Aangenomen!

Het was lang stil op mijn Blog, maar inmiddels is het gelukt! Na een heerlijke vakantie, een moeilijk assessment en gisteren tot slot een gesprek met de directeur van HEC, Leo Smits ben ik aangenomen als management trainee!

Eindelijk een èchte baan dus. Programmamanager Monique Molendijk is nu op zoek naar een opdrachtgever om mij "weg te zetten" en zodra dat gelukt is ga ik aan de slag. De opleiding blijkt overigens toch niet bij Tias plaats te vinden, maar aan de Erasmus universiteit in Rotterdam. Iets mindere ver weg dus ;-). Verder is het thema van het traject aangepast. Besloten is dat de focus niet onverdeeld op lokale overheden zal komen te liggen, maar net als in de voorgaande programma's op de overheid in de volle breedte. Waarschijnlijk zal ik half oktober aan de slag kunnen. Het introductieweekend zal in ieder geval op 27 en 28 oktober plaats vinden.

Vóór de vakantie, eerst nog een sollicitatie

Voordat ik over drie uur écht op vakantie ben, eerst nog even een update van mijn sollicitatiepogingen. Gisterochtend had ik een sollicitatiegesprek bij HEC in Den Haag. HEC is een afkorting van Het Expertise Centrum en is ongeveer 15 jaar geleden opgericht door het kabinet, omdat men vaststelde dat binnen de overheid te weinig kennis bestond over het managen van ICT. HEC werd opgericht om hier een einde aan te maken en een onafhankelijk adviesorgaan voor de overheid te vormen op het gebied van ICT. Het gaat hierbij dus meestal over het slaan van bruggen tussen beleid en ICT.
Sinds 2000 voert HEC ook een traineeprogramma uit, met steeds een ander thema. Voor het programma dat dit najaar gaat beginnen is het thema de lokale overheid. Op dit managementtraineeship heb ik gesolliciteerd. Het programma duurt twee jaar en in die tijd werkt de trainee aan drie projecten voor externe opdrachtgevers. Daaraan wordt van maandag tot en met donderdag gewerkt; op vrijdag wordt er een masteropleiding gevolgd aan het TIAS in Tilburg. Dat is de businessschool van de universiteiten van Tilburg en Eindhoven.
Dit traineeship biedt mij een fantastische kans om te werken bij de overheid, wat ik al een hele tijd wil en mij verder te ontwikkelen. ICT vind ik ook leuk en interessant, dus het onderwerp zit ook goed. En zo'n opleiding is natuurlijk helemaal prachtig: niet alleen heel waardevolle ervaring opdoen, maar ook nog een stevige studie erbij!
Mijn eerste persoonlijke kennismaking met HEC gisterochtend was erg prettig. Het is gevestigd in een prachtige villa in de zeeheldenbuurt in Den Haag. Ik werd erg vriendelijk ontvangen en kon wachten in de lounge (met loungebanken!) tot het gesprek zou beginnen. Ik werd al gauw opgehaald en mijn eerste indruk was meteen positief. Vriendelijke mensen, geen rare toestanden, gewoon aardig en geïnteresseerd. Ik had mijn gesprek met de programmamanager en één van de medewerkers van HEC, die ook mentor is bij het traineeship (toevallig de mentor van Jan-Daem, via wie ik op deze baan gekomen ben). Het gesprek was leuk, duurde bijna anderhalf uur en ik kon veel van mezelf kwijt. Er werd wel doorgevraagd, maar doordat ik helemaal op mijn gemak was, vond ik dat niet vervelend. Ik ging met een prettig gevoel naar huis en werd binnen een uur al gebeld met de mededeling dat ik door mag naar de volgende ronde: een assessment! Dit gaat plaatsvinden op 5 september, dus wordt vervolgd.
Tot die tijd ben ik lekker op vakantie in het heerlijke Italië!

The fraud of Floyd?

Held of bedrieger? Ik zal hier na de voorgaande berichten toch stelling moeten nemen in de kwestie Landis. Natuurlijk zijn alle wielrenners übermannen met een enorm testosteronspiegel, althans zo voel ik mij soms wel als ik zit te beulen. (Tussen twee haakjes: gisteren 65km aan 32,3km/u!!!) Aan de T-E waarde van Landis zit echter toch wel een luchtje. Zoals zovelen dacht ook ik ondanks de bewondering toch aan doping en dit lijkt dus helaas te kloppen.

Moeten we Landis nu ok afschrijven als dopingzondaar? Dat is een moeilijke vraag. Om te beginnen moeten we uiteraard de contra-analyse afwachten. Tot die tijd is hij ten principale onschuldig. Maar wat als hij inderdaad verboden middelen heeft gebruikt?
In één van mijn eerdere berichten vergeleek ik de rit naar Morzine met bijvoorbeeld Merckx. Toevallig las ik afgelopen weekend in de Volkskrant de vertwijfelde uitspraak van een - kennelijk niet erg goede - Amerikaanse journalist die zich afvroeg of we dan nu ook moesten gaan twijfelen aan de helden van weleer: had Merckx ook doping gebruikt? Maar natuurlijk! Merckx is gepakt, net als Zoetemelk. Alle grote wielerhelden gebruikten doping. Dit is een publiek geheim. Al die kreten over een tragedie voor de sport zijn dan ook grote onzin. Doping hoort bij wielrennen, maar wij wielerliefhebbers doen net of dat niet zo is. Wielerliefhebbers zijn romantici en ik ben daarop geen uitzondering. Wij willen de renners zien lijden op de fiets. Zonder lijden geen heroïek. Dat die renners daar hulpmiddelen bij gebruiken maakt ons feitelijk geen bal uit. Als er maar een mooie koers te zien is. De middelen zorgen ervoor dat de coureurs sterker zijn en hun prestatie langer achter elkaar en vaker kunnen leveren. Maar de pijn is er niet minder om. Daarom verdienen óók de dopingzondaars ons respect. Zij hebben net zo afgezien als de anderen. Wel is het natuurlijk zo dat er anderen benadeeld worden, maar ja er zijn winnaars en verliezers. Zo is de koers. Erg verhelderend over de wielerwereld en de dopingkwestie is overigens de novelle van Bert Wagendorp, De Proloog.
We zullen zien wat er gebeurt...
Intussen heb ik nog een ander boek gelezen over de Ronde van Frankrijk: Franse omwentelingen van Tim Moore. Vermakelijk! De auteur, besloot van de ene op de andere dat hij de Ronde van Frankrijk zou gaan fietsen. Eerst moet er een fiets worden aangeschaft, maar dit is zo ongeveer alle voorbereiding die hij treft. De man trekt er volkomen ongetraind op uit, met alle gevolgen van dien. Maar hij doet het maar mooi! Hij doet nog een poging tot doping met anti-hooikoortspillen, maar verder doet hij het op koffie en rosé. Inspirerend!


Update:
Sporza meldt dat er synthetische testosteron is aangetroffen in de B-staal, ofwel Landis is schuldig.

Volkskrant over Floyd

In de Volkskrant van vandaag staat een leuke bio van de (altijd goede) hand van Marije Randewijk over Floyd. Wie de krant niet heeft kan het hier lezen. Wel moet je je dan even registreren op de Volkskrant site, maar dat kan gratis.

Update:
Het is hem zoals verwacht gelukt: Landis maakt ruim genoeg tijd goed op Pereiro om de Tour te winnen. Desalniettemin: Chappeau voor Pereiro! Puike tijdrit!

De krachtTour van Floyd

Wat was het alweer genieten gister met de Tour. De eerste weken waren niet veel soeps, maar de laatste dagen waren ongekend spectaculair. Vooraf vreesde ik dat na het afvallen van Ullrich en Basso het waarschijnlijk Landis zou worden die de Tour op zijn palmares zou kunnen bijschrijven. Jammer, want ik had het niet zo op Landis. Rare vogel, op het oog een echte redneck, een cowboy. Geen stijl, geen klasse. Op Alpe d'Huez leek hij de basis voor de zege te leggen, jammer maar helaas.

De volgende dag zakte hij spectaculair door het ijs en verloor in 12 kilometer 10 minuten op zijn concurrenten. Het was gewoon zielig, zoals hij die laatste klim op ploeterde en ze allemaal bij hem wegreden. Oscar Pereiro-Sio kreeg het geel terug en eigenlijk vond ik dat wel prima. Pereiro was vorig jaar ook al enorm sterk en leek me sowieso al geen Walkowiak (Roger Walkowiak won de Tour in 1956 totaal onverwacht, omdat de grote mannen elkaar belonkten en hem in een monsterontsnapping een enorme voorsprong gaven). Vorig jaar was hij beresterk in de laatste Tourweek en ik neem het Hincapie nog steeds kwalijk dat hij toen de zege stal. Kortom, een winnaar waar ik best me kon leven.

Maar toen kwam gisteren de wederopstanding van Lazarus Landis! Ongelooflijk! Wat een kracht, wat en karakter. Deze strijdlust heeft mij toch wel veel respect voor Floyd gegeven! Hoe is dat mogelijk? 130 kilometer alleen in de aanval over vier apencols en aan het eind weer kandidaat tourwinnaar zijn! Ongelooflijk, dit kunnen alleen de grote kampioenen als Merckx, Hinault en Anquetil! Het kan dus wèl, vroeg in de aanval in een bergetappe en veel tijd pakken op de concurrentie. Hopelijk zien meer renners nu het licht en betekent dit het einde van het defensieve koersen! Natuurlijk speelt in het achterhoofd de vraag of het Landis zelf was die dit kon, of dat hij hulpmiddelen - doping dus - heeft gebruikt, maar toch een enorme prestatie. Alles ligt weer open. Dat kan wel eens een hele spannende tijdrit worden morgen. En vandaag? Ik kan me niet echt voorstelen dat de sprintersploegen de boel bij elkaar kunnen houden. Het zal wel een groepje vluchters zijn die het uitvechten.

Een Schier weekend!

Wat is het toch fantastisch dat zo dicht bij ons geliefde Groningen zich het prachtige eiland Schiermonnikoog bevind. Afgelopen weekend hebben we daar weer optimaal van geprofiteerd! Zaterdag ging het met vier Zuidwesters en Arend richting Lauwersoog om de boot van half tien te halen. Lekker op het dek in het zonnetje en varen maar. Onderweg zeehonden gespot, dus iedereen blij. Het is mij niet helemaal duidelijk wat er zo bijzonder leuk is aan zeehonden: ze doen of kunnen niks bijzonders, alleen in de zon liggen en een beetje zwemmen. Niet dat ik iets tegen ze heb, maar er zijn toffere dieren. Volgens de dames hebben ze zulke mooie ogen, maar daar zie je volgens mij niet veel van als ze 300 meter verderop op een zandplaat liggen.

Hoe dan ook, een perfecte overtocht, hup in de bus en naar de camping. Ik had gereserveerd, dus hadden we een mooi veldje om de tenten op te zetten. Maria had een tent van haar ouders mee voor de dames en Arend en ik zouden de nieuwe tent van Louise en mij inwijden. De tenten stonden zo, daarna thee gezet en vervolgens naar het dorp voor boodschappen en appeltaart. Intussen groeide de zin in het strand. Toen het via de camping richting strand ging was ik dan ook haantje de voorste. Op het strand verander ik altijd weer in een jongetje van tien: wie het eerst in het water is, rennen en zo snel mogelijk een duik kopje onder. En voorwaar! Noordzeewater, maar lekker warm! We hebben heerlijk gezwommen en gestoeid in de golven.
Daarna zochten we een mooi plekje in de duinen om te liggen. Hoewel liggen... We hebben de rest van de middag lopen ballen en ravotten, totdat we tegen zevenen neerstreken in de Marlein om te gaan eten. Daar voegde Suzanne zich bij ons, nét toen de bitterballen op waren. Lekker gegeten en daarna weer naar de camping gewandeld. Daar hebben we nog voor de tent zitten kletsen om uiteindelijk om half één te gaan slapen.
De nieuwe tent slaapt heerlijk, maar om zeven uur was ik klaarwakker: het gekwetter van de dames begon alweer. Ze hadden het wat warm gekregen en konden niet meer slapen. Voor het ontbijt heb ik nog even hardgelopen op het strand met Maria. Super om te lopen over die enorme zandvlakte, met de zon op de golven en bijna geen mens te bekennen. Na het ontbijt wilde ik zo snel mogelijk weer naar het strand. We hebben ons op hetzelfde plekje geïnstalleerd en weer lekker gedolt in de golven. Daarna was eigenlijk iedereen te uitgeteld om nog veel te doen behalve een beetje liggen in de zon. Rond half drie gingen we weer naar de camping om nog even te douchen en de spullen op te halen. Op de boot terug zaten we collectief voor Pampus, maar wat een heerlijk weekendje er tussenuit! Bekaf, maar wel heel voldaan en met een grote grijns op het uitgetelde gezicht.

Thuis... en weer weg!

Zo! Net terug van een geslaagde week in Bad Zwischenahn! Alles liep op rolletjes, makkelijke groep, mooi weer. Dikke prima dus. Alleen jammer dat het zo'n rotreis terug is. In Bad Zwischenahn een kwartier wachten op het station, dan een half uurtje in de trein naar Leer, daar ruim een uur wachten en dan nog tien minuten, omdat de trein wacht op een andere trein die vertraging heeft. Half uurtje naar Nieuweschans, maar daar weer een half uur wachten, want door het wachten op de vertraagde trein zijn we nu zelf vertraagd en missen de aansluiting... Fijn! Dan nog drie kwartier boemelen naar Groningen, zodat ik er van deur tot deur 4 uur over heb gedaan. 130 kilometer, in de auto kan het in een uur en een kwartier. Maar goed fijn weer thuis bij Louise.

En morgen ga ik lekker een weekendje naar Schiermonnikoog! Daar verheug ik me al de hele week op. Lekker strand, zon, gezelligheid, slapen in mijn nieuwe tent: HMMMM!!!!
Tot slot nog iets anders: 8 augustus heb ik een sollicitatiegesprek, daarover later meer.

En weer naar Duitsland

Morgenochtend ga ik weer naar Duitsland. Dit keer om te werken. Voor de zesde keer geef ik komende week in Bad Zwischenahn de cursus Nederlanders en Duitsers. Mazzeltje dus voor mij dat de Duitsers vanavond geen Weltmeister worden.
De cursus duurt van maandag tot en met vrijdag, zes lesuren per dag, dus met de voorspelde warmte zal dat een pittig weekje worden. De cursus is in het kader van de zogenaamde Bildungsurlaub, wat wil zeggen dat Duitse werknemers ééns per jaar een weekje betaald verlof kunnen krijgen om een algemeen vormende cursus te volgen. Ze betalen daarvoor een vrij klein bedrag, aangevuld door een bijdrage van de werkgever. Ik verwacht 10 à 15 cursisten, meestal veertigers en vijftigers. Het prettige aan de opzet is dat je een hele week intern gaat, dus met kost en inwoning, in het complex van de Wirtschafts- und Sozialakademie der Arbeitnehmerkammer Bremen. Dit is gelegen in het rustieke kuuroord Bad Zwischenahn, aan het Zwischenahner Meer. Als de groep een beetje leuk is kan het dus een heel leuke week worden. Als de groep niet zo leuk is, is het vooral een saaie week, maar daar ga ik natuurlijk niet vanuit!
De cursus heet dus Nederlanders en Duitsers en gaat hier dus ook over in de breedste zin. Geschiedenis van Nederland, cultuur, economie, politiek en de raakvlakken daarbij met Duitsland zullen aan de orde komen. Een belangrijp onderwerp is ook de beeldvorming van Nederlanders en Duitsers van zichzelf en elkaar. Een spannend thema, waar de afgelopen vijf jaar ook wel een ontwikkeling in te zien is. Duitsers worden steeds zelfbewuster en accepteren steeds minder de schuld voor de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Op donderdag maken we een uitstapje naar Groningen om Nederland ook aan den lijve te ondervinden. Vrijdag weer naar huis en dan zaterdag lekker een weekendje naar Schiermonnikoog!

Delfzijl, het einde...

...van de wereld wel te verstaan! Tjongejonge, wat een treurnis! Afgelopen week heb ik in Delfzijl gezeten voor mijn werk. Daar wordt je niet vrolijk van. Je zal er maar vandaan komen. Dan heb je reden genoeg om te vertrekken. Vòòr maandag 26 juni was ik er nog nooit geweest en kende ik het alleen maar van TV Noord. Bommen onder het strand en een havenboulevard.
Nou het strand blijkt in het echt een pietepeuterig hoekje viezig zand dat gedurende de halve dag niet aan het water ligt (dat wil zeggen als het eb is) niet aan het water ligt en de boulevard is 50 meter klinkerstenen tegenover een grote (lelijke) loods van Wagenborg.
Nee, waar de meeste havensteden zo hun charme hebben valt dat met Delfzijl vies tegen. De binnenstad was ook niks: net zoveel stedelijke allure als zeg Leek.
Al met al raad ik wie de trein naar Delfzijl neemt het volgende aan: stap in Appingedam vast uit!

No strings attached

EELS kraakte - om er maar eens een cliché tegenaan te gooien - gisteravond harde noten in de Oosterpoort! Kenners (en liefhebbers) weten natuurlijk wel dat EELS kan rocken, maar gisteravond gingen ze harder dan ooit te voren! Nu moet gezegd dat ik liever heb dat ze wat gevoeliger en kleiner spelen, dan is EELS niet alleen goed, maar ronduit briljant, zoals ze lieten horen toen ze vorig jaar met de EELS with Strings toernee Groningen aandeden.

Desalniettemin, goed was het zeker, maar wel anders. Net als bij de ook al wat donkerder rockende Souljacker tour waren het mannen met baarden op het podium. Voordat de EELS begonnen was er echter eerst een voorprogramma waar ook wel wat woorden aan vuilgemaakt mogen worden.

Opeens ging het licht uit en voordat ik de kans had me om te draaien richting het podium waren ze al begonnen, de twee héle kleine meisjes van Smoosh. Volgens NME de hottest new band in the US underground, maar mijn eerste indruk was toch vooral: Huh! Wat een kleine meisjes! De meisjes, 12 en 14 pas speelden met z'n tweetjes drums en keyboard en zongen erbij. En voorwaar, dat was helemaal niet verkeerd! Helaas was het geluid weer eens brak, vlak, hard en met veel galm, maar het was duidelijk dat ze wel kunnen spelen! Een leuke verrassing! Ook het album is erg aardig. Ben benieuwd hoe het verder gaat met deze dames.
De set van de EELS was duidelijk gericht op het festivalseizoen. Er werd begonnen met een brede security-man, Crazy Al, die onder keiharde distortion geluiden en lichtflitsen opkwam. Hij zou ons gedurende het optreden vermaken met kung-fu demonstraties, work-outs, monosylabische kreten en dergelijke gein/ ongein (afhankelijk van je stemming). Vervolgens kwam de band op, gekleed in zwarte overalls en ruige baarden.
Zoals altijd had ook dit optreden een thema. Een parodie op de hardrock/metal concerten in het algemeen. Hard was het zeker: voor het eerst bij een EELS concert miste ik oordoppen. (Vincent, het was niks voor jou). Er werd precies anderhalf uur gespeeld. De EELS klassiekers kwamen allemaal voorbij, aangevuld met nummers van het Blinking lights and other revalations album. Bijna alles overgoten met een dikke saus van harde gitaren. Het was wel overtuigend, maar ik miste toch wel de subtiliteit die EELS normaal altijd kenmerkt. Ik heb een leuke avond gehad, maar denk niet dat het een optreden was met een grote eeuwigheidswaarde. Als er een registratie van op album verschijnt hoef ik die niet persé te hebben. Toch ga ik de volgende keer zeker weer. Dan zullen ze weer gewoon EELS spelen, zoals ik ze het liefst hoor.

Afscheid

Na een veel te lange absentie weer een stukje. Nee, niet het beloofde verslag van Berlijn. Vandaag ga ik weer naar Duitsland, omdat we morgen Uli gaan begraven.

Uli was mijn oom, de broer van mijn moeder en hij is overleden aan longkanker, pas 53 jaar oud. Gisteren is hij gecremeerd en morgen wordt hij bijgezet in het graf van oma. Het is bijna een jaar geleden toen we hoorden dat hij kanker had en ik moet zeggen dat hij ons allemaal verbaasd heeft met zijn wil om te leven. Toen hadden de artsen het over een paar maanden. Toen hij zes weken geleden werd opgenomen hadden de artsen het over twee dagen. Dat heeft hij nog een maand overleefd. Hoewel jong gestorven dus toch een taaie.
Ik zal hem missen, want hoewel hij ver weg woonde was hij de oom die het meest met ons optrok als kinderen, waardoor ik toch een speciale band met hem had. Er is een tijd geweest dat we hem niet zagen, toen hij zwaar aan de drank was, maar nadat hij zich bijna dood had gedronken stopte hij en kwam na een tijd het vertrouwen terug.
Wel was hij veranderd. Hij zei niet zoveel meer, zijn lichaam liet hem in de steek en hij werd een beetje bitter. Eenzaam was hij ook, want de vrienden die je als alcoholist wegjaagt komen niet zomaar terug. Toch wilde hij erg graag leven en heeft hij gevochten tot de laatste snik.
We gaan hem morgen begraven en dan zal ik de aanwezigen vertellen wat hij voor mij betekende. Van zijn leven heeft hij een puinhoop gemaakt, maar ik hoop dat we hem een mooi afscheid kunnen geven.

De bovenste foto is de laatste foto die ik van hem heb gemaakt toen we in december na een bezoek weer naar huis reden en hij ons uitzwaaide. De onderste heb ik genomen in september toen ik met mijn broertje bij hem op bezoek was.

Heim in Grunnen!

Zoals u ziet ben ik weer terug uit een overwegend regenachtig Berlijn. Een uitgebreid verslag van mijn wederwaardigheden leest u uiteraard binnenkort op deze plaats!

Studie- of schoolreis?

Morgen vertrek ik voor vier dagen naar Berlijn. Deze studiereis is een verplicht onderdeel van mijn Bestuurskunde studie. Het programma is wat aan de lichte kant, maar ach: ik zal me wel vermaken. Morgen reis ik per auto oostwaarts. Officiëel gaan we met het vliegtuig, maar omdat ik dat belachelijk vind voor zo'n kleine afstand profiteer ik van studiegenoten met vliegangst die met de auto gaan. En dat is nog goedkoper ook. De autoreis is makkelijk zat: Groningen uit en de snelweg volgen naar het oosten totdat we bij Charlottenburg zijn. Het hotel ziet er wel ok uit, vlak bij het slot.
Woensdag begint het programma met een bezoek aan de Reichstag, met ontvangst door parlementariërs. Dan 's middags een stadswandeling met aan het eind van de middag een rondleiding door Schloss Charlottenburg. Woensdagavon gaan we samen eten en een theater bezoeken. Ben benieuwd of dat hetzelfde theater wordt als bij mijn schoolreis naar Berlijn in 1995.
Donderdag 's ochtends een rondleiding door das Rote Rathaus. Vervolgens een bezoek aan de Fachhochschule für Verwaltung und Rechtspflege in Berlin waar we lunchen en een (korte) workshop doen. Dan gauw naar de Nederlandse ambassade voor nóg een rondleiding en een lezing over Nederlands-Duitse samenwerking op het gebied van veiligheid. Dit alles in een uurtje. Dan anderhalf uur "vrij" en als toetje een bezoek aan de Berliner Unterwelten.
De vrijdag is geheel toeristisch: eerst een bezoek aan het Hollandisches Viertel in Potsdamm, uiteraard met rondleiding en vervolgens Sanssouci. Potsdamm heb ik al eens gezien, dus wellicht dat we dan al wat eerder naar huis rijden. Maar wellicht nemen we ook nog de tijd om lekker door de prachtige tuinen te wandelen.
Als alles mee zit ben ik dan vrijdagavond weer thuis en zal ik ter zijner tijd verslag uitbrengen aan u mijn trouwe lezer!

Noorderrondrit in de regen

Afgelopen donderdag, op eerste hemelvaartsdag werd door de Motor Fiets en Automobielclub Loppersum (MFAC) weer de jaarlijkse Noorderrondrit op de fiets georganiseerd. Deze tocht door het prachtige Hoge Land zou ik alweer voor de derde keer rijden, maar voor het eerst zonder mijn trouwe compaan Vincent. Bij deze dus de mededeling dat ik je nu dus al mis! (Al is Breda volgens Spoor - het blad van de NS - zeer de moeite waard, dus dat heb je mee!) Ook fietsmaat Ward Schultjans liet verstek gaan. Deze gemankeerde vedette was in afwachting van een doktersattest niet koersgerechtigd. Inmiddels heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat de bloedwaardes weer in orde zijn, zodat hij binnenkort weer op de Groningse wegen te zien zal zijn terwijl hij werkt aan zijn nieuwste come-back.

Gelukkig trof ik in een regenachtig Loppersum wel drie ploeggenoten aan de start: Van links naar rechts Hendrikus Maximus, Jan-Daem Bluerider, Hester Hurdrider en ondergetekende.

Vanwege de geplande deelname van Schultjans was geopteerd voor een verkort parkoers. Na zijn afzegging werd eensgezind besloten deze gang van zaken toch maar voortgang te doen vinden. Ook Hendrik bleek een trainingsachterstand te hebben, bovendien was het weer donderdag dermate slecht dat navolging van de Giro-organisatie gebillijkt was. 75 kilometer dus. Aanvankelijk viel het niet tegen: het regende maar een beetje. Met soepele tred gleden de kilometers aan ons voorbij en reeds na 25 kilometer was de eerste controlepost voorzien in Fraamklap. Uiteraard konden we deze uitspanning niet passeren zonder een kop koffie.
Op de foto's is duidelijk te zien dat het werkende leven (6:15 opstaan) zijn sporen op mij heeft nagelaten. Het is duidelijk dat ik mij vroeger te bed dien te begeven, want zo'n slaperig aangezicht is toch echt geen gezicht. Gelukkig had dit geen invloed op de benen: die waren prima. Na Fraamklap in gezwinde spoed naar Winsum, waar de volgende stempel gehaald diende te worden. Waar we niet op gerekend hadden was dat daar ook de verzorging was ingericht in de vorm van soep met een broodje. Nadat Hendrik wat bekenden van zich af had geschud konden we onze maaltijd tot ons nemen, om vervolgens onze weg te vervolgen. Al gauw werden we ingehaald door een groepje renners Uut Grunnen, althans dat stond op hun rug. Uiteraard werd er aangepikt en het tempo lag al gauw op een gezwinde 35 km per uur. Dit was Hester en Hendrik net iets teveel, zodat zij zich uit het peloton lieten zakken. Jan-Daem en ik koersten ontspannen in de buik van datzelfde peloton. Ondanks de zeer gematigde wind was er sprake van een lichte waaiervorming. Op deze manier raakte ik op de kop, waar ik lekker doortrok. Toen ik omkeek was ik alleen met Jan-Daem op komst. Samen reden we door naar en duo vluchters, waarmee we door reden tot de volgende stempelpost: café Moeke Vaatstra te Zuidwolde. Aldaar besloten we op Hester en Hendrik te wachten. Een bord dat koffie met appeltaart aanprees lokte ons naar binnen. Toen Hester en Hendrik aankwamen hadden wij voornoemde versnaperingen reeds verorberd. Ook zij zwichtten voor de verlokkingen van de appeltaart, zodat we nog wat langer ter plaatse verpoosden alvorens de laatste etappe aan te vangen.
Het laatste stuk reed ik eerst met Hester op kop. In Ten Boer wachtten we op de anderen om gezamenlijk verder te rijden. Op weg naar Stedum waren Jan-Daem en ik weer met zijn tweeën. Omdat we er bijna waren besloten we door te rijden. Met de Lopster toren in zicht vond ik dat er nog wel een tandje bij kon, zodat ik er op kousevoeten vandoor ging. De laatste kilometers solo hield het zowaar op met regenen! Na korte tijd waren we weer verenigd in de kantine van SC Loppersum om onder het genot van enige versnaperingen na te praten. Eigenlijk was het een uitstekende dag om in het Groninger land te fietsen. Toegegeven: de zon liet zich niet zien, het regende onophoudelijk en het was koud, maar er was bijna geen wind, het gezelschap was uitstekend en het Groninger land prachtig! Wat wil een mens nog meer? Nou, droge kleren, daarom zijn Hendrik en ik samen richting huis gefietst tot Ten Post waar onze paden zich scheidden. Toen ik thuis kwam had ik er 100 kilometer opzitten en een prima dag gehad. Fietsvrienden bedankt!
Een ander perspectief van de hand van Hester (wiens foto's ik ook heb gepikt) is hier te lezen.

V6 ging als een speer op de PEiL!

Beetje laat, maar toch nog een verslag van de PEil (Proteus-Eretes in 't Lang) op 14 mei jl. Na de Gyas-Hunze Race was dit door omstandigheden de enige wedstrijd van V6 van dit wedstrijdseizoen, dus wilde ik hier zeker presteren. Wilde zeker, maar erg veel fiducie had ik er niet in, zo moet ik bekennen...

Zo hadden we naar mijn zin zeker te weinig getraind op de wedstrijdafstand (4,5km). Bovendien waren er veel matige outings geweest, dus hoopte ik er maar op dat het geen afgang zou worden. Aan mij zou het niet liggen, want ik ben in grote vorm. Om die vorm niet te verpesten dus maar alcoholvrij gebleven op het verjaardagsfeest van Marjan op zaterdagavond en op tijd naar huis en onder de wol. De volgende ochtend ging de wekker om kwart over zes. Om zeven uur zou Arend klaar staan bij de Hunze om Maartje, Marjon, Maria en mij op te pikken. Met veel haastwerk redde ik dat nèt.

Na een gezellige rit kwamen we mooi op tijd aan in Delft, waar we al gauw werden verenigd met Tjarko en Shanna die in Tjarko's rode Z3 aankwamen. Het weer zag er aanvankelijk weinig aantrekkelijk uit (loden luchten), maar desalniettemin zat de stemming er goed in! Maarten, Michiel en Suzanne kwamen ook al gauw, zodat we compleet waren. Toen bleek dat hoewel we ons om 10 uur moesten melden, we pas rond half 12 hoefden in te stappen... Hm! Dan hadden we ook niet zo vroeg van huis gehoeven! Maar goed, het was gezellig, dus niet echt een probleem. Boot aangeriggerd en op het gemak omgekleed. En waarempel! Af en toe kwam er een zonnestraaltje door de wolken! Toch nog maar gauw de zonnebril uit de auto gehaald en daarna de boot in het water en instappen.
Vanaf de eerste haal ging het lekker! Bij het oproeien waren we de snelste boot op het water. Aangekomen in het startvak vonden we door onze uiterst deskundige stuur (Arend) een mooi plekje, zodat de chaos van alles en iedereen ons niet deerde. De eenzame zonnestraal werd allengs een stralende hemel: een goed voorteken! De start was iets vertraagd, maar voor een roeiwedstrijd redelijk op tijd. De ouders van Maarten en een oom en tante doken nog op om ons moed in te spreken. Verder gaf Suzanne nog een paar laatste coachingsaanwijzingen. Verder opperste concentratie. Bidons leeggegooid en oproeien naar de start.
Opbouwen in vijf en tien hard eroverheen! We zijn onderweg! De boot loopt goed, de halen zijn mooi gelijk en krachtig. De Orca boot die na ons startte blijft mooi op afstand. Aanmoedigingen worden ons toegeschreeuwd vanaf de kant. Arend laat regelmatig opzetjes uitvoeren om het tempo te onderhouden. Na anderhalve kilometer is er opeens wat onrustig water en valt het even wat uit elkaar, maar Arend brengt ons weer bijeen. In dit stukje loopt Orca iets in, maar niet veel. We rammen strak door tot in de laatste kilometer. We lopen weer uit. Vanaf de laatste kilometer gaat het tempo in stapjes omhoog richting de eindsprint. We zijn er bijna en ook de Zuidwesters moedigen ons hartstochtelijk aan. Door! Onder de brug door, nog een paar halen en dan de finish... 18:45! Goeie tijd! Even doorroeien en dan kan het wachten beginnen.
Hoewel beginnen... Er komt geen einde aan! Complete anarchie op het water, omdat iedereen moet wachten totdat de laatste boot van het blok gefinisht is voordat kan worden uitgestapt. Uiteindelijk moeten we ruim anderhalf uur wachten en zijn we de allerlaatsten die uit kunnen stappen. Boot eruit en gauw kijken waar we staan. Vierde tijd in een veld van veertien! Niet slecht! We waren al tevreden, maar nu worden we nóg tevredener! Om onze voormalige regiocommisaris maar eens vrij te parafraseren: Zo laten we de studenten zien dat ook burgers hard kunnen roeien! Of zei die nou iets anders?
Na het douchen gauw opschieten om de Zuidwesters fris en fruitig toe te juichen. Helaas ging het bij hen wat minder voorspoedig. Niet lekker geroeid en niet tevreden: een echte off day. Maar toch nog zevende: sponsor tevreden! Ook de dames mochten lekker dobberen, zodat de meeste frustratie al was afgezakt toen ze uitstapten. Daarna lekker snoepen en in het zonnetje hangen (en gruwelijk verbranden). Al met al een heerlijk roeidagje!

Aan het werk

Zo! Weekend! De eerste twee werkdagen zijn achter de rug en ik zie het nog steeds helemaal zitten! Woensdag stond mijn eerste werkdag volledig in het teken van training. 's Ochtends kreeg ik uitleg over de werkwijze in de archieven en de middag werd besteed aan een kennismaking met de te gebruiken software. Donderdag zou ik samen met Maria, de projectleider, aan de slag in het gemeentearchief van Appingedam voor een training on the job. Dit liep allemaal iets anders dan gepland. Uiteindelijk belandden we in Uithuizermeeden bij de Regioraad. De eerste tijd zal ik daar aan de slag gaan. Van training is niet meer erg veel gekomen, maar ik heb het nu wel een keertje in de praktijk gezien. Met de mij kenmerkende zelfredzaamheid kom ik er wel uit.

Maar waar gaat het nu over? Wat ga ik nu eigenlijk doen?
Welnu in de jaren negentig heeft het Rijk de provincies en gemeentes opdracht gegeven om uit te zoeken waar in Nederland allemaal bodemverontreiniging plaats heeft gevonden. In de jaren tachtig en negentig was er namenlijk een alsmaar toenemend aantal bodemsaneringen, wat steeds meer van de VROM budgetten opsoupeerde. Het Rijk wilde daarom dat er onderzoek zou worden gedaan om een overzicht te krijgen van de kosten die er nog in het verschiet zouden liggen. Er is toen in eerste instantie een inventarisatie van potentieel verdachte locaties gemaakt, het zogenaamd Landelijk Dekkend Beeld (LDB). De vervolgstap is om van die potentieel verdachte locaties uit te zoeken welke locaties echt verontreinigd zijn en welke niet. Definitieve zekerheid hierover krijg je door bodemonderzoek uit te voeren, maar dat is een erg kostbare zaak. Daarom wordt er eerst historisch onderzoek gedaan naar de locaties uit het LDB. Dit wordt in mijn geval uitgevoerd door ReGister, die mij via het uitzendbureau weer aan het werk zetten om een deel van het project uit te voeren.
Globaal werkt het zo dat ik aan de hand van verleende vergunningen op locaties bekijk of er wel of geen kans op bodemverontreiniging is en aan de hand van deze conclusies wordt bepaald of er al dan niet een bodemonderzoek wordt verricht. Hiervoor ga ik nu dus eerst aan de slag in Uithuizermeeden waar een deel van het gemeentearchief van Appingedam ligt en het Stadskantoor van Appingedam, waar de rest ligt. De verwachting is dat het project ongeveer drie maanden zal duren, dus precies tot ik op vakantie ga.

Woensdag beginnen!

Ik werd zonet gebeld door Start dat mijn sollicitatie bij ReGister, waarover ik eerder al berichtte (hier en hier) nog een staartje heeft gekregen. De andere kandidaat zou vanmorgen beginnen, maar is op het allerlaatste moment afgehaakt. Zoals ik schreef was ik wel nog reserve, zodat ze weer bij mij uitkwamen. Woensdag begin ik!

Smakelijk afscheid

Gisteravond hebben we met Vincent & Willemien gegeten bij Brasserie Groen, alvast in het kader van het afscheid ten gevolge van hun aanstaande verhuizing naar Breda. We hadden hier al positieve verhalen over gehoord en waren dus benieuwd of deze nieuwe rookvrije (!!!) eetgelegenheid ons zou kunnen bekoren.

De zaak is gevestigd op de hoek van de Gelkingestraat en de Carolieweg in de Groninger binnenstad in een mooi historisch pand. Heel postmodern zijn in het interieur aan de kale muren en de plafonds met ornamenten de leeftijd van het pand goed te zien, terwijl de inrichting verder strak en designerig is. Het pand is mooi ingedeeld met veel verschillende niveaus, die met korte trapjes met elkaar verbonden zijn. Mooi pand! De bediening was vriendelijk, maar knoeide wel iets met het inschenken van de rosé en de op verzoek bijgeleverde karaf water was lauw. Verder prima. Vooraf nam ik een kerriesoep met balsamicosiroop. Lekker pittig en geserveerd met afgebakken bruin brood. De anderen hadden gekozen voor een zelfgebakken notenbrood met tappenade. Erg lekker! Het brood was mooi gebakken met veel noten en gedroogde abrikoos. Wel een erg groot voorgerecht voor één persoon. Prima deelbaar met z'n tweeën.
De hoofdgerechten zijn mooi verdeeld over vlees, vis en vegetarisch. Ik koos zelf van een dagkeuze: een forelletje gevuld met kaneelrijst uit de oven (gestoomd in een alufolie zak). Het forelletje was mooi. Een kniesoor zou opmerken dat het visje een minuutje of 3 à 4 eerder uit oven had gekund, maar hij was beslist niet overgaar. De vulling was mooi romige rijst met kaneel, cashewnootjes en gedroogde pruimen. Mooi gerecht! Louise had een stukje gebakken zalmfilet op venkelraviolie. Mooie raviolie en mooi gebakken zalm, prima. Vincent had twee gefrituurde stukken buffelmozarella en Willemien een Australische Salade met springbok. Ook dit zag er erg goed uit. Alles werd mooi gegarneerd opgediend met wa frisee, halfgedroogde tomaatjes en balsamicosiroop. Als bijgerechten kwamen mooie ovengebakken aardappels, wat groente (mais, venkel, worteltjes) en een bakje sla op tafel. Mooie gerechten, mooi opgemaakt. Prima!
Omdat we niet konden kiezen uit de desertkaart namen we maar een proeverij. Die bestond uit vers fruit met pure chocoladefondue, brownies, spekkoek en een pannacotta. De pannacotta was mooi vanillig (plus), maar veel te stijf (min). Jammer. Verder alles erg lekker. De Vincenten namen een espresso na en de dames een royale kop thee. De espresso was van een vrij donkere branding en vrij pittig. Niet ieders smaak. Wel die van mij, niet die van Vincent. Wel kreeg je er keurig een glaasje koud water bij.
Al met al heerlijk gegeten met zijn vieren voor goed €120,- Komen we nog wel eens terug!

Een nieuwe tent!

Vanmiddag hebben Louise en ik een prachtige nieuwe tent gekocht: een The North Face Tadpole 23 van slechts 2300 gram voor fors afgeprijsd! Heb nu al zin om erin te slapen! Dat scheelt 2100 gram ten opzichte van de vorige; 2100 gram die ik minder hoef te dragen in mijn rugzak!
Hij ziet er zo uit:

Donderdagavondtochtje

Zoals goede vriend Werner gisteren al op zijn blog aankondigde hebben we gisteren een tochtje gemaakt. Omdat het zijn seizoensstart betrof meende ik het niet al te gek te moeten maken. Oostenwind, dus richting Damsterdiep. Met tegenwind langs Noorddijk, Ten Post, Ten Boer, Windeweer, Garrelsweer naar Appingedam. Vijfendertig kilometer tegenwind en dat hakte er bij Werner toch wel behoorlijk in. In Appingedam stuitten we op de dodenherdenkingsoptocht, zodat we even plechtig moesten wachten alvorens voort te gaan. Buiten Appingedam, aan het Eemskanaal was het 19:58 uur, zodat we aan de waterkant afstapten om de 2 minuten stilte in acht te nemen. Daarna vol goede moed weer verden richting Siddeburen en Slochteren. Het werd allengs duidelijker dat Werner serieus koersritme ontbeert! Oef wat zat ie stuk! Vooral het laatste stuk langs het Slochterdiep was zeer zwaar afzien voor hem. Gelukkig maakte de prachtige zonsondergang veel goed. Om half 10 waren we weer thuis. Ik heb vandaag nog even gebeld en de spierpijn viel goed mee. Binnenkort dus nog maar eens!