal doorgaan tot in Nederland. Wij gaan naar het laatste basiskamp in een sporthal in Ossendrecht. Daar eet ik twee pannenkoekjes. In de sporthal spot ik Harriët die net opstaat. “Mooi, dan delen wij bij deze het (veld)bed” zeg ik en ga liggen onder haar dekentje. Intussen ben ik zo moe dat ik meteen in slaap val.

RopaRun: zaterdag en de eerste etappe

Zaterdagochtend om half zes begon het avontuur. De wekker ging bij Bart en Marije waar ik logeerde en na een vlug ontbijt en wat laatste dingetjes reden we naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken waar we zouden verzamelen en inladen.

Drie busjes en de Carisma, acht lopers, vijf fietsers, vier chauffeurs/ navigatoren, verdeeld over de teams A en B en daarnaast nog twee masseurs vier verzorgers en Marije de teamcaptain als coördinerend. In totaal 24 man. Redelijk op schema gingen we op weg naar Frankrijk. Bij ons in de bus met Team B was de sfeer ondanks het vroege uur al snel voorzichtig uitgelaten dankzij de feestmuziek van Nadine, zodat de reis vlot verliep. Team A zou starten om kwart over zes bij Parijs en de eerste etappe van zo’n vijftig kilometer lopen, zodat wij de rest van de zaterdag nog stuk te slaan hadden. Eerst hebben we enige uren gekampeerd op een parkeerterrein aan de Autoroute, een Hypermarché geplunderd om de voorraden aan te vullen om vervolgens naar basiskamp 1 te rijden in Plessis de Roye. Vervolgens daar wat rondgehangen en besloten om nog maar ergens een warme maaltijd te scoren. Dat werd uiteindelijk pizza & pasta bij een Turk in zo’n typisch Frans plattelandsdorpje. Zo’n dorp waar nooit iets gebeurd, behalve toen wij er waren. Tijdens het eten werden we opeens aangesproken door een gendarme. O jee! Bus fout geparkeerd? Nee, er bleek een scooter te zijn aangereden voor de deur van het restaurant en of we iets gezien hadden... Hadden we niets van gemerkt, totdat we de sirenes hoorden.
Bij het invallen van de schemering eindelijk op weg naar de route. De spanning nam voelbaar toe: het ging ook voor ons echt beginnen! Verlaten donkere dorpjes en dan opeens lichtjes, lopers, fietsers en busjes! Nu op zoek naar de wisselplek en wachten op Team A...
Ik zou beginnen met fietsen, samen met Petra, de lopers zouden om de twee kilometer wisselen. Turen in het donker totdat we ze zagen komen. Om ons heen chaos met busjes, touringcars, fietsers en lopers.
Daar zijn ze! Fiets aannemen, lichtjes aan, waar zijn we op de kaart? En we zijn onderweg. Ik voorop, en achter mij het geluid van voetstappen. Heel gek om zo opgewonden te zijn, maar dan heel langzaam te fietsen. Na zo’n 2,5 kilometer de eerste loperswissel. We zijn het eerste dorp gepasseerd en gaan door de donkere velden achter die andere lichtjes aan. Intussen beginnen we al in te halen. Dorpjes, velden, bossen, heuvels en beekjes wisselen elkaar af. Het is stil en donker op het geluid van de lopers en af en toe de busjes op weg naar de volgende wissel na. In de dorpjes worden we aangemoedigd met een “Bravo!” of “Bon courage!” en op één plek zelfs toegezongen. Al heel snel ontstaat een routine, zonder dat het saai wordt. Er is een wereld van geuren, sterren en andere indrukken. De lopers Steef, Ron, Ton en Maurice gaan intussen soepel door en zijn duidelijk sneller dan de geplande twaalf kilometer per uur.
Na ruim anderhalf uur fietsen wisselt Gert me af en stap ik in de bus, waar de sfeer uitstekend is. Het gaat lekker.
Tijdens de teamwissel zit ik op de fiets. Hij komt onverwacht, zodat ik de bus al bijna voorbij ben. En dan zit onze eerste etappe erop. Snel naar het basiskamp, en beetje wassen en dan proberen wat te slapen. De lopers worden intussen nog gemasseerd, maar ik trek een veldbed naar buiten en kruip in mijn slaapzak. De kop is er af, ik lig onder de sterren, het is geweldig!

RopaRun

Vanavond naar Den Haag en dan is het morgen zover! De RopaRun!
De RopaRun is een hardloopestafette van Parijs naar Rotterdam om geld in te zamelen voor kankerpatiënten. Collega Marije is teamcaptain van een gecombineerd team van HEC en het Ministerie van Binnenlandse Zaken: Team 238 HEC/BZK Runners.
In dit team doe ik mee als fietser: de lopers worden altijd begeleid door minstens één fietser die ze de weg wijst, controleposten afhandelt enzovoort.
We starten morgen om kwart over zes bij Parijs en worden maandag rond drie uur 's middags op de Coolsingel in Rotterdam verwacht. Op de RopaRun site is een live tracker te vinden waar de voortgang in realtime te zien is op Google Earth.
Daarnaast hebben we zelf ook trackers vanaf maandagnacht. Van vier uur 's nachts tot twaalf uur zijn we hier te volgen en van twaalf uur tot de finish hier.
Donaties kunnen nog worden gedaan tot 25 mei!

Spektakel op de baan

Sinds vrijdagavond kijk ik naar de Wereldkampioenschappen baanwielrennen. Dat had ik nog nooit eerder gedaan. Het blijkt een revelatie! Baanwielrennen is geweldig! Er gebeurt steeds van alles. De hoogtepunten volgen elkaar in hoog tempo op, doordat de verschillende wedstrijden achter elkaar door starten, ofwel omdat er zoals bij de puntenkoers iedere tien ronden gesprint wordt. Diep onder de indruk ben ik van Marianne Vos, die na de wereldtitels veldrijden en op de weg, gisteren ook de puntenkoers won op de baan. Wereldkampioen in drie disciplines! Hoe kan het dat deze buitengewone sportvrouw nog geen sporter van het jaar is geworden?

Head of the River Amstel 2008

Het duurde even voordat ik eraan toekwam om dit stuk te schrijven over The Head van 16 maart jongstleden. Dat was niet vanwege schaamte over het abominabele klassement, maar door drukte en matige gezondheid was ik er nog niet aan toe gekomen.

Tijdens de training op zaterdag vanaf Poseidon werd al duidelijk dat het roeiwater van Amsterdam richting Ouwerkerk in ieder geval prachtig is. Mooi weer: weinig wind, zon, genieten! De training ging een stuk beter dan de week tevoren. Dat stelde wel wat gerust.

Op zondag viel de wedstrijdstress mee, maar het weer was vrij slecht. Niet veel kouder dan de dag tevoren, maar vooral heel nat, met een koude wind. Heel gaaf om al die achten langs te zien komen: er wordt de hele dag achter elkaar door gestart. In het startvak is het druk met achten. Een gaaf gezicht. We hebben startnummer 205 en blijken direct achter de ploeg van Honte uit Middelburg met mijn oude ploeggenoot Maarten te starten. Leuk! Tijdens de voorstart blijkt Mirjam op de brug te staan om aan te moedigen. De laatste afleiding voor de start. Opzetje en gaan!
De kwaliteit van het roeien wisselt nogal. Vooral in de eerste helft zitten forse stukken die niet zo goed zijn. Rommelig en gejaagd. De tweede helft gaat beter. Tanden op elkaar voor de zogenaamde Hoerenbocht, die zo heet, omdat hij zo lastig op volle snelheid te nemen is zonder uit de bocht te vliegen. Die komen we goed strak door en de laatste kilometers zijn we in gevecht met twee oplopende boten van Aegir en Gyas. Nu komen er stukken die beter zijn dan we ooit hebben geroeid. Aegir komt uiteindelijk langszij en erover, maar Gyas komt er tot de finish niet langs!
30:38 hebben we over de acht kilometer gedaan. Dan zes kilometer terugroeien naar Amsterdam. Nat en moe, maar redelijk tevreden. Alles gegeven.
We leggen aan bij Willem III, maar onze schoenen blijken nog bij Poseidon te liggen. Het gevolg is dat we een kwartier op natte sokken op het ijskoude vlot staan totdat we rillen en klappertanden, voordat we onze schoenen krijgen en de boot naar Poseidon kunnen dragen. Een dag later, op maandagmiddag krijg ik keelpijn.

Laatste Ronde

Vanmorgen heb ik voor ik aan het werk ging nog even lekker hardgelopen. Om kwart voor zeven zijn de straten nog verlaten. De stad wordt steeds groener, de bomen staan in de knop aan de weg naar de gevangenis in Scheveningen. De duinen zijn voorbij het waterbedrijf nog een collage van bruintinten met daarboven prachtige loden luchten. Op het strand is het ongewoon helder. De haveninstallaties van Rotterdam zijn duidelijk te herkennen. Verderop wordt Scheveningen alweer lelijk gemaakt voor de zomer: het hele strand wordt weer vol geplempt met strandtenten. Dan in een rechte lijn terug naar het Vredespaleis en door naar huis. Veertien kilometer precies, soepel in 1:13. Waarschijnlijk de laatste keer dat ik dit rondje loop.

RitaPers

Vanmorgen werd De Pers gedomineerd door pagina’s over Rita Verdonk en haar plannen. Groen en geel erger ik me aan de doorzichtige populistische onzin. Ze gaat de mensen voortdurend peilen, ook als ze premier zou worden, om aan “het volk” beleidskeuzes voor te leggen. Daarmee verschaft ze zich een excuus om nu nog geen keuzes te hoeven maken, want het volk moet eerst ‘aan de knoppen’.
Wie is dan “het volk”? Wie stelt de steekproef samen? Zijn dat geselecteerde Rita-stemmers? Is dat een peiling op de Trots op Nederland-site? Maakt Maurice de Hond een panel? Of stelt ze een referendum voor iedere beslissing voor bij elke beslissing en introduceert ze de directe democratie in Nederland?
In Nederland hebben we een indirecte, representatieve democratie. Dat betekent dat wij burgers afgevaardigden kiezen, die vervolgens namens ons keuzes maken in het bestuur. Politici die die verantwoordelijkheid niet willen nemen hebben niets te zoeken in het parlement. Dat Verdonk aangeeft de mensen wel te willen overtuigen van haar standpunten doet hier geen afbreuk aan. Dat doe je vóórdat je gekozen wordt en met die standpunten ga je daarna de politieke arena in.
In De Pers zegt ze over het fileprobleem dat ze het fileprobleem gaat oplossen. Hoe? Dat weet ze nog niet, want daar moet het volk zich nog over uitspreken. En wie legt het volk dan welke keuzes voor? En is het wel verstandig om het volk te vragen ingewikkelde beleidskeuzes te maken? Kunnen gewone mensen die keuzes wel maken? Zo ja, dan kunnen alle niet uitvoerende ambtenaren wel ontslagen worden. Het parlement ook trouwens.
Rita Verdonk belooft leiderschap, door geen leiding te nemen, maar haar beslissingen te laten afhangen van de populariteit van meningen in polls. Dat is geen leiding geven, dat is niet luisteren naar de volkswil, maar een populistisch uitgebuit gebrek aan leiderschap.

Maart roert zijn staart

Vanmorgen is het weer wit in Nederland. Vanmorgen in Groningen, kwart over zes, net voordat de veegmachine van de gemeente langs komt. Vanuit de trein een mooi wit landschap (files) en een rode auto in een sloot bij Meppel. Ik denk nog even aan Snegoerotsjka, het sneeuwmeisje dat ik gisteren zag in het Groninger Museum.

Heldenzeit!

Even een dagje op en neer naar Den Haag, want een week na de Eels was ik opnieuw te vinden in de Oosterpoort. Dit keer voor het Duitse Wir sind Helden. Deze band ontdekte ik in januari 2006 tijdens Eurosonic in de aula van kunstacademie Minerva. Ook Arend was er die avond al bij. We waren allebei benieuwd of deze Duitse helden ons ook dit keer weer zo enthousiast zouden weten te maken.

Het voorprogramma, het eveneens Duitse The Amber Light verviel wegens ziekte, zodat er pas om 21:00 uur iets te beleven viel in de Kleine Zaal. Erg was dit niet, want Arend stond in Amsterdam in de file en hoefde hierdoor het begin niet te missen.
Opvallend was dat er behoorlijk wat Duits publiek in de zaal aanwezig was. Dit geeft wel aan hoe groot de naam en faam van het kwartet bij onze Oosterburen is, dat ze ervoor naar Groningen komen!
Maar verwonderlijk is het niet, want het optreden was één groot feest. De band speelde moeiteloos de zaal plat met een onbevangen enthousiasme dat aanstekelijk was. De spil hierbij is zangeres Judith Holofernes, die meisjesachtig zingend, dansend en geinend het publiek om haar tengere vingers wond.
Fris en vrolijk speelde de band in de twee uur dat ze op het podium stonden, een mix van nummers van hun laatste album SoundSo (uit te spreken als So uns So en niet in het Engels als "Sound so", zoals de meneer in de Plato beweerde;-) )het vorige album Von hier an blind en het debuut Die Reklamation, en passant bewijzend dat Duitsers wel degelijk over humor beschikken. Een mooie aanwinst vond ik de drie blazers gekleed in piloten uniform die wat ska-accentjes zetten.
Jammer dat het geluid wat minder feestelijk was. De geluidstechnicus was duidelijk aan het zoeken naar de juiste instellingen. Eerst was de zang bijna niet te verstaan en overheerste een dreunende bas. Later viel de percussie juist weg tegen de rest, of waren de blazers niet te horen. En aan het einde kwamen de boemende bassen weer terug.
Jammer, maar de band had zoveel in haar mars dat de performance er niet minder onder was. Veel om het lijf hebben de poppy liedjes allemaal niet, maar het is gewoon sympathiek en leuk. Een echte festivalband, die een grote tent waarschijnlijk net zo makkelijk plat speelt als de Oosterpoort en vanavond ongetwijfeld Het Paard van Troje in Den Haag en morgen de Tivoli in Utrecht. Wat mij betreft mogen ze gauw weer komen!

Op hun website kun je ze ook horen en zien.

Water

Vannacht viel thuis in Groningen de waterdruk weg. Dat betekent nog één keer kunnen doorspoelen op het toilet en ongedoucht de trein in, zonder koffie of thee. Het is altijd confronterend als zo’n basisvoorziening uitvalt. Dan merk je pas hoe onmisbaar die is. De verwachting is dat er over enige uren weer water is. Het is te hopen! Het water in de supermarkt zal al wel op zijn!

An evening with the eels

Maandagavond heb ik een uitstekend avondje uit gehad in de Oosterpoort. De tournee van mijn favoriete band de EELS belooft een Evening out with the EELS en dat is ook precies wat je krijgt. Na de wat ruigere No strings attached tour in 2006 verwachtte (hoopte) ik al een beetje een rustiger concert, want dan is E toch op z’n best. En ja hoor: de grote zaal was gevuld met stoelen: er was voorzien in een zitconcert.
Net als in 2005 bij de EELS with Strings tour bestond het voorprogramma niet uit een matige band, maar uit film. Waar het toen nog de sovjet-kinderlegende Cheboerasjka (klik) was, werd nu een één uur (!!!) durende documentaire (hier op youtube) vertoond over de zoektocht van E naar waar zijn vader Hugh Everett III zich mee bezighield.
E’s vader bleek (al wist de echte fan dat natuurlijk al) een geniaal wetenschapper in de kwantummechanica te zijn geweest, die op zijn 24e een proefschrift schreef waarin hij de theorie van de parallelle werelden ontvouwde. Toentertijd was dit een stap te ver, maar in de afgelopen 50 jaar schijnt de theorie steeds meer opgang te maken. In de jaren zeventig dook het gedachtegoed in allerlei sciencefiction boeken en films op (bijvoorbeeld Star Trek), maar ook steeds meer wetenschappers omarmen de theorie, zodat er nu natuurkundigen zijn die zichzelf als Everettians aanduiden.
Wie had gedacht dat ik op maandagavond de grondbeginselen van de kwantummechanika nog eens zou leren? De documentaire was vrij lang, maar ik heb me prima vermaakt.
Dan het concert zelf. E speelde het hele concert samen met The Chett, de multi-instrumentalist die de laatste tournees ook al een opvallende bijdrage leverde. Nooit meer dan twee instrumenten tegelijk dus, hoofdzakelijk gitaar, piano, drums en af en toe de zingende zaag. Het leverde een optreden op waarin de nummers sober werden neergezet, waarbij toch wel weer opviel hoe sterk het repertoire is. Er werd geconcentreerd en robuust een dwarsdoorsnee uit het oeuvre gespeeld, met af en toe een virtuoos geintje als het al spelend wisselen van instrument (piano en drums).
De sfeer was ontspannen tongue in cheek, met niet alleen muziek, maar ook af en toe andere intermezzo’s, zoals twee voorleesbeurten van The Chett uit de autobiografie van E, Things the grandchildren should know, of het voorlezen van fanbrieven en recensies. Geestig egocentrisch. Een avondje E(ELS), een fijn avondje uit. Money well spent!

Baby Centraal

Het afgelopen weekend begon en eindigde met een baby. Begon, omdat mijn broertje en schoonzusje op vrijdagmiddag om half vijf een dochtertje kregen.

Meer dan twee weken na de uitgerekende datum, zodat iedereen (de aanstaande moeder in het bijzonder) er al met smart op zat te wachten.
Zaterdag, zijn we in Sappemeer gaan kijken naar de kersverse spruit. Een mooie baby, levendig en alert, zoals te zien op de foto in de armen van ondergetekende. Trotse nieuwbakken ouders en een opmerkelijk frisse moeder. En mijn ouders, trots en gelukkig met hun nieuwe status als opa en oma.
Op zondag, ten slotte, zijn Louise en ik naar de bioscoop geweest naar Juno. Een leuke film, die de negen maanden beslaat van de uit verveling geboren ongeplande conceptie van de zestienjarige Juno tot de geboorte van haar kind. Wat de film leuk maakt is het erg sterke spel van hoofdrolspeelster Ellen Page, die daar ook een terechte Oscarnominatie voor ontving. Wat een zwaar thema had kunnen zijn wordt een relativerende coming-of-age film met licht surrealistische en ironische trekjes.

Uitwaaien aan het Wad

Lekker een weekje vrij! Woensdag was ik een dagje met mijn moeder op stap. Omdat het zulk mooi weer was zijn we lekker binnendoor naar Lauwersoog gereden om daar op de dijk even lekker uit te waaien. Heerlijk! En wat is het toch mooi aan zee. Echt strand, zoals in Scheveningen is nog fijner, maar om even een frisse neus te halen voldoet dit ook prima.

Smog

Smogalarm in België en een matige smogverwachting door het RIVM. Zware inspanningen zijn te vermijden en bejaarden en luchtwegpatiënten moeten oppassen, maar het levert wel een prachtige bloedrode zonsondergang op!

Woeste Hunnen op de Gyas-Hunze Race 2008

Het is altijd spannend of de Gyas-Hunze Race wel doorgaat. Dat is de charme van een winterwedstrijd. Twee jaar geleden woeien de boten bijna uit het water en werd de wedstrijd na de eerste twee heats afgelast.

Afgelopen zaterdag was het stralend weer: zonnig, maar we koud. Van vrijdag op zaterdag had het zeven graden gevroren met ijsgang als gevolg. De eerste twee heats van de Gyas-Hunze werden om deze reden opgeschort, maar om tien uur was het ijs door de winterzon voldoende verdwenen om de wedstrijd toch door te laten gaan.
We gingen best goed, al is de klassering maar matig. De tijd, 10:01 (mooi symetrische tijd) mag tevreden stemmen, want de afstand tot de vier ploegen boven ons is maar klein. Door een materiaal defect kon ik zelf helaas niet optimaal meedoen, dus het kan zeker nog harder. We zullen zien: Nog vier weken tot de Head!

Voicst - A tale of two devils

Een paar weken geleden kreeg ik bij achterlating van een deel van mijn salaris bij de Plato naast mijn aanschaf ook een sampler mee. Eén van de meest catchy nummers op die cd was Voicst met de track High as an Amsterdam Tourist. Vervolgens las ik een aantal lovende recensies naar aanleiding van de release van het album, waarop ik besloot het hele album maar eens te checken.

Ik merk sinds ik het heb gedownload, dat ik het steeds weer opnieuw opzet. Lekkere niet te moeilijke poppy gitaarband met regelmatig terugkomende blazers. Het album opent met het eerder al genoemde High as an Amsterdam Tourist, een lekker meeslepend up-tempo nummer. Het energieniveau blijft het hele album lang hoog. Ook Everyday I work on the road is zo’n lekker opzwepend nummer. Eigenlijk is het gewoon een lekker ongecompliceerd album, dat ik zeker nog ga aanschaffen en dat benieuwd maakt naar optredens van Voicst!

RopaRun

Vorig jaar tijdens de City-Pier-City liepen we voor een goed doel: drinkwater voor kinderen in Afrika. Een enthousiaste Marije vroeg me in de nazomer of ik ook een bijdrage zou willen leveren aan een RopaRun team. “Wat is dat en wanneer is het?“ Was mijn wedervraag. Begin mei, een hardloopestafette van 560 kilometer van Parijs naar Rotterdam ten bate van kankerpatiënten.
Mooi doel! Wel ver en een timing die niet ideaal combineert met de Roei-Elfstedentocht, maar desalniettemin zei ik al gauw toe.
Inmiddels weet ik dat de RopaRun op 10 en 11 mei gelopen wordt. Verre van ideaal, want de Elfstedentocht is een week eerder van 2 op 3 mei. De consequentie is dat meelopen uit den boze is. Zeker, omdat iedere loper in die twee dagen 60 kilometer voor de kiezen krijgt. Dat vergt heel veel trainingskilometers in de benen en dat is simpelweg geen haalbare kaart.
Marije heeft inmiddels met haar vriend Bart een gecombineerd HEC-BZK team opgezet. De eerste teambijeenkomst is al geweest, de tweede vindt vanavond plaats. Helaas zal ik die missen, omdat ik onderweg ben naar Groningen, waar ik morgen een afspraak heb met mijn volgende opdrachtgever.
Mijn aandeel aan het team zal eruit bestaan dat ik meefiets met de lopers, om ze aan te moedigen en de weg te wijzen.
Daarnaast verkoop ik lootjes á €2,50 per stuk voor het goede doel. Wie dit project wil steunen door lootjes te kopen kan een reactie posten of mij direct mailen, dan neem ik contact met je op!

The Head of the River Amstel

Sinds oktober zijn we nu al bezig. Trainen in de acht om op 16 maart op de Amstel The Head te roeien. Elk weekend twee outings en door de week minstens één landtraining. Aanvankelijk zat het niet altijd mee, zo kostte het veel moeite om coaching te vinden en blijkt een vaste stuur er ook niet in te zitten, zodat er ieder weekend een vrijwilliger gevonden moet worden.
Nog niet eerder was ik al zo lang van tevoren met één wedstrijd bezig. En toch gaan we niet winnen in Amsterdam. We gaan voor het “linker rijtje”. Bescheiden doelstellingen, maar meer zit er niet in voor ons met zo weinig trainingen en maar weinig routine in de boot.
Toch begint het inmiddels wel ergens op te lijken. Afgelopen zaterdag was een keerpunt. Het sneeuwde hard, maar heel symbolisch brak na een half uurtje de lucht open. Strak blauw met een krachtige zon, voor het eerst weer in tijden. En de boot liep goed door. Krachtige eendrachtige halen, het ging op roeien lijken. Een mooi plaatje: acht wit besneeuwde kerels in een mooie rode boot door de witte velden.
Zondag: rotweer. Koud, nat en harde wind. Toch bleef de boot lekker lopen en stapten er na afloop opnieuw tevreden mannen uit de boot.
16 maart, de Amstel, het linker rijtje. Dat moet erin zitten!

Dez Mona

In de metro van Parijs was het weer zover. Een verveeld ogende jongeman stapt de metro in met een gare accordeon om en begint lijzig, lui en intussen overdrevend showend te spelen. Zijn accordeon is lek. Vervolgens vraagt hij om geld “Pour la musique”. Nee dank je, ga dan eerst maar eens je best doen dacht de calvinistische Hollander.

De accordeonist die prominent meespeelt met de muziek van de Antwerpse band Dez Mona doet wél zijn best! Mooi en meeslepend ondersteunt hij Gregory Frateur, de zanger die de sound bepaald.
Wat een geweldige stem! Hij huilt en jankt elf nummers lang, prachtig! Dit soort muziek is niet ieders smaak, maar ik kan er intens van genieten. Dramatisch en emotioneel, uiteraard melancholisch, een theatraal kunststukje. Het album heet Moments of Dejection or Despondency en moet je absoluut eens beluisteren. Óf je vindt het fantastisch, of niet. Twijfel is niet mogelijk!

De spin van de film van Geert

Zou Geert Wilders een spin-doctor in dienst hebben? Of zou hij het zelf bedacht hebben?
Hoe het ook zij, ik kijk al enige weken vol bewondering naar dit fenomenale stukje spin van Wilders.
Alles wat hij gedaan heeft is zeggen dat hij een film gaat maken, om vervolgens achterover te kunnen leunen en maandenlang in het brandpunt van de aandacht te staan. Al maanden wordt de Nederlandse politiek beheerst door de gedachte aan De Film van Geert. En niet alleen Nederland, ook het buitenland anticipeert op de film die er nog niet is.
Ongeloof en bewondering strijden om voorrang bij mij. Ongeloof over de onnozelheid, waarmee de hele Nederlandse politieke wereld en alle media Wilders zo ter wille zijn. Er is nog niets om je over op te winden en misschien komt die film er ook helemaal niet. Het doet er ook niet meer toe. Achteraf zal waarschijnlijk blijken dat het vooruitzicht van De Film een stuk sterker was dan de film zelf.
Bewondering, omdat Wilders met niets alle ogen op zich gericht heeft gekregen, zich zonder enige inspanning te plegen verder kan profileren als beschermer van de Westerse waarden tegen de perfide Islam. Ook de bedreigingen zijn er weer en daarmee een potentieel martelaarschap, hoewel die kans waarschijnlijk feitelijk niet zo heel groot is door de enorm zware beveiligingsmaatregelen die hij moet verduren.
Verwondering is er ook over dit Nederland, dat altijd bekend stond als dat land van die nuchtere Hollanders, maar zich nu laat meeslepen met al die heisa om een film die er nog niet is en waar niemand ook maar iets over weet, kortom om niets...
Maar wel geniale spin, dat wel.

Update:
En jawel: de film wordt een paar weken uitgesteld! Nog enige weken speculaties en gratis bergen publiciteit voor de PVV voorman!

Zuidwesterstorm

Vanavond ging ik weer eens met Maarten hardlopen op het Zuiderstrand. Regen, wind, het deert ons niet. Bij nader inzien woei het op het strand toch wel erg hard. Stormde het. Zuidwesterstorm, pal tegen dus. Voorover leunend tegen de wind, de zee en de lucht versmolten in het zwart van de nacht achter de witte strepen van de branding. Uit dat zwarte niets kwam de wind aanbrullen, ongehinderd vanaf Engeland, totdat hij stuitte op de eerste hindernis na honderden kilometers: ons.
De wind huilde en trok aan mijn regenjasje alsof het een parachute was. 9,8 Kilometer per uur, met moeite. Een geweldige krachttraining, alsof je aan een elastiek probeert te sprinten, ruim vier kilometer lang. Daarna op het gemak op de golven van de wind door de duinen terug. Dat wordt voor het eerst sinds lange tijd weer eens echt spierpijn, maar wel een heerlijk voldaan gevoel!

Lichtvervuiling

Sinds het ingaan van de wintertijd hing er zogenaamde feestverlichting in de Groninger binnenstad, zo ook voor ons raam. Deze week werd het weggehaald, na maanden lang elke middag en avond te hebben gebrand tot ongeveer 22:10 uur.
Ja hoor het ziet er feestelijk uit met al die lichtjes, maar waarom hangt het er zo lang? De feestdagen zijn alleen in december. De lichtjes zijn er om de bezoekers van de binnenstad naar winkels te lokken. Maar een heel groot deel van de tijd dat de lichtjes branden zijn de winkels gesloten.
Er zitten 110 gloeilampen in iedere boog feestverlichting. Daar is geen energiezuinige spaarlamp of LED-lamp bij. Ik schat dat het 25 Watt lampjes zijn, dus 2750 Watt per boog. Alleen al bij mij in de Oude Ebbingestraat hangen 20 bogen. In deze straat hangt dus 55.000 Watt. De verlichting brand van 14-22 uur, dus dat is 440 KWh per dag.
Hoe valt deze enorme energieverspilling te rechtvaardigen in deze tijden waarin iedereen de mond vol heeft van het milieu en klimaatverandering. Deze lampen hangen niet alleen in Groningen, maar in alle dorpen en steden van Nederland. Hoeveel megawatt zou er aan zinloze verlichting branden in Nederland? Hoeveel CO2 wordt hiervoor verstookt? Het verbaast me dat hier nog geen debat over wordt gevoerd.

Onderweg met Murphy

Eén vrijdagavondtreinreis vol tegenslag en ik heb mijn buik alweer helemaal vol van het forenzen tussen Den Haag en Groningen. Hoewel dat natuurlijk een momentopname is: morgen ziet de wereld er vast weer zonniger uit, ging Murphy’s Law vanavond wel grandioos in vervulling...
O ironie! Vandaag besteedde ik de dag bij HEC met Nadine, Evelien en Margaux om te werken aan de opdracht voor de lopende module: keteninformatisering. Vanmorgen besloten we het spoor, of eigenlijk de veilige berijdbaarheid van het spoor als casus te gebruiken. Kortom we waren de hele dag bezig met ProRail, NS en alles wat er verder bij komt kijken om de veiligheid van het spoor te garanderen.
Om 17:06 stapte ik in de intercity naar Enschede, om in Amersfoort over te stappen. Druk voor een vakantiespits, maar ik had een plaatsje en kon dus aan het werk: stroomschema’s maken voor onze opdracht.
In Utrecht stapten de meeste mensen uit. Opeens werd omgeroepen dat de trein uit de dienstregeling werd genomen, omdat er door een aanrijding geen verkeer naar Amersfoort mogelijk was. Onderdrukte krachttermen uitend sloot ik snel de Mac af, stopte alles in de rugzak, schoot mijn jas aan en verliet de trein. Althans, dat was de bedoeling... Net voor ik kon uitstappen werden de deuren gesloten.
De (verder lege) trein ging rijden om afgerangeerd te worden. Een kwartiertje later werd ik door de machinist bevrijd uit de trein op het rangeerterrein in Utrecht. Van daar kon ik met de bus weer terug naar het Centraal Station. Nu weet ik dat als zoiets gebeurt je gerust aan de noodrem mag trekken. Weer iets geleerd.
Terug in Utrecht kreeg ik het advies via Arnhem verder te reizen. Daar stapte ik over op de intercity (hoewel: een oude hondenkop) naar Zwolle, waar ik om 20:47 arriveerde. Precies op tijd om de trein naar Groningen op het volgende perron te zien vertrekken. Mooi, zo’n strakke dienstregeling. De volgende trein ging pas om 21:17. Uiteraard had die weer een kwartier vertraging, zodat ik inmiddels om 21:47 uur Meppel nog moet passeren. Ik verwacht rond half elf in Groningen te arriveren. Het eerste record is dan alvast verbroken in 2008: dat van de langste reistijd tussen Den Haag en Groningen! Wie weet wat de rest van het jaar nog zal brengen?

Uiteindelijk: nóg een kwartiertje extra vertraging: 22:40 in Groningen, 23:00 thuis

En weer aan het werk

Vreemd... Na tien dagen kerstvakantie zit ik weer in de trein naar Den Haag. Tien heerlijke dagen, waarin ik weinig heb gedaan, behalve spelen op de Wii, lekker koken, en eten natuurlijk, muziek luisteren en fijn samen zijn met mijn lief, is het nu weer gewoon woensdagochtend.
Oud en nieuw was relatief rustig, terecht, want het gaat ook nergens over. Vuurwerk boeit me ook niet, dus al te veel ophef verdient de jaarwisseling wat mij betreft ook niet. De fietstocht naar huis was wel grappig: de mist was zo hevig dat je op sommige plekken nog geen twee meter ver voor je uit kon zien. Geen horizon, geen oriëntatie, heel bizar. Stapvoets door een witte stad, af en toe dronken (veelal Duitse) feestgangers die opdoemden in de mist, heel spookachtig!
1 Januari is altijd een wat vreemde dag. Lang uitslapen, dan een beetje wandelen, beetje gamen, de krant van maandag gelezen en de dag is weer voorbij.
En nu weer gewoon aan het werk. De komende acht weken fulltime in Den Haag. Dat is best een grote switch weer. Het gewone leven is weer begonnen. Op 10 en 11 januari Ateliersessie van i-teams in Woudschoten, op 11 januari ronden we de module Keteninformatisering van de Master af met een groepspresentatie én moet er een scriptieopzet zijn. Kortom er wordt weer gewerkt!

De getallen van 2007

37.379km in de trein. Dat is gemiddeld 719km per week. Dat zijn veel kilometers, eigenlijk te veel. Hopelijk worden dat in 2008 minder.
Al sportende heb ik ook heel wat kilometers afgelegd. In totaal heb ik 93 trainingen afgewerkt gedurende 134:37 uur, verdeeld over:
362 km hardlopen (30:47 uur)
530 km fietsen (20:40 uur)
741 km roeien (80:45 uur)

Mijn sportieve hoogtepunten waren:
1. Elfstedentocht (6e plaats)
2. Luik-Bastenaken-Luik
3. Run van Winschoten (10km) omdat die zo lekker ging. Daarom niet de Halve Marathon die ik een week later liep in Groningen. Die ging niet lekker.
In 2008 doe ik in ieder geval weer mee met de Elfstedentocht. Maar eerst wordt de Head of the River in de club8 gevaren. Ook ga ik in augustus Luik-Bastenaken-Luik zeker nog een keer fietsen. Er moet sowieso meer gefietst worden!
Hardlopend wil ik in ieder geval een lekkere halve marathon lopen en proberen mijn PR op de 10km onder de 45 minuten te krijgen. En misschien de Hel van het Noorden skiffen?
Muzikaal zijn er ook wel enige lijstjes te maken:

Top 10 2007 iTunes meest geluisterd artiesten:
1. Radiohead
2. EELS
3. Sufjan Stevens
4. The Shins
5. Coparck
6. Belle & Sebastian
7. Zita Swoon
8. Elliot Smith
9. Spinvis
10. Bright Eyes

Top 10 2007 meest geluisterde albums in iTunes:
1. The Apples in Stereo – New magnetic wonder
2. Sufjan Stevens – Illinois
3. Do the Undo – Do the Undo
4. LPG – I fear no foe
5. ’t Hof van Commerce – Ezoa en niet anders
6. Amy Winehouse – Back to black
7. Arctic Monkeys – Favourite wordt nightmare
8. Opgezwolle – Eigen Wereld
9. Jawat! – Ut zwarte aap
10. Outkast – Idlewild

Ik heb in 2007 maar weinig concerten gezien. Spinvis in zijn eentje in Vera maakte veel indruk en Apocalyptica in de Oosterpoort was ook een indrukwekkende show. Voornemen voor 2008 is dan ook om meer concerten te zien.

Wat valt er verder nog in lijstjes op te nemen? Weinig eigenlijk. Beste gadgets die ik heb aangeschaft in 2007 misschien:
1. Garmin Forerunnen 305 (GPS/ hartslagmeter)
2. Nintendo Wii
3. Apple Airport Express (draadloos muziek streamen van iTunes naar mijn stereo)
Andere hoogtepunten van 2007 zijn niet in cijfers en lijstjes te vangen: nieuwe vrienden gemaakt, leuke interessante opdrachten gedaan en veel geleerd op mijn werk.

Behalve misschien wat ik te weinig heb gedaan in 2007:
1. Aandacht besteed aan familie/vrienden verder weg (en dichtbij)
2. Uitgebreid gekookt
3. Tijd vrijgemaakt voor culturele dingen

Lectori Salutem, gelukkig nieuwjaar en tot volgend jaar!

Parijs in december

Als je in december naar Parijs gaat verwachten allerlei lieden dat dat is voor een aanzoek. Natuurlijk is dat niet het geval. Het was de eerste keer dat ik in Parijs was en ik moet zeggen dat het best de moeite waard is. De Thalys is bepaald niet de luxe belevenis die de reclame probeert te verkopen. Ja, het gaat hard en rijdt soepel, maar de plaatsen zijn krap, er is krap aan genoeg ruimte voor bagage en al bij al maakt de trein een wat versleten indruk. Maar op zich een prima vervoermiddel, zeker als je je bedenkt dat hij tussen Brussel en Parijs meer dan twee keer zo snel rijdt als Nederlandse intercitytreinen. De afstand Parijs-Brussel is groter dan die van Den Haag naar Groningen, maar wordt daardoor in slechts een derde van die reistijd overbrugt. Waarom wil men dit niet in Nederland?

Maar goed, Parijs in december dus.

Op vrijdagavond rond kwart voor elf kwamen we aan, zaterdag, zondag en de eerste helft van maandag stonden tot onze beschikking om de stad te verkennen. Het was mijn eerste bezoek aan de lichtstad, Louise was er ook al vijftien jaar niet meer geweest, dus we hadden genoeg te zien.
Het weer zat goed mee: de zon scheen aan een stralend blauwe lucht, zodat het ondanks de vrieskou heerlijk toeven was in de open lucht. Sterker nog, zaterdagavond bleek ik zelfs lichtjes verbrand door de zon! We hebben vooral heel veel gewandeld door de stad, de beste manier om een stad te verkennen. Aldus hebben we bijzonder veel van de stad gezien. Alleen geen musea: die doen we een andere keer wel. Parijs is mooi ruim opgezet, met veel grote parken in de stad en een heel consistente architectuur. Veel grote neoclassicistische imponeergebouwen, de bekende boulevards en veel pleinen. Het enige wat een beetje ontbreekt zijn smalle steegjes en het middeleeuwse Parijs. Vrijwel alles is achttiende- of negentiende eeuws.
Al met al hebben we drie heerlijke dagen gehad, met maar één minpunt. Fransen zijn verstokte rokers en een rookverbod is er nog lang niet in zicht. Van de Franse cafés en keuken hebben we daardoor nauwelijks iets gemerkt. Alles staat continue blauw van de rook, zodat we om de innerlijke mens op pijl te houden afhankelijk waren van wat je op straat kunt kopen (crêpes, belegde baguettes, warme wafels) of bij fastfoodketens/ warenhuizen kunt eten. Erg jammer, vooral als je na een urenlange wandeling eigenlijk graag even ergens zou willen zitten om iets te eten en weer op te warmen. Maar goed: bij zomerse temperaturen zullen we daar een volgende keer minder last van hebben. Voorlopig razen we á grande vitesse door de Noordfranse vlaktes op weg naar huis.

Einde aan de stilte

Zo, het was een hele tijd stil op mijn blog. Drukte, werk, studie enzovoort maakten dat mijn prioriteiten even elders lagen. Nu lijkt de ergste gekte achter de rug en zal er weer gepubliceerd worden!

Eeuwige roem met Stadje Rond

Zondag 11 november was het weer zover: Stadje Rond werd verroeid. Stadje Rond is een wedstrijd die ieder jaar in november verroeid word op de Groningse grachten. Er wordt vanaf de Hunze met de klok mee rond het centrum van Groningen geroeid met mixploegen in C4-en, totdat na 3,8 kilometer het botenhuis van de Hunze weer is bereikt.
Ik had na afloop van de Elfstedentocht in mei al met Tjarko afgesproken dat we dit jaar in Divisie 1 zouden gaan winnen. We hadden vervolgens twee sterke dames, Eveline en Inge, uit de ploeg die Tjarko coachte, gevraagd om mee te doen. Na hun toezegging waren wij vrij zeker van onze zaak, al twijfelden de dames nog over de kansen. Met Shanna hadden we er ook een uitstekende stuur bij, zodat er weinig meer kon misgaan.
Zondag startten we halverwege het veld van 54 ploegen verdeeld over 4 categorieën (beginners, jeugd, divisie 2 en divisie 1) op een moment dat de snelste tijd, van een ploeg van erkende hardroeiers stond op 16:01. We gingen hard van start en gingen sterk door. Mooi scherp gestuurd hoefden we geen haal te laten lopen, zodat we na 15:57 alweer over de streep kwamen.
Onder de 16 minuten is doorgaans genoeg voor winst tijdens Stadje Rond en dat bleek dit jaar niet anders te zijn. De rest van de middag kwam er zelfs geen ploeg meer in de buurt, zodat we comfortabel met een biertje in de hand konden afwachten.
We hadden allemaal divisie 2 al eens gewonnen, dus op die bokaal staan onze namen al. Nu zal onze naam ook voor eeuwig op de divisie 1 bokaal te lezen zijn en is eeuwige roem ons deel!

World Press Photo 2007

Akintunde Akinleye

Afgelopen zaterdag brachten Louise en ik een bezoek aan de World Press Photo 2007 in de Aa Kerk in Groningen. We hebben daar prachtige foto’s gezien en vonden het zeker de moeite waard. Net als elk jaar is het jammer dat er ook veel foto’s hangen die technisch niet bijzonder zijn, maar vooral shockeren. Een beeld dat mij dit jaar erg is bijgebleven is dat van een kinderlijk in een mortuarium met een gapend gat in het rompje en een ander erg naar beeld is dat van een vermoorde vrouw in Venezuela of en lichaam met een afgeschoten hand in Irak/ Afghanistan.
Maar goed, het blijven natuurlijk persfoto’s, dus dat hoort er ook bij. Veel foto’s over de oorlog in Irak en Afghanistan, maar ook schitterende sportfoto’s. Met name de honkbalfoto van Jeffrey Phelps is schitterend met die compositie in witte lijnen. Ook de magisch zwevende freediver is erg fraai.
Heel indrukwekkend is een serie foto’s gemaakt in een Afrikaanse psychiatrische inrichting. Afrika is sowieso het fotogeniekste continent lijkt het wel, met prachtige kleuren en veel contrast. Mijn favoriete foto van de expositie is er ook gemaakt. In Lagos, Nigeria, heeft tijdens het illegaal aftappen van olie een enorme explosie met daaropvolgend een verwoestende brand plaatsgevonden. Op de foto van Akintunde Akinleye zie je een man zijn gezicht afspoelen met wat water uit een blauwe emmer, terwijl hij letterlijk op de rokende puinhopen staat. Een magische foto, die me blijft fascineren. Veel meer dan de World Press winnaar, de foto van de jonge mensen in die rode auto in Libanon die de gevolgen van de Israëlische bombardementen bekijken.
Jammer vond ik dat de natuurfoto’s in een hoekje waren weggestopt. Hier waren een aantal prachtige foto’s te zien, met schitterende kleuren en composities. Jammer dat ze niet wat meer ruimte kregen. Desalniettemin een aanrader!

Jeffrey Phelps

José Cendón

Oded Balilty

Franck Seguin

World Press Photo 2007 is nog tot 2 december te zien in de Aa Kerk voor slechts €4,50.

Stormloop

Vanochtend om 5 uur zat ik al achter mijn Mac om de opdracht voor module 6, die morgen moet worden ingeleverd af te maken. Toen ik om half zes van ICTU vertrok had ik er dus al een stevige werkdag op zitten. Desalniettemin had ik zin om met Maarten te gaan hardlopen.
Storm? Ach, een beetje wind en regen schrikt ons niet af! En zo stonden we rond zeven uur op een verlaten parkeerplaats bij Duindorp om te beginnen met lopen. Heerlijk! Het is lang niet zo donker als je zou verwachten in de duinen en op het strand. Aanvankelijk liepen we allebei wat stijfjes. Mentale vemoeidheid en stress waren de oorzaken. Gaandeweg werden we steeds soepeler en uiteindelijk hebben we gewoon heerlijk gelopen. Heel uniek: tussen Duindorp en Kijkduin hebben zijn we door de duinen heen en over het strand terug helemaal niemand tegengekomen. Ook de kustbewaking niet.
Uitgewaaid en met een frisse kop, met zand in de oren kan ik nu lekker gaan slapen!

Leeuwarder Courant online sinds 1752!

Sinds gisteren is het volledige krantenarchief van de Leeuwarder Courant online beschikbaar. Dat is mooi, want nu steeds meer krantenarchieven online ontsloten worden komt er een schat aan historische informatie beschikbaar.

De opening van het digitale archief van de Leeuwarder Courant is extra bijzonder, omdat dit de oudste krant van Nederland is. Alle artikelen sinds de eerste editie in 1752 zijn gedigitaliseerd en vrij doorzoekbaar, tot op woordniveau. Een fantastische bron, die tot begin 2008 ook nog eens gratis toegangkelijk is via www.archiefleeuwardercourant.nl!

De Tijwisselaar

Vorige week was ik aan het hardlopen op het strand; zwaar zand. Op het oog was het hard, maar dat bleek alleen oppervlakkig. Als je door de toplaag heen brak, zakte je diep weg. Terwijl ik langs de schuimvlokken ploeterde en me afvroeg of het nu opkomend of aflopend tij was, moest ik opeens denken aan het verhaal van Tom Poes en de Tijwisselaar.
In dit verhaal stranden Tom Poes en heer Bommel op een eiland waar een sjamaanachtige figuur als de vloed opkomt het punt markeert tot waar de zee mag komen door een paal in de grond te slaan. Als dit punt bereikt is moet de zee zich weer terugtrekken. Als dit niet gebeurt zal het tij natuurlijk blijven opkomen, waardoor de wereld zal overstromen. Mooi verhaal van Marten Toonder rond de vraag of de mens de wereld naar zijn hand kan/ moet zetten of dat hij is overgeleverd aan de ongrijpbare natuurmachten en sommige dingen gewoon gebeuren.
Intussen ploegde ik verder, langs de branding. Ik had niet raar opgekeken van een bebaarde figuur met een hamer en een paaltje die de zee een halt toe zou roepen.

In de hoorspelserie van de NPS blijkt ook dit verhaal al uitgezonden te zijn. Voor de podcasts, zie hier.

Herfsttips

PJ Harvey vond ik altijd zo’n stoere vrouw met gitaar. Op haar nieuwe album White Chalk is echter geen gitaar te bekennen, maar toont ze zich breekbaar met prachtige breekbare liedjes waarbij ze zichzelf begeleid op piano. Vrolijk is het niet, maar wel prachtig herfstig!
Om de vrolijkere kanten van de herfst te belichten kun je beter de nieuwe Beirut opzetten. Als PJ Harvey de mistbanken boven berijpte velden verbeeld, toont Beirut bossen in herfsttooi: rood, geel en oranje. Net als op zijn eerste album klinken op The Flying Club Cup Balkanritmes, roestige koperblazers, zigeunerorkesten en klezmerachtige melodieën. Het blijft bizar dat een jongeman uit het Amerikaanse Heartland deze muziek maakt. Hoewel de verrassing niet zo groot is als de eerste keer, is het een beter album geworden. Het ontspoort minder, de liedjes zitten beter in elkaar; de chaos is meer geordend. Heerlijk melancholieke uitbundige muziek die uitnodigt om uit volle borst (vals) mee te zingen.

Wielerseizoen 2007: evaluatie

Het wielerseizoen 2007 zit erop! Cunego heeft zijn wat tegenvallende seizoen goedgemaakt met een sterke zege in de Ronde van Lombardije. Tijd voor een evaluatie.
2007 was een bijzonder rumoerig wielerjaar. Dat begon al met de nasleep van de affaire Landis, die bijna het hele seizoen duurde. En wat te denken van Unibet.com, de ploeg die geslachtofferd werd in de strijd tussen UCI en de organisaties van de drie grote wielerrondes? Daarna kwam de uitsluiting van Basso voor de Giro, waarna die werd gewonnen door DiLuca, die inmiddels ook geschorst is en werd geschrapt uit de Protouruitslag. De Tour werd gedomineerd door de affaires Vinokouroff (en consorten) en natuurlijk de kwestie Rasmussen. De Vuelta verliep zonder al teveel opschudding, maar de weken daarna was het weer raak toen de organisatie van het WK in Stuttgart poogde haar eigen evenement om zeep te helpen.
Ruzies, rechtzaken en affaires tekenden het seizoen. Toch was het niet alleen kommer en kwel. Ik zag prachtige voorjaarsklassiekers, een spectaculaire Giro, fantastische gevechten in de Tour en een mooi WK. Ook de afsluiting in Lombardije was in stijl: kortom de koers zelf heeft er niet onder geleden.
Jammer dat het mooie koersen van dit seizoen naar de achtergrond werd gedrongen door de strijd eromheen. Er woedt een strijd om de macht in het wielrennen over de rug van ploegen en renners. Daardoorheen loopt nog de voor een groot deel politieke oorlog tegen doping. Laten we hopen dat deze randverschijnselen weer naar de achtergrond verdwijnen en de koers weer centraal komt te staan!
De jonge renners verdringen elkaar in de voorste gelederen van het peloton. In Nederland lieten Thomas Dekker, Joost Posthuma, Robert Gesink, Auke Mollema, en Lars Boom zien dat de Rabo-opleiding haar vruchten begint te af te werpen. Michael Boogerd kan gerust met pensioen. Al zal ik hem met zijn aanvalslust wel missen. Erg jammer dat hij met een blessure afscheid moest nemen van het profpeloton.
En laten we ook Stef Clement niet vergeten, die zich dit seizoen een aantal keren goed liet zien. Ook in het buitenland staan jonge renners op, zoals Ricco en Sanchez, die gevestigde namen uitdagen.
Ondanks alle ellende rondom het wielrennen is de koers zelf nog springlevend en ik zie alweer uit naar het nieuwe seizoen! Gaat Karsten Kroon eindelijk een klassieker winnen? Of Philippe Gilbert? Kan Ricco de Giro winnen? Komen er wat meer spectaculaire sprintduels tussen Boonen en Pettacchi?
En natuurlijk de eeuwige vraag: gaat Frank Vandenbroucke weer vlammen?

Cordiaal afscheid?

Vanmiddag werd bekend gemaakt dat Cordis na 34 jaar verdwijnt uit Roden. Nieuws dat behoorlijk inslaat moet ik bekennen.

Voor wie het niet kent, de korte versie: Cordis is een fabrikant van medische (cardiologische/endovasculaire) apparatuur. Van oorsprong pacemakers, maar sinds medio jaren tachtig diagnostische en intraventionele catheters en stents e.d.

In 1973 vestigde het Amerikaanse bedrijf zich met een flinke Europese stimuleringssubsidie in het Drentse Roden vanwege de ruimte, schone lucht en een ruime keus aan zowel hoog (RuG en Hanzehogeschool) als laaggeschoold personeel. Eén van degenen die naar Roden trok om er te gaan werken was mijn vader en tot op de dag van vandaag is hij bij het bedrijf gebleven. Cordis is daardoor ook verbonden met mijn leven. Het is de reden dat ik in Roden geboren ben, dáár haalden we mijn vader op na zijn werk. Ik kan me zelfs levendig herinneren hoe het ruikt bij de receptie.
Ook het was mijn eerste werkgever. In de zomer van 1993 verdiende ik er voor het eerst mijn eigen salaris. In totaal werkte ik er zeven zomers op verschillende plekken: productie, distributiemagazijn, werkvoorbereiding en documentation control.
In 1996 werd het bedrijf opgeslokt door het farmaceutisch concern Johnson & Johnson. Vanaf dat moment veranderde er nogal wat. Tot die tijd was Roden één van de drie fabrieken van Cordis, nu nog maar één productiefaciliteit van een miljardenconcern. Eigenlijk bestonden er vanaf deze overname al zorgen over het voortbestaan van de vestiging. Eerst werd een deel van de productie overgeheveld naar Mexico, enige jaren later werd de vestiging het slachtoffer van een rechterlijke dwaling in een patentkwestie, wat al overheveling van nog een aanzienlijk deel van de productie naar Mexico betekende.
Nu is aangekondigd dat ook de overgebleven activiteiten zullen verdwijnen naar de VS en Mexico wegens een strategiewijziging. Waarschijnlijk 800 gedwongen ontslagen, waaronder dus mijn vader. Voor de regio kan gerust worden gesproken van het einde van een tijdperk nu de grootste industriële werkgever van het Noorden vertrekt.
Overigens wel slordig dat de site werkenbij cordis.nl nog online is. Ook het motto Groundbreaking life changing is nu wat wrang geworden.
Afscheid nemen van Cordis zal voor Roden en voor mijn vader niet meevallen. Het zal moeten, maar van harte zal het niet gaan...

In den lande

Vanmorgen was ik voor ELO-Grunn in Winschoten om daar op het stadhuis van de Molenstad te overleggen over de projectrapportages in het cluster Oost Groningen. Omdat ik toch in de buurt was, was het ook meteen een mooie gelegenheid om kennis te maken in Scheemda. Toen ik daar weer vertrok bleek ik net de trein gemist te hebben en dus een half uurtje te moeten wachten. Ik heb van de nood maar een deugd gemaakt en mij op een bankje op het perron geïnstalleerd om daar dan maar in het zonnetje te werken!

Mijlpaal op de 4Mijl

Gisteren werd de 4Mijl van Groningen verlopen door dit jaar wel 17500 lopers. Net als vorig jaar had ik weer een erg hoog startnummer: 14903. Toen ik gisteren met de trein vertrok naar Haren van het station in Groningen liepen er al lopers over het Herewegviaduct en was de winnaar al bekend. Toch had ik weinig last van de drukte en heb ik erg lekker en hard gelopen!
Erg vlak gelopen ook: de doorkomsttijd halverwege was 13:24 en de eindtijd 26:46. Ruim een minuut sneller dan vorig jaar (27:53) en dat was al een forse verbetering ten opzichte van 2005 (30:36).
Kortom: ik ben dik tevreden!

Op de foto's zie je mijn laatste meters en hier vind je ook videobeelden van mijn doorkomst halverwege en mijn finish.

Skypen en strijken

Wat ik gisteren deed? Skypen en strijken! Gisterochtend heb ik voor het eerst vergaderd op afstand via Skype. In eerste instantie zouden Udo en ik elkaar in Zwolle ontmoeten, maar vanwege reistijd en agendatechnische drukte hebben we afgesproken elkaar virtueel te ontmoeten.
De eerste conclusie is dat dit heel goed gaat. Het is beter dan bellen, want je hebt je handen vrij, daarnaast heb je je PC/ Mac bij de hand en kun je tijdens het gesprek gewoon documenten opzoeken en bestanden inzien. En het is gratis. Als je allebei een webcam hebt (zoals de i-Sight van mijn MacBook) kun je elkaar zelfs zien. Dit ga ik zeker ook gebruiken voor toekomstige gezamenlijke opdrachten in het MPIM-traject!
De andere noviteit van de dag was dat ik gisteravond mijn strijkachterstand heb weggewerkt. Nooit eerder streek ik zoveel: 18 overhemden en blouses! Sommige dingen hingen nog van vóór de vakantie. Hoezo achterstallig? Om eerlijk te zijn was ik zondagavond al begonnen met het eerste deel (7 overhemden ☺) en heb ik het gisteren afgemaakt. Al met al was ik twee uur bezig en dat viel dan weer niet tegen!

Mijnoverheid.nl

Grappig: deze week op de voorpagina van diverse kranten en nieuwssites: Burger krijgt een eigen persoonlijke webpagina om dingen te regelen met de overheid: Mijnoverheid.nl. Grappig, want voor mij was het helemaal geen nieuws. Ik zat een half jaar lang met de ontwikkelaars van de Persoonlijke Internet Pagina (PIP) op één gang. Een jaar geleden had ik er ook nog nooit van gehoord, maar kennelijk neem je al dit soort ontwikkelingen al heel snel voor normaal aan in de omgeving waar ik werk. Binnen de e-overheid ontwikkelingen is de PIP gewoon één van de bouwstenen.
Voor de meeste mensen is dit soort ontwikkelingen blijkbaar helemaal niet zo vanzelfsprekend, zo blijkt bijvoorbeeld uit reacties op dit nieuws op de Telegraafsite. Veel mensen schrikken zich een hoedje en hebben helemaal geen oog voor de voordelen, maar zien dit soort ontwikkelingen als een bedreiging. Voor een deel heeft dit te maken met de stuitende vijandigheid van de Telegraaflezers jegens de overheid in het algemeen, maar het werpt ook de vraag op hoe controversieel sommige andere e-overheidsprogramma’s eigenlijk zullen blijken als ze algemeen bekend worden?