Laatste dag CCO

Het zit erop. Mijn periode bij CCO is voorbij. Vandaag de laatste dingen afgerond en formeel afscheid genomen. Zoals ik gisteren al schreef vond ik het best moeilijk, maar dat was gelukkig wederzijds. We hebben vanmorgen gewoontegetrouw teamoverleg gehouden, waarbij Robert mij de mogelijkheid ontnam om gebruik te maken van de rondvraag. En ik had me nog zo voorgenomen het laatste woord te hebben!

Na het teamoverleg in de nieuwe rode bolide van Ingrid richting het Spui om te lunchen bij Het Achterommetje, een tentje verscholen in een zijstraatje van de Spuistraat. Japke en Paul, die vandaag eigenlijk vrij waren, zaten er al. Dankzij Ava wist ook de rest van het team het te vinden.
Lekker geluncht en gezellig gebabbeld. Natuurlijk werd er gespeecht. Robert probeerde de bal nog even naar Maarten door te spelen, maar als "baas" kom je natuurlijk niet zo gemakkelijk van dit soort verantwoordelijkheden af. Robert voorzag me uiteraard van de nodige pluimen en had een aardig cadeau voor me. Hij gaf te kennen me te beschouwen als een ambassadeur van Antwoord in Groningen bij ELO Grunn en bij EGEM-i. Daarom gaf hij me het boek met alle antwoorden. Dit is een dik boek met op iedere pagina een uitspraak, die als antwoord kan dienen voor "een vraag". Erg leuk ding.
Daarna kreeg Maarten dan toch het woord om mij een cadeau namens het team te geven. Stiekum hadden ze iets heel leuks voor me gemaakt. Een bundel onder de titel CCO-recepten voor lichaam en geest. Een receptenboek op maat gemaakt voor Vincent Hovinga. Iedereen had een recept en een haiku gemaakt. Nooit iets in de gaten gehad. Al vroeg ik me wel af waarom Fiona een Iraans kookboek naast haar bureau had staan, terwijl ze helemaal niet van koken houdt... Echt een onwijs leuk persoonlijk cadeau.
En er was nog meer. Er volgde nog een boek: Creativity today, een handboek om creativiteit toe te passen op denken en allerlei situaties. Duidelijk een idee van Wiepke, die er niet bij was vanwege zijn verse (vanmorgen) vaderschap. Mooie cadeau's en oprechte blijken van waardering.
Deze waardering is ook helemaal wederzijds en bij deze wil ik jullie allemaal, Wiepke, Wouter, Japke, Pauline, Paul, Hayo, Fiona, Ava, Inga, Dianne, Maarten en Robert bedanken voor de cadeaux, maar vooral acht geweldige maanden waarin ik genoten heb van de gedrevenheid en het enthousiasme en de lol van het werken aan een mooi concept en ik ontzettend veel geleerd heb, zowel inhoudelijk als als mens!
En dan maandag weer beginnen aan een nieuwe uitdaging bij EGEM-i en ELO-Grunn, maar daarover een andere keer meer!

Triestig

Vanmiddag aan het einde van de dag begon het besef te komen. Overdrachtsdocument geschreven: toch een soort testament. Mijn nalatenschap aan mijn opvolger bij CCO. Netwerkmappen opschonen, rigoureus e-mail postvak legen. Nu alleen nog de twee laden die ik in gebruik heb en mijn bureau legen en dan ben ik klaar. Ik ga weg, en neem afscheid.
Ik ben niet goed in afscheid nemen. Ik word er triestig van en dat is nu niet anders. Aan het einde van de middag toen de helft van de collega's al weg was bekroop mij dit gevoel. Morgen nog twee stukken lezen en becommentariëren, teamoverleg en een afscheidslunch en dan zit het erop. Rationeel bezien is het natuurlijk heel positief dat ik me zo voel. Het betekent dat ik een ontzettend fijne tijd heb gehad en goed geworteld ben in het team. Maar wat rest is gevoel.
Triestig, maar toch ook wel met een halfslachtige glimlach.

Virtueel Pools stemgewicht in de Europese Unie

De Poolse broertjes Kaszynsnki hebben interessante ideëen over stemgewicht in de Europese Unie! Ze stellen voor, nee eisen dat Polen het stemgewicht krijgt dat overeenstemt met een virtueel inwonertal. Polen dat nu 32 miljoen inwoners heeft, zou volgens hen eigenlijk het gewicht moeten hebben van een land met 66 miljoen inwoners. Waarom? Omdat dat -volgens hen- het inwonertal zou zijn geweest zonder de effecten van de Tweede Wereldoorlog. En dan hebben we nog mazzel dat ze de effecten van de Poolse delingen, de Grote Noordse Oorlog, de Dertigjarige Oorlog en de Pest van 1348 niet meetellen!
Dit soort voorstellen zijn natuurlijk grote flauwekul, maar stel je voor wat een precedent het zou scheppen! Zou Nederland mogen compenseren voor het verlies van het koloniale rijk, dan zouden er alleen al 200 miljoen Indonesiërs meegeteld mogen worden. België zou een groeiende machtsfactor zijn met 62 miljoen inwoners in Kongo, één van de snelst groeiende landen van de wereld. En als dan gecompenseert zou mogen worden voor alle ellende die daar de afgelopen eeuwen heeft plaatsgevonden...
Het was een vermakelijk voorstel van de Polen, we hebben hard gelachen! De presidentiële Poolse tweeling heeft kunnen scoren voor de Poolse rechtse achterban. Zullen we nu dan maar weer verder gaan met de verdere vormgeving van Europa?

Zon, zee, strand!

O wat heerlijk! Zomer, warm weer en de zon. Dan is er toch niets beters voorstelbaar dan na een werkdag lekker met een leuk gezelschap, een paar flesjes rosé, brood, olijven, tappenade en nog zo wat zaken plaats te nemen op het strand?
En dat is precies wat ik zojuist gedaan heb! Dat ga ik in Groningen toch wel een beetje missen...

Vrijdag collegedag

Medetrainee Mirjam maakte afgelopen vrijdag deze foto tijdens het college dat Peter van der Knaap van de Algemene Rekenkamer ons gaf in het kader van de module Finance & Control.

Gepamperde ambtenaren

De laatste tijd hoor je ambtenaren vooral klagen over het gebrek aan waardering die ze krijgen. Roel Bekker krijgt van de vakbonden nog maar een het boek van Jacques Wallage, Leve de ambtenaar! Van alle borrelpraat over ambtenaren die best weg kunnen raken de lijdende voorwerpen van deze verhalen erg gestresst.
Wat dan heel goed helpt is een stoelmassage! Een half uurtje kneden, duwen en trekken en de ambtenaar is weer helemaal soepel en klaar om met frisse moed aan het werk te gaan!
Althans, bij mij werkte het erg goed! Een paar maanden geleden had Robert voor het eerst een stoelmassage besteld voor ons team, maar die had ik gemist door een externe afspraak. Vandaag waren de heren nogmaals besteld, zodat ik dit genoegen toch nog mocht smaken. En het beviel uitstekend! Het schijnt bij heel wat departementen usance te zijn om af en toe massages te laten geven, maar ik vond het maar wat luxe! Heerlijk gepamperd kon ik de rest van de dag weer vlammen!

Portugal-Israël 4-0

Zaterdagavond werd in het kader van de Europese Kampioenschappen voetbal voor landenteams onder 21 de wedstrijd Portugal-Israël gespeeld in de Euroborg, het stadion van FC Groningen. Tegelijkertijd speelde Jong Oranje tegen België, zodat het niet echt storm liep op de kaartjes. Daarom besloot de gemeente kaartjes beschikbaar te stellen om het stadion te vullen. En zo bevond ik mij op zaterdagavond op een groen stoeltje op de tweede ring van de Groene Kathedraal, zoals de Groningse voetbaltempel wel wordt genoemd temidden van buren en buurkinderen.

Ik was nog niet eerder in het nieuwe stadion van de FC geweest en ik moet zeggen: van buiten is het een rare betonnen bak, maar vanaf de tribunes is het een mooi stadion met een uitstekend zicht op het veld en prettig ruime galerijen achter de tribunes, zodat je makkelijk op en van je plek komt. Het zonnetje scheen, dus ik zat goed!
Er stond nog wel wat op het spel: Portugal moest winnen om kans te maken op de halve finale. België diende dan wel te verliezen van het al geplaatste Nederlands Elftal. Op papier een makkie voor Portugal. De Portugese spelers overklassen de Israëlische op techniek en klasse. Er werd mooi getruct, en de Portugezen heersten op het middenveld. Bij rust stond het 2-0 en na rust volgden onmidelijk nog twee goals. Alleen jammer voor de Portugezen dat de Belgen in Heerenveen terugkwamen tot 2-2.
Desalniettemin een leuke voetbalavond. Ook leuk: twee 10-jarige buurjongetjes, als echte hooligans de cappuchon over het hoofd, die de hele avond oefenden in boos kijken, maar bij een mooie actie uit hun rol vielen.
Prima zaterdagavond!

Leren en werken in het KCC van het UWV

Deze week maak ik weer veel kilometers in de trein. Dinsdag was ik namens CCO te gast bij de officiële opening van het Klant Contact Centrum (KCC) van het UWV in Groningen. Vanuit CCO hebben we op meerdere vlakken contact met mensen van het UWV, omdat ze relatief ver zijn met de professionalisering van hun klantcontact en we dus veel van ze kunnen leren.
Vanuit mijn hoofdtaak, de ontwikkeling van een besturingsmodel voor gemeentelijke KCC’s, is de weg van het UWV naar COPC certificering erg interessant (COPC certificatie toont aan dat een contactcenter kwalitatief bij de wereldtop behoort).
Nog vernieuwender is de strategie die het UWV inzet ten aanzien van zijn personeelsbeleid voor het KCC. Vanuit de taak van het UWV om werk boven inkomen te laten gaan is bedacht dat het KCC een goede plek zou zijn om mensen te laten reïntegreren in de arbeidsmarkt. Practice what you preach dus, of zoals spreker Guido Thys het gisteren zei: “Eat your own dogfood.”
UWV heeft partners Randstad en Adecco gevraagd om mensen uit hun bestand met een relatief grote afstand tot de arbeidsmarkt, maar met een grote motivatie om weer aan de slag te gaan te vragen of ze in het KCC willen werken. De initiële reactie is meestal lauw tot afwijzend: “getver een callcenter!” Daarom worden de kandidaten meteen meegenomen naar het KCC om direct te zien hoe het in het KCC toegaat.
Als ze dan willen, starten ze eerst een vrij intensief opleidingstraject tot klantadviseur WW, waarbij gesprekstechnieken, wetgeving en systemen aan de orden komen en vervolgens gaan ze in een kweekvijver aan de slag. Aangezien het UWV een aantal taken heeft in de uitvoering van wetgeving en het handelen van het UWV klanten heel direct raakt is het werk als klantadviseur een behoorlijk pittige functie. Er wordt flink ingezet op coaching en verdere ontwikkeling van de klantadviseurs. Na de eerste training krijgen de nieuwe medewerkers een MBO certificaat en gaandeweg hun werk krijgen ze aanvullende opleidingen, met bijbehorende MBO of zelfs HBO certificaten. De bedoeling is dat mensen drie tot vijf jaar bij het UWV blijven werken, en dan met de opgedane ervaring en opleidingen weer verder de arbeidsmarkt opgaan. En het opmerkelijke is dat deze doelstelling ook wordt behaald. Waar veel callcenters worstelen met een enorm hoog verloop (vaak blijven mensen maar een half jaar tot een jaar) maakt bij UWV bijna iedereen die drie jaar wel vol. Het was erg leuk om gisteren mensen te spreken die via dit traject weer aan het werk zijn gekomen en te horen hoe enthousiast ze zijn over hun werk.
Een inspirerend initiatief dus, dat terecht lof ontvangt!

Pinksterwedstrijden Delfzijl

Afgelopen weekend was het pinksteren en dus tijd voor de jaarlijkse Internationale Pinkster Regatta in Delfzijl. Dit klinkt heel indrukwekkend, maar het is vooral een jaarlijks Hunzefeestje bij de Delfzijlster roeivereniging Neptunus, waar ook één of twee Gyas-ploegen aan de start verschijnen, een handvol boten uit Leer (de internationale component) en nog wat jeugd van de Zwolsche en Salland. Er worden braadworsten gebakken, de fanfare speelt (echt waar!) en meestal is het mooi weer. Gewoon een gezellig dagje aan het water, met verhoogde kansen op blik.

Naar aanleiding van het bezoek van Maria aan Nederland had Shanna twee mix-achten georganiseerd, gevuld met Zuidwesters, (oud-)coaches, oud-V6ers en voormalige Leftovers. Geoefend was er niet, dus écht hard zouden we niet gaan, maar daar ging het ook niet om. Leuk was het wel, die 2200 meter over het bochtige Damsterdiep. Ik zat in de eerste boot, die het snelste was van de twee Hunze mixboten. Helaas verpestte Gyas het feestje met een boot met echte boordroeiers, dus geen blik.In de derde heat startte ik nog een keer. Dit keer in een skiff. Mooie laagdrempelige gelegenheid om voor het eerst een wedstrijd te skiffen. Tegenstand was er ook. Oscar, die zou ik nooit bij kunnen houden, maar Joost (Elfstedenploeggenoot) zou misschien wel gaan. Op zich ging het best goed: technisch heel behoorlijk: beheerst, lange rake halen. Ik miste wel wat power: dat zou nog kunnen liggen aan de Elfstedentocht. Maar het meeste zaten de bochten tegen. Best lastig, met name bij de eerste brug. Daar ging ik recht op het remmingwerk af en moest ik hard houden totdat ik helemaal stillag. Vervolgens wat haaltjes met bakboord om voor het bruggat te komen. Jammer: dat kostte veel tijd. Desalniettemin 8:51, nette tijd, net voor Joost. Prima! Dat smaakt naar meer!

Hieronder in Google Earth de door mij afgelegde route van Start tot Finish.

Swinging Groningen?

Groningen op een maandagavond in mei. Op het bordes van het stadhuis draait dj Armin van Buuren een set en daar komen duizenden stadjers op af. Swinging Groningen gaat dit jaar niet door, maar toch werd er gedanst in Groningen. Ook op bushokjes! (er vielen geen gewonden)

Van honderd pannenkoeken naar een Elfstedenkruisje

Voor mij begon de Elfstedentocht 2007 al op donderdag 17 mei. Toen bakte ik met Louise honderd pannenkoeken voor het Zwaarachtig Elfstedenteam. Zelden heb ik in 24 uur meer gegeten dan tijdens de Elfstedentocht!

Vrijdagochtend was ik om 11 uur op de Hunze om met de kleine bus naar Leeuwarden te rijden waar we de boot opbouwden en, zoals dat bij een roeiwedstrijd hoort, in het zonnetje rondhingen. Nadat de Hoendiep met ‘geleende’ zwemvesten was goedgekeurd zat het werk erop. Om 17 uur eten met de dames8, om vervolgens af te tellen tot de start. Rond half acht trok Stefan de deur van de bus dicht, waarna Tjarko begon te brullen als een dolle! Nadat hij twee keer had geroepen dat de deur open moest, werd duidelijk dat hij zijn hand tussen de deur had gekregen! Paniek!
In allerijl werd Tjarko afgevoerd richting EHBO. Zou hij nog kunnen roeien? Zouden we de start nog halen? Laurens en ik reden met Johan Detlef alvast naar Bartlehiem voor de eerste wissel. Onderweg bleek dat Tjarko zijn hand relatief goed was en dat hij kon roeien. Ook bleek dat de kaart met de route en wisselplekken bij de paniek verloren was gegaan. Gelukkig wist Johan Detlef ook zonder kaart de weg door Friesland.
De eerste wissel! Spannend! Instappen ging redelijk, en knallen, weg! We gingen als dollen van start. Na een goede anderhalve kilometer passeerden we Daventria, die daar hadden gewisseld. Ze kwamen naast ons weer het water op en er ontspon zich een boord-aan-boord gevecht. Kilometers roeiden we zij aan zij. Uiteindelijk kwamen we net voor, maar toen liep het opeens niet meer en haalden ze ons weer in. Een paar kilometer lang leek het helemaal nergens op en vielen we voor ons gevoel ver weg. Maar zo’n twee kilometer voor het eind van de etape begon het weer te lopen en kwamen we weer terug. Onder de Klaarkampsterbrug door en wisselen. De eerste etappe zat erop en ik was helemaal aan gort. De grote bus bleef staan, de kleine reed mee naar Dokkum om te stempelen. Gauw een pannenkoek, pastasalade, drinken en toen liggen in de bus. Als er nog vier zulke etappes moeten volgen...
Intussen bikkelden de andere mannen hard door. Daventria werd afgeschud, het werd donker. En de wind was tegen. In Leeuwarden was nog niet duidelijk of we wel of niet over het Slotermeer konden. Vada had ons inmiddels ingehaald en de ARC was op komst. In Dearsum stapten Laurens en ik in voor onze tweede etappe. Op naar Sneek! Harde tegenwind, donker, zwaar: fantastisch! Geweldig om door het donker te bikkelen, met alleen een aureool van licht rond Peters hoofd en soms een lichtje in de verte. Ik voelde me steeds beter. Laurens had het even moeilijk, maar samen buffelden we door het Duister. De Arc konden we niet voorblijven, maar we bleven wel in de buurt. Dan door Sneek: linksaf, rechtsaf, bruggen, en wisselen. Wauw, wat een kick! Intussen was duidelijk dat we niet over het Slotermeer konden. Stefan en Tjarko haalden de Arc weer in: zo werd het een mooi gevecht. Stempelen in Woudsend en weer terug. Het werd ochtend. Tjerkwerd: weer 10km tegenwind naar Workum. Ik had er zin in, Laurens iets minder. En weer knallen tegen de wind in! Op weg naar Workum kwamen we de koplopers tegen, die alweer terugroeiden. De GRB had al zo’n 10 minuten voorsprong op de Zwolsche, dus dat kwam goed. Brullend sprintten we door Workum.
Bij de wissel raakte Johan Detlef nog even te water, maar werd niet zoveel tijd verloren. Onderweg naar Tjerkwerd de dames nog aangemoedigd bij hun wissel: ze lagen duidelijk eerste. Nog altijd tegenwind: tot in Harlingen. Daar kwamen Jan en Joost, met de Arc in hun kielzog. Stempelen en wisselen. De Arc wisselt niet en stuurt agressief, de riemen raken in elkaar. Uiteindelijk laten we ze maar voor om onszelf niet op te blazen. Het Van Harinxmakanaal op. Nu snap ik waarom het Slotermeer niet kon: golven.
Bah, wind mee! Het gaat niet heel lekker, we zitten een tijd vast op een hekgolf van een kruiser en verliezen terrein. Wissel in Kiesterzijl. Nog één stukje, 2,7 km van Deinum naar de Vuilnisbelt en voor ons zit het erop. In Deinum blijkt de Arc royaal voor te liggen. Damn! Maar toch: een snelle wissel en alles eruit. Knallen als op een 2000 meterwedstrijd. We roeien onszelf helemaal stuk. Geen idee hoe hard het echt ging, maar helemaal leeg rol ik bij de vuilnisbelt uit de boot. Geen tijd om uit te hijgen, want we moeten doorrijden, anders missen we de finish.
Het zit erop! Vijf voor twaalf roeien Jan en Joost over de finish, 16 uur na de start, als zevende. En dan is het wachten. Wachten op de andere ploegen, op de oranjekoek en natuurlijk: op het kruisje!
Tegen de avond weer thuis in Groningen: helemaal hyper, moe, maar héél voldaan! Wat ontzettend gaaf zo’n nacht met een bus vol kerels door Friesland scheuren, afgewisseld met vijf beulsessies in de boot. Dat moet volgend jaar absoluut herhaald worden: wat ontzettend gaaf.
Op de één of andere manier zijn we in de einduitslag achtste (wel vijfde in onze klasse), maar boeien! Mannen: het was fantastisch! En de pannenkoeken waren vrijwel op.Tijdens de race werd op de Hunze site het nieuws bijgehouden: zie hier.

Teutoburgerwaldtocht 2007

Het is alweer een paar weken geleden, maar de dag was té leuk om er geen melding van te maken! Op zondag 22 april heb ik opnieuw de Teutoburgerwaldtocht gefietst. En net als vorig jaar was het een superdag!
Wel vroeg op: om zes uur op, een kwartiertje later de deur uit en op de fiets naar Haren, waar ik 20 minuutjes later arriveerde bij de ouders van Jan-Daem. De tocht werd dit jaar door een select clubje volbracht. Waar we een jaar eerder met een dozijn fietsers op pad gingen waren er dit jaar maar vier: Hester, Jan-Daem, zijn vader Cees en ondergetekende. Gauw nog een kopje koffie en vervolgende met de auto naar het oosten, bij Nieuweschans de grens over en dan in een streep naar het zuiden over de Autobahn naar Ibbebüren. Voor een luttele vijf euro mochten we beginnen aan de wederom uitstekend door de Oldenzaalse Wielervereniging georganiseerde tocht. 110 kilometer zou het worden. Pittig, want slechts 25 (!) trainingskilometers in de benen over heuvelachtig terrein.
Het weer was fantastisch: stralend blauwe hemel, zon, weinig wind en oplopende temperaturen: kortom uitstekende omstandigheden. Het landschap was nog mooier dan vorig jaar. Door de aanhoudende warmte van de afgelopen periode waren de bossen al helemaal in het blad en stond het koolzaad overal al in bloei. Het klimmen ging ook goed. Op de eerste klim naar Tecklenburg was er nog enige reserve, door wat hooikoortsklachten, maar eigenlijk kwam ik overal verrassend makkelijk boven. Ik kon duidelijk voelen dat de dijen door de elfstedentrainingen van de afgelopen tijd aan kracht hebben gewonnen. Ook de anderen fietsten soepel naar boven en eigenlijk zaten we allemaal verschrikkelijk te genieten.
Traditiegetrouw waren we als één van de laatsten vertrokken, maar desalniettemin hebben we ons de appeltaart na 50 kilometer goed laten smaken. Het viel wel op dat er niemand meer de richting van de 110 kilometer-lus opreed. Wel kwamen er al heel wat mensen terug op dit kruispunt en zwaaiden de 80 kilometerrijders af. We hadden de koffie nog maar nauwelijks op toen er iemand van de organisatie naar ons toekwam met de vraag of we als we de lange lus wilden rijden, alsjeblieft wilden opstappen, zodat ze de bepijling konden opruimen. We reden dus min of meer voor de bezemwagen uit, maar lieten ons daardoor niet alteveel opjagen. Toen we uiteindelijk weer terug waren in Ibbebüren, bleken we ook echt de laatste deelnemers te zijn die arriveerden. Alvorens we de thuisreis aanvaarden nog een lekkere Curriewurst opgesmikkeld en toen weer in de auto. Om een uur of zeven werd ik keurig thuis afgeleverd. Het perfecte begin van het wielerseizoen. Echt iets om volgende winter weer naar uit te kijken!

Elfstedenkoorts neemt toe!

De elfstedenkoorts begint nu toch echt te komen. Minder dan twee weken nog en dan begint het. Op vrijdag 18 mei om 20:00 uur start de Elfstedentocht voor roeiers bij het botenhuis van de organiserende vereniging De Wetterwille. Tweehonderd kilometer later, op zaterdag rond 14:00 uur verwachten we over de streep te komen.

De Elfstedentocht voor roeiers wordt geroeid door ploegen die bestaan uit vijf roeikoppels en twee sturen, die om de plusminus tien kilometer wisselen. Dat betekent dat er 25 wissels plaatsvinden. Aangezien de verschillen in het wedstrijdveld (er is ook toerdeelname mogelijk) niet zo groot zijn valt bij die wissels dus behoorlijke winst te boeken.
Gistermiddag hebben we de wissels geoefend. Dat wisselen is een behoorlijk spannende gebeurtenis, die nog het best te vergelijken is met een formule 1 pitstop. Op de kant staan zes (of zeven als de stuur ook wisselt) man klaar, ieder met een vastomlijnde taak. Twee man staan op de kant met een lange pikhaak om de boot vast te pakken en naar de kant te trekken. Eén man ligt op zijn buik om de boot vast te houden en de twee instappende roeiers helpen de uitstappende roeiers uitstappen, voordat ze zelf instappen. Dit alles wordt gecoördineerd door de teamcaptain. Een perfect uitgevoerde wissel kost 20 seconden.
Aangezien de boot op volle snelheid naar de kant komt gestormd is zo’n wissel een spectaculaire en opwindende gebeurtenis. De adrenaline giert dan ook door je lijf! En dit was nog maar het oefenen! Ik ben erg benieuwd hoe het voelt als het straks echt is, ook in het stikdonker in een weiland of aan een kade in één van de elf steden!
Om één en ander wat beeldender te maken kun je in de GIF-animatie die gemaakt is bij een Elfstedentocht van een paar jar geleden zien hoe zo’n wissel gaat.

Boven het muzikale voorjaarsmaaiveld

Het voorjaar heeft zich met zomerse bravoure aangediend en allerlei leuke plaatjes steken hun kopjes boven het maaiveld! Zo is daar Cassadaga, de nieuwe cd van de Amerikaanse indie-held Bright Eyes. Prachtige liedjes, met hier en daar country invloeden, hier en daar Bob Dylan, zonder dat het ooit camp wordt. Oprechte liedjes, recht uit het hart. Een paar jaar geleden heeft Connor Oberst mijn hart gestolen met zijn album Lifted or the story is in the soil: hold your ear to the ground. Net als toen opnieuw muziek recht uit het hart, niet overal even zeker gezongen, maar zo oprecht! Geweldig!

Ook van overzee: The Apples in Stereo. Deze psychedelische band, die klinkt als een mix van The Beatles, The Beach Boys, ELO, Flaming Lips, Belle and Sebastian en nog wat zaken heeft een erg leuk album afgeleverd met New Magnetic Wonder. Het album wordt hier en daar vergeleken met Sergeant Pepper, dat lijkt me overdreven, maar goed is het wel! Experimenteel, lekkere popsongs. Twee a-tonale experimenten onder de noemer Non-Pythagoran Experiments zullen liefhebbers met een absoluut gehoor doen kermen, maar duren gelukkig niet lang. Verder is het gewoon een leuke plaat.
Van dichterbij komt het nieuwe album van Zita Swoon. In lijn met de ontwikkeling van de band Stef Kamil Carlens van de laatste jaren is Big City een zonnige mix van chanson en soul. Minder artistiekerig dan een jaar of vijf geleden, maar constanter van hoge kwaliteit. Eigenlijk is er weinig reden om de cd niet in huis te halen!
Tot slot de dansplaat van dit voorjaar: LCD Soundsystem, The sound of silver. Dansbare electro-punkrock uit New York. Raam open en lekker hard! Probeer dan nog maar eens stil te zitten!

Neuzen op de AutoRai

De bezoekersaantallen van de AutoRai vielen tegen: "slechts" 400.000 bezoekers. Maar de kwaliteit van de bezoekers was wel hoger dan bij de vorige editie. Dat verbaasde mij niet, want afgelopen zaterdag was ik met mijn vader en mijn broertje een dagje op stap naar de AuroRai.

Grappig hoor: 8:02 de trein en al gauw bleek de hele trein vol te zitten, dan wel te raken met mannen die duidelijk niet gewend waren de trein te nemen. Om Half elf waren we aanwezig en viel de drukte nog goed mee, maar allengs werd het drukker in het Rai-complex. Dat betekende dat de exotischere modellen vaak nauwelijks te bekijken waren, omdat er al drie rijen mensen rond de hekjes gedromd stonden en de massa je dwong om door te lopen.
Desalniettemin heb ik genoeg leuks gezien. Twee Bugatti's Veyron: van driekwart achter ziet die er dus niet uit! Verscheidenen Aston Martins, Lamborghini's, Porsche Carrera GT, de fantastische Bentley Speed 8 LeMans winnaar van 2003, bijzonder fraai!, en één van mijn favorieten aller tijden: de Mercedes Benz 300SLR Uhlenhaut Coupé uit 1955. Die was er natuurlijk om de Mercedes McLaren SLR aan een historisch grootse voorouder te helpen (net als alle Middeleeuwse koningen van een Romeinse keizer, of nog beter van Karel de Grote afstamden), maar was wat mij betreft de ster van de M-B stand! Rond de Spyker stand verdrongen zich drommen mensen, maar op mij hebben die boudoir interieurs en over de top styling toch niet zoveel aantrekkingskracht.
Natuurlijk hebben we ook fijn over de stands van aardsere merken gestruind en auto's "gepast". Grappig daarbij hoe we worden behandeld op basis van inschatting van onze waarschijnlijkheid als potentiële klanten. Zo werd mijn vader al gauw richting de Honda Civic Hybride sedan geleid en werden Heiko en ik bij auto's als de Skoda Fabia en Volkswagen Polo meteen aangeschoten door een medewerker. Bij Fiat werd mij gevraagd of ik al wel een rijbewijs had! Toen mijn vader opmerkte dat ik bijna dertig ben stuitte dat op ongeloof. Kennelijk heb ik een jeugdig voorkomen?
Al bij al een leuk dagje uit! Ik beloof niet dat ik volgend jaar weer ga, maar ik denk ook niet dat er weer acht jaar tussen gaat zitten zoals de laatste keer.
Rond vieren hadden we het wel zo'n beetje gezien. Vijf uur rondsjouwen was ook wel genoeg. We hebben een paar stands overgeslagen, maar ja, merken als KIA, Hyundai, Dodge en Chrysler zijn ook niet echt onmisbaar.

CPC Het snot voor ogen gelopen: het bewijs

Antwoord op YouTube

Onlangs is er in opdracht van CCO en de VNG een filmpje gemaakt over Antwoord, het dienstverleningsconcept van CCO. En nu staat het filmpje op Youtube.

Lopen door strand en duinen

Ik heb inmiddels toch wel een groot pluspunt van Den Haag ontdekt: duinen, het strand, de zee!
Vanavond had ik met Maarten afgesproken om te gaan hardlopen. Maarten heeft een vast rondje van Duindorp, bij de haven van Scheveningen door de duinen naar Kijkduin en dan over het strand terug. Al met al iets meer dan 9 kilometer.
Heerlijk! Lekker de duinen op en af in het zonnetje, met aan de rechterkant steeds een ander zicht op de zee. En halverwege het strand op, blik op oneindig en gáán langs de vloedlijn, af en toe een sprong over het water, het ruisen van de brekers, het knerpen van de schelpen onder mijn voeten. Wat een superrondje! Dat gaan we zeker vaker doen!

Zomertijd, lentezon!

Afgelopen weekend lekker een beetje bijgeslapen en voor een zieke Louise gezorgd. Keurig als altijd alle klokken op zaterdagavond alvast klaargezet voor de zomertijd. Alleen mijn werkmobiel stond het hele weekend uit. Wel als wekker gezet gisteravond, zodat ik vanochtend in plaats van om kwart voor zes pas om kwart voor zeven gewekt werd... Stom!
Aldus miste ik vanochtend het verslag van de stuurgroep en werd ik door een groep grijnzende collega's begroet vanochtend. Vanaf half vier was er een borrel van CCO voor de belendende programma's PIP (Persoonlijke Internet Pagina) en Bedrijvenloket. Helaas: het referaat voor module 3 diende uiterlijk vanavond om 23:55 ingeleverd, dus in plaats van te borrelen heb ik maar gewerkt. Om vijf uur naar huis en daar wachtte een verrassing! Tot ik om half acht klaar was met het stuk heb ik heerlijk in het lentezonnetje gezeten voor een open raam!
En even gespeeld met de webcam dus, wat bijgaande foto opleverde. Daarna een pizza gehaald, krantje erbij, muziek. Ach zo gaat het eigenlijk best hier.

Blog template opgefrist

Zo! Tussen de bedrijven door bij wijze van pauze heb ik even het template van het blog opgefrist en bijgewerkt. Ik ben wel tevreden. Alleen de achtergrond is nog wel wat saai. Maar dat is dan voor een andere keer!