Smogalarm in België en een matige smogverwachting door het RIVM. Zware inspanningen zijn te vermijden en bejaarden en luchtwegpatiënten moeten oppassen, maar het levert wel een prachtige bloedrode zonsondergang op!maandag 18 februari 2008
Smog
Smogalarm in België en een matige smogverwachting door het RIVM. Zware inspanningen zijn te vermijden en bejaarden en luchtwegpatiënten moeten oppassen, maar het levert wel een prachtige bloedrode zonsondergang op!
Woeste Hunnen op de Gyas-Hunze Race 2008
Het is altijd spannend of de Gyas-Hunze Race wel doorgaat. Dat is de charme van een winterwedstrijd. Twee jaar geleden woeien de boten bijna uit het water en werd de wedstrijd na de eerste twee heats afgelast.Afgelopen zaterdag was het stralend weer: zonnig, maar we koud. Van vrijdag op zaterdag had het zeven graden gevroren met ijsgang als gevolg. De eerste twee heats van de Gyas-Hunze werden om deze reden opgeschort, maar om tien uur was het ijs door de winterzon voldoende verdwenen om de wedstrijd toch door te laten gaan.
We gingen best goed, al is de klassering maar matig. De tijd, 10:01 (mooi symetrische tijd) mag tevreden stemmen, want de afstand tot de vier ploegen boven ons is maar klein. Door een materiaal defect kon ik zelf helaas niet optimaal meedoen, dus het kan zeker nog harder. We zullen zien: Nog vier weken tot de Head!
We gingen best goed, al is de klassering maar matig. De tijd, 10:01 (mooi symetrische tijd) mag tevreden stemmen, want de afstand tot de vier ploegen boven ons is maar klein. Door een materiaal defect kon ik zelf helaas niet optimaal meedoen, dus het kan zeker nog harder. We zullen zien: Nog vier weken tot de Head!
vrijdag 15 februari 2008
Voicst - A tale of two devils
Een paar weken geleden kreeg ik bij achterlating van een deel van mijn salaris bij de Plato naast mijn aanschaf ook een sampler mee. Eén van de meest catchy nummers op die cd was Voicst met de track High as an Amsterdam Tourist. Vervolgens las ik een aantal lovende recensies naar aanleiding van de release van het album, waarop ik besloot het hele album maar eens te checken.Ik merk sinds ik het heb gedownload, dat ik het steeds weer opnieuw opzet. Lekkere niet te moeilijke poppy gitaarband met regelmatig terugkomende blazers. Het album opent met het eerder al genoemde High as an Amsterdam Tourist, een lekker meeslepend up-tempo nummer. Het energieniveau blijft het hele album lang hoog. Ook Everyday I work on the road is zo’n lekker opzwepend nummer. Eigenlijk is het gewoon een lekker ongecompliceerd album, dat ik zeker nog ga aanschaffen en dat benieuwd maakt naar optredens van Voicst!
dinsdag 5 februari 2008
RopaRun
Vorig jaar tijdens de City-Pier-City liepen we voor een goed doel: drinkwater voor kinderen in Afrika. Een enthousiaste Marije vroeg me in de nazomer of ik ook een bijdrage zou willen leveren aan een RopaRun team. “Wat is dat en wanneer is het?“ Was mijn wedervraag. Begin mei, een hardloopestafette van 560 kilometer van Parijs naar Rotterdam ten bate van kankerpatiënten.
Mooi doel! Wel ver en een timing die niet ideaal combineert met de Roei-Elfstedentocht, maar desalniettemin zei ik al gauw toe.
Inmiddels weet ik dat de RopaRun op 10 en 11 mei gelopen wordt. Verre van ideaal, want de Elfstedentocht is een week eerder van 2 op 3 mei. De consequentie is dat meelopen uit den boze is. Zeker, omdat iedere loper in die twee dagen 60 kilometer voor de kiezen krijgt. Dat vergt heel veel trainingskilometers in de benen en dat is simpelweg geen haalbare kaart.
Marije heeft inmiddels met haar vriend Bart een gecombineerd HEC-BZK team opgezet. De eerste teambijeenkomst is al geweest, de tweede vindt vanavond plaats. Helaas zal ik die missen, omdat ik onderweg ben naar Groningen, waar ik morgen een afspraak heb met mijn volgende opdrachtgever.
Mijn aandeel aan het team zal eruit bestaan dat ik meefiets met de lopers, om ze aan te moedigen en de weg te wijzen.
Daarnaast verkoop ik lootjes á €2,50 per stuk voor het goede doel. Wie dit project wil steunen door lootjes te kopen kan een reactie posten of mij direct mailen, dan neem ik contact met je op!
Mooi doel! Wel ver en een timing die niet ideaal combineert met de Roei-Elfstedentocht, maar desalniettemin zei ik al gauw toe.
Inmiddels weet ik dat de RopaRun op 10 en 11 mei gelopen wordt. Verre van ideaal, want de Elfstedentocht is een week eerder van 2 op 3 mei. De consequentie is dat meelopen uit den boze is. Zeker, omdat iedere loper in die twee dagen 60 kilometer voor de kiezen krijgt. Dat vergt heel veel trainingskilometers in de benen en dat is simpelweg geen haalbare kaart.
Marije heeft inmiddels met haar vriend Bart een gecombineerd HEC-BZK team opgezet. De eerste teambijeenkomst is al geweest, de tweede vindt vanavond plaats. Helaas zal ik die missen, omdat ik onderweg ben naar Groningen, waar ik morgen een afspraak heb met mijn volgende opdrachtgever.
Mijn aandeel aan het team zal eruit bestaan dat ik meefiets met de lopers, om ze aan te moedigen en de weg te wijzen.
Daarnaast verkoop ik lootjes á €2,50 per stuk voor het goede doel. Wie dit project wil steunen door lootjes te kopen kan een reactie posten of mij direct mailen, dan neem ik contact met je op!
The Head of the River Amstel
Sinds oktober zijn we nu al bezig. Trainen in de acht om op 16 maart op de Amstel The Head te roeien. Elk weekend twee outings en door de week minstens één landtraining. Aanvankelijk zat het niet altijd mee, zo kostte het veel moeite om coaching te vinden en blijkt een vaste stuur er ook niet in te zitten, zodat er ieder weekend een vrijwilliger gevonden moet worden.
Nog niet eerder was ik al zo lang van tevoren met één wedstrijd bezig. En toch gaan we niet winnen in Amsterdam. We gaan voor het “linker rijtje”. Bescheiden doelstellingen, maar meer zit er niet in voor ons met zo weinig trainingen en maar weinig routine in de boot.
Toch begint het inmiddels wel ergens op te lijken. Afgelopen zaterdag was een keerpunt. Het sneeuwde hard, maar heel symbolisch brak na een half uurtje de lucht open. Strak blauw met een krachtige zon, voor het eerst weer in tijden. En de boot liep goed door. Krachtige eendrachtige halen, het ging op roeien lijken. Een mooi plaatje: acht wit besneeuwde kerels in een mooie rode boot door de witte velden.
Zondag: rotweer. Koud, nat en harde wind. Toch bleef de boot lekker lopen en stapten er na afloop opnieuw tevreden mannen uit de boot.
16 maart, de Amstel, het linker rijtje. Dat moet erin zitten!
Nog niet eerder was ik al zo lang van tevoren met één wedstrijd bezig. En toch gaan we niet winnen in Amsterdam. We gaan voor het “linker rijtje”. Bescheiden doelstellingen, maar meer zit er niet in voor ons met zo weinig trainingen en maar weinig routine in de boot.
Toch begint het inmiddels wel ergens op te lijken. Afgelopen zaterdag was een keerpunt. Het sneeuwde hard, maar heel symbolisch brak na een half uurtje de lucht open. Strak blauw met een krachtige zon, voor het eerst weer in tijden. En de boot liep goed door. Krachtige eendrachtige halen, het ging op roeien lijken. Een mooi plaatje: acht wit besneeuwde kerels in een mooie rode boot door de witte velden.
Zondag: rotweer. Koud, nat en harde wind. Toch bleef de boot lekker lopen en stapten er na afloop opnieuw tevreden mannen uit de boot.
16 maart, de Amstel, het linker rijtje. Dat moet erin zitten!
woensdag 23 januari 2008
Dez Mona
In de metro van Parijs was het weer zover. Een verveeld ogende jongeman stapt de metro in met een gare accordeon om en begint lijzig, lui en intussen overdrevend showend te spelen. Zijn accordeon is lek. Vervolgens vraagt hij om geld “Pour la musique”. Nee dank je, ga dan eerst maar eens je best doen dacht de calvinistische Hollander.De accordeonist die prominent meespeelt met de muziek van de Antwerpse band Dez Mona doet wél zijn best! Mooi en meeslepend ondersteunt hij Gregory Frateur, de zanger die de sound bepaald.
Wat een geweldige stem! Hij huilt en jankt elf nummers lang, prachtig! Dit soort muziek is niet ieders smaak, maar ik kan er intens van genieten. Dramatisch en emotioneel, uiteraard melancholisch, een theatraal kunststukje. Het album heet Moments of Dejection or Despondency en moet je absoluut eens beluisteren. Óf je vindt het fantastisch, of niet. Twijfel is niet mogelijk!
Wat een geweldige stem! Hij huilt en jankt elf nummers lang, prachtig! Dit soort muziek is niet ieders smaak, maar ik kan er intens van genieten. Dramatisch en emotioneel, uiteraard melancholisch, een theatraal kunststukje. Het album heet Moments of Dejection or Despondency en moet je absoluut eens beluisteren. Óf je vindt het fantastisch, of niet. Twijfel is niet mogelijk!
dinsdag 22 januari 2008
De spin van de film van Geert
Zou Geert Wilders een spin-doctor in dienst hebben? Of zou hij het zelf bedacht hebben?
Hoe het ook zij, ik kijk al enige weken vol bewondering naar dit fenomenale stukje spin van Wilders.
Alles wat hij gedaan heeft is zeggen dat hij een film gaat maken, om vervolgens achterover te kunnen leunen en maandenlang in het brandpunt van de aandacht te staan. Al maanden wordt de Nederlandse politiek beheerst door de gedachte aan De Film van Geert. En niet alleen Nederland, ook het buitenland anticipeert op de film die er nog niet is.
Ongeloof en bewondering strijden om voorrang bij mij. Ongeloof over de onnozelheid, waarmee de hele Nederlandse politieke wereld en alle media Wilders zo ter wille zijn. Er is nog niets om je over op te winden en misschien komt die film er ook helemaal niet. Het doet er ook niet meer toe. Achteraf zal waarschijnlijk blijken dat het vooruitzicht van De Film een stuk sterker was dan de film zelf.
Bewondering, omdat Wilders met niets alle ogen op zich gericht heeft gekregen, zich zonder enige inspanning te plegen verder kan profileren als beschermer van de Westerse waarden tegen de perfide Islam. Ook de bedreigingen zijn er weer en daarmee een potentieel martelaarschap, hoewel die kans waarschijnlijk feitelijk niet zo heel groot is door de enorm zware beveiligingsmaatregelen die hij moet verduren.
Verwondering is er ook over dit Nederland, dat altijd bekend stond als dat land van die nuchtere Hollanders, maar zich nu laat meeslepen met al die heisa om een film die er nog niet is en waar niemand ook maar iets over weet, kortom om niets...
Maar wel geniale spin, dat wel.
Update:
En jawel: de film wordt een paar weken uitgesteld! Nog enige weken speculaties en gratis bergen publiciteit voor de PVV voorman!
Hoe het ook zij, ik kijk al enige weken vol bewondering naar dit fenomenale stukje spin van Wilders.
Alles wat hij gedaan heeft is zeggen dat hij een film gaat maken, om vervolgens achterover te kunnen leunen en maandenlang in het brandpunt van de aandacht te staan. Al maanden wordt de Nederlandse politiek beheerst door de gedachte aan De Film van Geert. En niet alleen Nederland, ook het buitenland anticipeert op de film die er nog niet is.
Ongeloof en bewondering strijden om voorrang bij mij. Ongeloof over de onnozelheid, waarmee de hele Nederlandse politieke wereld en alle media Wilders zo ter wille zijn. Er is nog niets om je over op te winden en misschien komt die film er ook helemaal niet. Het doet er ook niet meer toe. Achteraf zal waarschijnlijk blijken dat het vooruitzicht van De Film een stuk sterker was dan de film zelf.
Bewondering, omdat Wilders met niets alle ogen op zich gericht heeft gekregen, zich zonder enige inspanning te plegen verder kan profileren als beschermer van de Westerse waarden tegen de perfide Islam. Ook de bedreigingen zijn er weer en daarmee een potentieel martelaarschap, hoewel die kans waarschijnlijk feitelijk niet zo heel groot is door de enorm zware beveiligingsmaatregelen die hij moet verduren.
Verwondering is er ook over dit Nederland, dat altijd bekend stond als dat land van die nuchtere Hollanders, maar zich nu laat meeslepen met al die heisa om een film die er nog niet is en waar niemand ook maar iets over weet, kortom om niets...
Maar wel geniale spin, dat wel.
Update:
En jawel: de film wordt een paar weken uitgesteld! Nog enige weken speculaties en gratis bergen publiciteit voor de PVV voorman!
maandag 21 januari 2008
Zuidwesterstorm
Vanavond ging ik weer eens met Maarten hardlopen op het Zuiderstrand. Regen, wind, het deert ons niet. Bij nader inzien woei het op het strand toch wel erg hard. Stormde het. Zuidwesterstorm, pal tegen dus. Voorover leunend tegen de wind, de zee en de lucht versmolten in het zwart van de nacht achter de witte strepen van de branding. Uit dat zwarte niets kwam de wind aanbrullen, ongehinderd vanaf Engeland, totdat hij stuitte op de eerste hindernis na honderden kilometers: ons.
De wind huilde en trok aan mijn regenjasje alsof het een parachute was. 9,8 Kilometer per uur, met moeite. Een geweldige krachttraining, alsof je aan een elastiek probeert te sprinten, ruim vier kilometer lang. Daarna op het gemak op de golven van de wind door de duinen terug. Dat wordt voor het eerst sinds lange tijd weer eens echt spierpijn, maar wel een heerlijk voldaan gevoel!
De wind huilde en trok aan mijn regenjasje alsof het een parachute was. 9,8 Kilometer per uur, met moeite. Een geweldige krachttraining, alsof je aan een elastiek probeert te sprinten, ruim vier kilometer lang. Daarna op het gemak op de golven van de wind door de duinen terug. Dat wordt voor het eerst sinds lange tijd weer eens echt spierpijn, maar wel een heerlijk voldaan gevoel!
vrijdag 18 januari 2008
Lichtvervuiling
Sinds het ingaan van de wintertijd hing er zogenaamde feestverlichting in de Groninger binnenstad, zo ook voor ons raam. Deze week werd het weggehaald, na maanden lang elke middag en avond te hebben gebrand tot ongeveer 22:10 uur.Ja hoor het ziet er feestelijk uit met al die lichtjes, maar waarom hangt het er zo lang? De feestdagen zijn alleen in december. De lichtjes zijn er om de bezoekers van de binnenstad naar winkels te lokken. Maar een heel groot deel van de tijd dat de lichtjes branden zijn de winkels gesloten.
Er zitten 110 gloeilampen in iedere boog feestverlichting. Daar is geen energiezuinige spaarlamp of LED-lamp bij. Ik schat dat het 25 Watt lampjes zijn, dus 2750 Watt per boog. Alleen al bij mij in de Oude Ebbingestraat hangen 20 bogen. In deze straat hangt dus 55.000 Watt. De verlichting brand van 14-22 uur, dus dat is 440 KWh per dag.
Hoe valt deze enorme energieverspilling te rechtvaardigen in deze tijden waarin iedereen de mond vol heeft van het milieu en klimaatverandering. Deze lampen hangen niet alleen in Groningen, maar in alle dorpen en steden van Nederland. Hoeveel megawatt zou er aan zinloze verlichting branden in Nederland? Hoeveel CO2 wordt hiervoor verstookt? Het verbaast me dat hier nog geen debat over wordt gevoerd.
zaterdag 5 januari 2008
Onderweg met Murphy
Eén vrijdagavondtreinreis vol tegenslag en ik heb mijn buik alweer helemaal vol van het forenzen tussen Den Haag en Groningen. Hoewel dat natuurlijk een momentopname is: morgen ziet de wereld er vast weer zonniger uit, ging Murphy’s Law vanavond wel grandioos in vervulling...
O ironie! Vandaag besteedde ik de dag bij HEC met Nadine, Evelien en Margaux om te werken aan de opdracht voor de lopende module: keteninformatisering. Vanmorgen besloten we het spoor, of eigenlijk de veilige berijdbaarheid van het spoor als casus te gebruiken. Kortom we waren de hele dag bezig met ProRail, NS en alles wat er verder bij komt kijken om de veiligheid van het spoor te garanderen.
Om 17:06 stapte ik in de intercity naar Enschede, om in Amersfoort over te stappen. Druk voor een vakantiespits, maar ik had een plaatsje en kon dus aan het werk: stroomschema’s maken voor onze opdracht.
In Utrecht stapten de meeste mensen uit. Opeens werd omgeroepen dat de trein uit de dienstregeling werd genomen, omdat er door een aanrijding geen verkeer naar Amersfoort mogelijk was. Onderdrukte krachttermen uitend sloot ik snel de Mac af, stopte alles in de rugzak, schoot mijn jas aan en verliet de trein. Althans, dat was de bedoeling... Net voor ik kon uitstappen werden de deuren gesloten.
De (verder lege) trein ging rijden om afgerangeerd te worden. Een kwartiertje later werd ik door de machinist bevrijd uit de trein op het rangeerterrein in Utrecht. Van daar kon ik met de bus weer terug naar het Centraal Station. Nu weet ik dat als zoiets gebeurt je gerust aan de noodrem mag trekken. Weer iets geleerd.
Terug in Utrecht kreeg ik het advies via Arnhem verder te reizen. Daar stapte ik over op de intercity (hoewel: een oude hondenkop) naar Zwolle, waar ik om 20:47 arriveerde. Precies op tijd om de trein naar Groningen op het volgende perron te zien vertrekken. Mooi, zo’n strakke dienstregeling. De volgende trein ging pas om 21:17. Uiteraard had die weer een kwartier vertraging, zodat ik inmiddels om 21:47 uur Meppel nog moet passeren. Ik verwacht rond half elf in Groningen te arriveren. Het eerste record is dan alvast verbroken in 2008: dat van de langste reistijd tussen Den Haag en Groningen! Wie weet wat de rest van het jaar nog zal brengen?
Uiteindelijk: nóg een kwartiertje extra vertraging: 22:40 in Groningen, 23:00 thuis
O ironie! Vandaag besteedde ik de dag bij HEC met Nadine, Evelien en Margaux om te werken aan de opdracht voor de lopende module: keteninformatisering. Vanmorgen besloten we het spoor, of eigenlijk de veilige berijdbaarheid van het spoor als casus te gebruiken. Kortom we waren de hele dag bezig met ProRail, NS en alles wat er verder bij komt kijken om de veiligheid van het spoor te garanderen.
Om 17:06 stapte ik in de intercity naar Enschede, om in Amersfoort over te stappen. Druk voor een vakantiespits, maar ik had een plaatsje en kon dus aan het werk: stroomschema’s maken voor onze opdracht.
In Utrecht stapten de meeste mensen uit. Opeens werd omgeroepen dat de trein uit de dienstregeling werd genomen, omdat er door een aanrijding geen verkeer naar Amersfoort mogelijk was. Onderdrukte krachttermen uitend sloot ik snel de Mac af, stopte alles in de rugzak, schoot mijn jas aan en verliet de trein. Althans, dat was de bedoeling... Net voor ik kon uitstappen werden de deuren gesloten.
De (verder lege) trein ging rijden om afgerangeerd te worden. Een kwartiertje later werd ik door de machinist bevrijd uit de trein op het rangeerterrein in Utrecht. Van daar kon ik met de bus weer terug naar het Centraal Station. Nu weet ik dat als zoiets gebeurt je gerust aan de noodrem mag trekken. Weer iets geleerd.
Terug in Utrecht kreeg ik het advies via Arnhem verder te reizen. Daar stapte ik over op de intercity (hoewel: een oude hondenkop) naar Zwolle, waar ik om 20:47 arriveerde. Precies op tijd om de trein naar Groningen op het volgende perron te zien vertrekken. Mooi, zo’n strakke dienstregeling. De volgende trein ging pas om 21:17. Uiteraard had die weer een kwartier vertraging, zodat ik inmiddels om 21:47 uur Meppel nog moet passeren. Ik verwacht rond half elf in Groningen te arriveren. Het eerste record is dan alvast verbroken in 2008: dat van de langste reistijd tussen Den Haag en Groningen! Wie weet wat de rest van het jaar nog zal brengen?
Uiteindelijk: nóg een kwartiertje extra vertraging: 22:40 in Groningen, 23:00 thuis
woensdag 2 januari 2008
En weer aan het werk
Vreemd... Na tien dagen kerstvakantie zit ik weer in de trein naar Den Haag. Tien heerlijke dagen, waarin ik weinig heb gedaan, behalve spelen op de Wii, lekker koken, en eten natuurlijk, muziek luisteren en fijn samen zijn met mijn lief, is het nu weer gewoon woensdagochtend.
Oud en nieuw was relatief rustig, terecht, want het gaat ook nergens over. Vuurwerk boeit me ook niet, dus al te veel ophef verdient de jaarwisseling wat mij betreft ook niet. De fietstocht naar huis was wel grappig: de mist was zo hevig dat je op sommige plekken nog geen twee meter ver voor je uit kon zien. Geen horizon, geen oriëntatie, heel bizar. Stapvoets door een witte stad, af en toe dronken (veelal Duitse) feestgangers die opdoemden in de mist, heel spookachtig!
1 Januari is altijd een wat vreemde dag. Lang uitslapen, dan een beetje wandelen, beetje gamen, de krant van maandag gelezen en de dag is weer voorbij.
En nu weer gewoon aan het werk. De komende acht weken fulltime in Den Haag. Dat is best een grote switch weer. Het gewone leven is weer begonnen. Op 10 en 11 januari Ateliersessie van i-teams in Woudschoten, op 11 januari ronden we de module Keteninformatisering van de Master af met een groepspresentatie én moet er een scriptieopzet zijn. Kortom er wordt weer gewerkt!
Oud en nieuw was relatief rustig, terecht, want het gaat ook nergens over. Vuurwerk boeit me ook niet, dus al te veel ophef verdient de jaarwisseling wat mij betreft ook niet. De fietstocht naar huis was wel grappig: de mist was zo hevig dat je op sommige plekken nog geen twee meter ver voor je uit kon zien. Geen horizon, geen oriëntatie, heel bizar. Stapvoets door een witte stad, af en toe dronken (veelal Duitse) feestgangers die opdoemden in de mist, heel spookachtig!
1 Januari is altijd een wat vreemde dag. Lang uitslapen, dan een beetje wandelen, beetje gamen, de krant van maandag gelezen en de dag is weer voorbij.
En nu weer gewoon aan het werk. De komende acht weken fulltime in Den Haag. Dat is best een grote switch weer. Het gewone leven is weer begonnen. Op 10 en 11 januari Ateliersessie van i-teams in Woudschoten, op 11 januari ronden we de module Keteninformatisering van de Master af met een groepspresentatie én moet er een scriptieopzet zijn. Kortom er wordt weer gewerkt!
maandag 31 december 2007
De getallen van 2007
37.379km in de trein. Dat is gemiddeld 719km per week. Dat zijn veel kilometers, eigenlijk te veel. Hopelijk worden dat in 2008 minder.
Al sportende heb ik ook heel wat kilometers afgelegd. In totaal heb ik 93 trainingen afgewerkt gedurende 134:37 uur, verdeeld over:
362 km hardlopen (30:47 uur)
530 km fietsen (20:40 uur)
741 km roeien (80:45 uur)
Mijn sportieve hoogtepunten waren:
1. Elfstedentocht (6e plaats)
2. Luik-Bastenaken-Luik
3. Run van Winschoten (10km) omdat die zo lekker ging. Daarom niet de Halve Marathon die ik een week later liep in Groningen. Die ging niet lekker.
In 2008 doe ik in ieder geval weer mee met de Elfstedentocht. Maar eerst wordt de Head of the River in de club8 gevaren. Ook ga ik in augustus Luik-Bastenaken-Luik zeker nog een keer fietsen. Er moet sowieso meer gefietst worden!
Hardlopend wil ik in ieder geval een lekkere halve marathon lopen en proberen mijn PR op de 10km onder de 45 minuten te krijgen. En misschien de Hel van het Noorden skiffen?
Muzikaal zijn er ook wel enige lijstjes te maken:
Top 10 2007 iTunes meest geluisterd artiesten:
1. Radiohead
2. EELS
3. Sufjan Stevens
4. The Shins
5. Coparck
6. Belle & Sebastian
7. Zita Swoon
8. Elliot Smith
9. Spinvis
10. Bright Eyes
Top 10 2007 meest geluisterde albums in iTunes:
1. The Apples in Stereo – New magnetic wonder
2. Sufjan Stevens – Illinois
3. Do the Undo – Do the Undo
4. LPG – I fear no foe
5. ’t Hof van Commerce – Ezoa en niet anders
6. Amy Winehouse – Back to black
7. Arctic Monkeys – Favourite wordt nightmare
8. Opgezwolle – Eigen Wereld
9. Jawat! – Ut zwarte aap
10. Outkast – Idlewild
Ik heb in 2007 maar weinig concerten gezien. Spinvis in zijn eentje in Vera maakte veel indruk en Apocalyptica in de Oosterpoort was ook een indrukwekkende show. Voornemen voor 2008 is dan ook om meer concerten te zien.
Wat valt er verder nog in lijstjes op te nemen? Weinig eigenlijk. Beste gadgets die ik heb aangeschaft in 2007 misschien:
1. Garmin Forerunnen 305 (GPS/ hartslagmeter)
2. Nintendo Wii
3. Apple Airport Express (draadloos muziek streamen van iTunes naar mijn stereo)
Andere hoogtepunten van 2007 zijn niet in cijfers en lijstjes te vangen: nieuwe vrienden gemaakt, leuke interessante opdrachten gedaan en veel geleerd op mijn werk.
Behalve misschien wat ik te weinig heb gedaan in 2007:
1. Aandacht besteed aan familie/vrienden verder weg (en dichtbij)
2. Uitgebreid gekookt
3. Tijd vrijgemaakt voor culturele dingen
Lectori Salutem, gelukkig nieuwjaar en tot volgend jaar!
Al sportende heb ik ook heel wat kilometers afgelegd. In totaal heb ik 93 trainingen afgewerkt gedurende 134:37 uur, verdeeld over:
362 km hardlopen (30:47 uur)
530 km fietsen (20:40 uur)
741 km roeien (80:45 uur)
Mijn sportieve hoogtepunten waren:
1. Elfstedentocht (6e plaats)
2. Luik-Bastenaken-Luik
3. Run van Winschoten (10km) omdat die zo lekker ging. Daarom niet de Halve Marathon die ik een week later liep in Groningen. Die ging niet lekker.
In 2008 doe ik in ieder geval weer mee met de Elfstedentocht. Maar eerst wordt de Head of the River in de club8 gevaren. Ook ga ik in augustus Luik-Bastenaken-Luik zeker nog een keer fietsen. Er moet sowieso meer gefietst worden!
Hardlopend wil ik in ieder geval een lekkere halve marathon lopen en proberen mijn PR op de 10km onder de 45 minuten te krijgen. En misschien de Hel van het Noorden skiffen?
Muzikaal zijn er ook wel enige lijstjes te maken:
Top 10 2007 iTunes meest geluisterd artiesten:
1. Radiohead
2. EELS
3. Sufjan Stevens
4. The Shins
5. Coparck
6. Belle & Sebastian
7. Zita Swoon
8. Elliot Smith
9. Spinvis
10. Bright Eyes
Top 10 2007 meest geluisterde albums in iTunes:
1. The Apples in Stereo – New magnetic wonder
2. Sufjan Stevens – Illinois
3. Do the Undo – Do the Undo
4. LPG – I fear no foe
5. ’t Hof van Commerce – Ezoa en niet anders
6. Amy Winehouse – Back to black
7. Arctic Monkeys – Favourite wordt nightmare
8. Opgezwolle – Eigen Wereld
9. Jawat! – Ut zwarte aap
10. Outkast – Idlewild
Ik heb in 2007 maar weinig concerten gezien. Spinvis in zijn eentje in Vera maakte veel indruk en Apocalyptica in de Oosterpoort was ook een indrukwekkende show. Voornemen voor 2008 is dan ook om meer concerten te zien.
Wat valt er verder nog in lijstjes op te nemen? Weinig eigenlijk. Beste gadgets die ik heb aangeschaft in 2007 misschien:
1. Garmin Forerunnen 305 (GPS/ hartslagmeter)
2. Nintendo Wii
3. Apple Airport Express (draadloos muziek streamen van iTunes naar mijn stereo)
Andere hoogtepunten van 2007 zijn niet in cijfers en lijstjes te vangen: nieuwe vrienden gemaakt, leuke interessante opdrachten gedaan en veel geleerd op mijn werk.
Behalve misschien wat ik te weinig heb gedaan in 2007:
1. Aandacht besteed aan familie/vrienden verder weg (en dichtbij)
2. Uitgebreid gekookt
3. Tijd vrijgemaakt voor culturele dingen
Lectori Salutem, gelukkig nieuwjaar en tot volgend jaar!
dinsdag 18 december 2007
Parijs in december
Als je in december naar Parijs gaat verwachten allerlei lieden dat dat is voor een aanzoek. Natuurlijk is dat niet het geval. Het was de eerste keer dat ik in Parijs was en ik moet zeggen dat het best de moeite waard is. De Thalys is bepaald niet de luxe belevenis die de reclame probeert te verkopen. Ja, het gaat hard en rijdt soepel, maar de plaatsen zijn krap, er is krap aan genoeg ruimte voor bagage en al bij al maakt de trein een wat versleten indruk. Maar op zich een prima vervoermiddel, zeker als je je bedenkt dat hij tussen Brussel en Parijs meer dan twee keer zo snel rijdt als Nederlandse intercitytreinen. De afstand Parijs-Brussel is groter dan die van Den Haag naar Groningen, maar wordt daardoor in slechts een derde van die reistijd overbrugt. Waarom wil men dit niet in Nederland?Maar goed, Parijs in december dus.
Op vrijdagavond rond kwart voor elf kwamen we aan, zaterdag, zondag en de eerste helft van maandag stonden tot onze beschikking om de stad te verkennen. Het was mijn eerste bezoek aan de lichtstad, Louise was er ook al vijftien jaar niet meer geweest, dus we hadden genoeg te zien.Het weer zat goed mee: de zon scheen aan een stralend blauwe lucht, zodat het ondanks de vrieskou heerlijk toeven was in de open lucht. Sterker nog, zaterdagavond bleek ik zelfs lichtjes verbrand door de zon! We hebben vooral heel veel gewandeld door de stad, de beste manier om een stad te verkennen. Aldus hebben we bijzonder veel van de stad gezien. Alleen geen musea: die doen we een andere keer wel. Parijs is mooi ruim opgezet, met veel grote parken in de stad en een heel consistente architectuur. Veel grote neoclassicistische imponeergebouwen, de bekende boulevards en veel pleinen. Het enige wat een beetje ontbreekt zijn smalle steegjes en het middeleeuwse Parijs. Vrijwel alles is achttiende- of negentiende eeuws.
Al met al hebben we drie heerlijke dagen gehad, met maar één minpunt. Fransen zijn verstokte rokers en een rookverbod is er nog lang niet in zicht. Van de Franse cafés en keuken hebben we daardoor nauwelijks iets gemerkt. Alles staat continue blauw van de rook, zodat we om de innerlijke mens op pijl te houden afhankelijk waren van wat je op straat kunt kopen (crêpes, belegde baguettes, warme wafels) of bij fastfoodketens/ warenhuizen kunt eten. Erg jammer, vooral als je na een urenlange wandeling eigenlijk graag even ergens zou willen zitten om iets te eten en weer op te warmen. Maar goed: bij zomerse temperaturen zullen we daar een volgende keer minder last van hebben. Voorlopig razen we á grande vitesse door de Noordfranse vlaktes op weg naar huis.
Einde aan de stilte
Zo, het was een hele tijd stil op mijn blog. Drukte, werk, studie enzovoort maakten dat mijn prioriteiten even elders lagen. Nu lijkt de ergste gekte achter de rug en zal er weer gepubliceerd worden!
donderdag 15 november 2007
Eeuwige roem met Stadje Rond
Zondag 11 november was het weer zover: Stadje Rond werd verroeid. Stadje Rond is een wedstrijd die ieder jaar in november verroeid word op de Groningse grachten. Er wordt vanaf de Hunze met de klok mee rond het centrum van Groningen geroeid met mixploegen in C4-en, totdat na 3,8 kilometer het botenhuis van de Hunze weer is bereikt.Ik had na afloop van de Elfstedentocht in mei al met Tjarko afgesproken dat we dit jaar in Divisie 1 zouden gaan winnen. We hadden vervolgens twee sterke dames, Eveline en Inge, uit de ploeg die Tjarko coachte, gevraagd om mee te doen. Na hun toezegging waren wij vrij zeker van onze zaak, al twijfelden de dames nog over de kansen. Met Shanna hadden we er ook een uitstekende stuur bij, zodat er weinig meer kon misgaan.
Zondag startten we halverwege het veld van 54 ploegen verdeeld over 4 categorieën (beginners, jeugd, divisie 2 en divisie 1) op een moment dat de snelste tijd, van een ploeg van erkende hardroeiers stond op 16:01. We gingen hard van start en gingen sterk door. Mooi scherp gestuurd hoefden we geen haal te laten lopen, zodat we na 15:57 alweer over de streep kwamen.
Onder de 16 minuten is doorgaans genoeg voor winst tijdens Stadje Rond en dat bleek dit jaar niet anders te zijn. De rest van de middag kwam er zelfs geen ploeg meer in de buurt, zodat we comfortabel met een biertje in de hand konden afwachten.
We hadden allemaal divisie 2 al eens gewonnen, dus op die bokaal staan onze namen al. Nu zal onze naam ook voor eeuwig op de divisie 1 bokaal te lezen zijn en is eeuwige roem ons deel!
dinsdag 13 november 2007
World Press Photo 2007
Akintunde AkinleyeMaar goed, het blijven natuurlijk persfoto’s, dus dat hoort er ook bij. Veel foto’s over de oorlog in Irak en Afghanistan, maar ook schitterende sportfoto’s. Met name de honkbalfoto van Jeffrey Phelps is schitterend met die compositie in witte lijnen. Ook de magisch zwevende freediver is erg fraai.
Heel indrukwekkend is een serie foto’s gemaakt in een Afrikaanse psychiatrische inrichting. Afrika is sowieso het fotogeniekste continent lijkt het wel, met prachtige kleuren en veel contrast. Mijn favoriete foto van de expositie is er ook gemaakt. In Lagos, Nigeria, heeft tijdens het illegaal aftappen van olie een enorme explosie met daaropvolgend een verwoestende brand plaatsgevonden. Op de foto van Akintunde Akinleye zie je een man zijn gezicht afspoelen met wat water uit een blauwe emmer, terwijl hij letterlijk op de rokende puinhopen staat. Een magische foto, die me blijft fascineren. Veel meer dan de World Press winnaar, de foto van de jonge mensen in die rode auto in Libanon die de gevolgen van de Israëlische bombardementen bekijken.
Jammer vond ik dat de natuurfoto’s in een hoekje waren weggestopt. Hier waren een aantal prachtige foto’s te zien, met schitterende kleuren en composities. Jammer dat ze niet wat meer ruimte kregen. Desalniettemin een aanrader!
Jeffrey Phelps
José Cendón
Oded Balilty
Franck SeguinWorld Press Photo 2007 is nog tot 2 december te zien in de Aa Kerk voor slechts €4,50.
donderdag 8 november 2007
Stormloop
Vanochtend om 5 uur zat ik al achter mijn Mac om de opdracht voor module 6, die morgen moet worden ingeleverd af te maken. Toen ik om half zes van ICTU vertrok had ik er dus al een stevige werkdag op zitten. Desalniettemin had ik zin om met Maarten te gaan hardlopen.
Storm? Ach, een beetje wind en regen schrikt ons niet af! En zo stonden we rond zeven uur op een verlaten parkeerplaats bij Duindorp om te beginnen met lopen. Heerlijk! Het is lang niet zo donker als je zou verwachten in de duinen en op het strand. Aanvankelijk liepen we allebei wat stijfjes. Mentale vemoeidheid en stress waren de oorzaken. Gaandeweg werden we steeds soepeler en uiteindelijk hebben we gewoon heerlijk gelopen. Heel uniek: tussen Duindorp en Kijkduin hebben zijn we door de duinen heen en over het strand terug helemaal niemand tegengekomen. Ook de kustbewaking niet.
Uitgewaaid en met een frisse kop, met zand in de oren kan ik nu lekker gaan slapen!
Storm? Ach, een beetje wind en regen schrikt ons niet af! En zo stonden we rond zeven uur op een verlaten parkeerplaats bij Duindorp om te beginnen met lopen. Heerlijk! Het is lang niet zo donker als je zou verwachten in de duinen en op het strand. Aanvankelijk liepen we allebei wat stijfjes. Mentale vemoeidheid en stress waren de oorzaken. Gaandeweg werden we steeds soepeler en uiteindelijk hebben we gewoon heerlijk gelopen. Heel uniek: tussen Duindorp en Kijkduin hebben zijn we door de duinen heen en over het strand terug helemaal niemand tegengekomen. Ook de kustbewaking niet.
Uitgewaaid en met een frisse kop, met zand in de oren kan ik nu lekker gaan slapen!
donderdag 25 oktober 2007
Leeuwarder Courant online sinds 1752!
Sinds gisteren is het volledige krantenarchief van de Leeuwarder Courant online beschikbaar. Dat is mooi, want nu steeds meer krantenarchieven online ontsloten worden komt er een schat aan historische informatie beschikbaar.woensdag 24 oktober 2007
De Tijwisselaar
Vorige week was ik aan het hardlopen op het strand; zwaar zand. Op het oog was het hard, maar dat bleek alleen oppervlakkig. Als je door de toplaag heen brak, zakte je diep weg. Terwijl ik langs de schuimvlokken ploeterde en me afvroeg of het nu opkomend of aflopend tij was, moest ik opeens denken aan het verhaal van Tom Poes en de Tijwisselaar.
In dit verhaal stranden Tom Poes en heer Bommel op een eiland waar een sjamaanachtige figuur als de vloed opkomt het punt markeert tot waar de zee mag komen door een paal in de grond te slaan. Als dit punt bereikt is moet de zee zich weer terugtrekken. Als dit niet gebeurt zal het tij natuurlijk blijven opkomen, waardoor de wereld zal overstromen. Mooi verhaal van Marten Toonder rond de vraag of de mens de wereld naar zijn hand kan/ moet zetten of dat hij is overgeleverd aan de ongrijpbare natuurmachten en sommige dingen gewoon gebeuren.
Intussen ploegde ik verder, langs de branding. Ik had niet raar opgekeken van een bebaarde figuur met een hamer en een paaltje die de zee een halt toe zou roepen.
In de hoorspelserie van de NPS blijkt ook dit verhaal al uitgezonden te zijn. Voor de podcasts, zie hier.
In dit verhaal stranden Tom Poes en heer Bommel op een eiland waar een sjamaanachtige figuur als de vloed opkomt het punt markeert tot waar de zee mag komen door een paal in de grond te slaan. Als dit punt bereikt is moet de zee zich weer terugtrekken. Als dit niet gebeurt zal het tij natuurlijk blijven opkomen, waardoor de wereld zal overstromen. Mooi verhaal van Marten Toonder rond de vraag of de mens de wereld naar zijn hand kan/ moet zetten of dat hij is overgeleverd aan de ongrijpbare natuurmachten en sommige dingen gewoon gebeuren.
Intussen ploegde ik verder, langs de branding. Ik had niet raar opgekeken van een bebaarde figuur met een hamer en een paaltje die de zee een halt toe zou roepen.
In de hoorspelserie van de NPS blijkt ook dit verhaal al uitgezonden te zijn. Voor de podcasts, zie hier.
Herfsttips
PJ Harvey vond ik altijd zo’n stoere vrouw met gitaar. Op haar nieuwe album White Chalk is echter geen gitaar te bekennen, maar toont ze zich breekbaar met prachtige breekbare liedjes waarbij ze zichzelf begeleid op piano. Vrolijk is het niet, maar wel prachtig herfstig!Om de vrolijkere kanten van de herfst te belichten kun je beter de nieuwe Beirut opzetten. Als PJ Harvey de mistbanken boven berijpte velden verbeeld, toont Beirut bossen in herfsttooi: rood, geel en oranje. Net als op zijn eerste album klinken op The Flying Club Cup Balkanritmes, roestige koperblazers, zigeunerorkesten en klezmerachtige melodieën. Het blijft bizar dat een jongeman uit het Amerikaanse Heartland deze muziek maakt. Hoewel de verrassing niet zo groot is als de eerste keer, is het een beter album geworden. Het ontspoort minder, de liedjes zitten beter in elkaar; de chaos is meer geordend. Heerlijk melancholieke uitbundige muziek die uitnodigt om uit volle borst (vals) mee te zingen.
Abonneren op:
Posts (Atom)