Afscheid

Na een veel te lange absentie weer een stukje. Nee, niet het beloofde verslag van Berlijn. Vandaag ga ik weer naar Duitsland, omdat we morgen Uli gaan begraven.

Uli was mijn oom, de broer van mijn moeder en hij is overleden aan longkanker, pas 53 jaar oud. Gisteren is hij gecremeerd en morgen wordt hij bijgezet in het graf van oma. Het is bijna een jaar geleden toen we hoorden dat hij kanker had en ik moet zeggen dat hij ons allemaal verbaasd heeft met zijn wil om te leven. Toen hadden de artsen het over een paar maanden. Toen hij zes weken geleden werd opgenomen hadden de artsen het over twee dagen. Dat heeft hij nog een maand overleefd. Hoewel jong gestorven dus toch een taaie.
Ik zal hem missen, want hoewel hij ver weg woonde was hij de oom die het meest met ons optrok als kinderen, waardoor ik toch een speciale band met hem had. Er is een tijd geweest dat we hem niet zagen, toen hij zwaar aan de drank was, maar nadat hij zich bijna dood had gedronken stopte hij en kwam na een tijd het vertrouwen terug.
Wel was hij veranderd. Hij zei niet zoveel meer, zijn lichaam liet hem in de steek en hij werd een beetje bitter. Eenzaam was hij ook, want de vrienden die je als alcoholist wegjaagt komen niet zomaar terug. Toch wilde hij erg graag leven en heeft hij gevochten tot de laatste snik.
We gaan hem morgen begraven en dan zal ik de aanwezigen vertellen wat hij voor mij betekende. Van zijn leven heeft hij een puinhoop gemaakt, maar ik hoop dat we hem een mooi afscheid kunnen geven.

De bovenste foto is de laatste foto die ik van hem heb gemaakt toen we in december na een bezoek weer naar huis reden en hij ons uitzwaaide. De onderste heb ik genomen in september toen ik met mijn broertje bij hem op bezoek was.

Heim in Grunnen!

Zoals u ziet ben ik weer terug uit een overwegend regenachtig Berlijn. Een uitgebreid verslag van mijn wederwaardigheden leest u uiteraard binnenkort op deze plaats!

Studie- of schoolreis?

Morgen vertrek ik voor vier dagen naar Berlijn. Deze studiereis is een verplicht onderdeel van mijn Bestuurskunde studie. Het programma is wat aan de lichte kant, maar ach: ik zal me wel vermaken. Morgen reis ik per auto oostwaarts. Officiëel gaan we met het vliegtuig, maar omdat ik dat belachelijk vind voor zo'n kleine afstand profiteer ik van studiegenoten met vliegangst die met de auto gaan. En dat is nog goedkoper ook. De autoreis is makkelijk zat: Groningen uit en de snelweg volgen naar het oosten totdat we bij Charlottenburg zijn. Het hotel ziet er wel ok uit, vlak bij het slot.
Woensdag begint het programma met een bezoek aan de Reichstag, met ontvangst door parlementariërs. Dan 's middags een stadswandeling met aan het eind van de middag een rondleiding door Schloss Charlottenburg. Woensdagavon gaan we samen eten en een theater bezoeken. Ben benieuwd of dat hetzelfde theater wordt als bij mijn schoolreis naar Berlijn in 1995.
Donderdag 's ochtends een rondleiding door das Rote Rathaus. Vervolgens een bezoek aan de Fachhochschule für Verwaltung und Rechtspflege in Berlin waar we lunchen en een (korte) workshop doen. Dan gauw naar de Nederlandse ambassade voor nóg een rondleiding en een lezing over Nederlands-Duitse samenwerking op het gebied van veiligheid. Dit alles in een uurtje. Dan anderhalf uur "vrij" en als toetje een bezoek aan de Berliner Unterwelten.
De vrijdag is geheel toeristisch: eerst een bezoek aan het Hollandisches Viertel in Potsdamm, uiteraard met rondleiding en vervolgens Sanssouci. Potsdamm heb ik al eens gezien, dus wellicht dat we dan al wat eerder naar huis rijden. Maar wellicht nemen we ook nog de tijd om lekker door de prachtige tuinen te wandelen.
Als alles mee zit ben ik dan vrijdagavond weer thuis en zal ik ter zijner tijd verslag uitbrengen aan u mijn trouwe lezer!

Noorderrondrit in de regen

Afgelopen donderdag, op eerste hemelvaartsdag werd door de Motor Fiets en Automobielclub Loppersum (MFAC) weer de jaarlijkse Noorderrondrit op de fiets georganiseerd. Deze tocht door het prachtige Hoge Land zou ik alweer voor de derde keer rijden, maar voor het eerst zonder mijn trouwe compaan Vincent. Bij deze dus de mededeling dat ik je nu dus al mis! (Al is Breda volgens Spoor - het blad van de NS - zeer de moeite waard, dus dat heb je mee!) Ook fietsmaat Ward Schultjans liet verstek gaan. Deze gemankeerde vedette was in afwachting van een doktersattest niet koersgerechtigd. Inmiddels heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat de bloedwaardes weer in orde zijn, zodat hij binnenkort weer op de Groningse wegen te zien zal zijn terwijl hij werkt aan zijn nieuwste come-back.

Gelukkig trof ik in een regenachtig Loppersum wel drie ploeggenoten aan de start: Van links naar rechts Hendrikus Maximus, Jan-Daem Bluerider, Hester Hurdrider en ondergetekende.

Vanwege de geplande deelname van Schultjans was geopteerd voor een verkort parkoers. Na zijn afzegging werd eensgezind besloten deze gang van zaken toch maar voortgang te doen vinden. Ook Hendrik bleek een trainingsachterstand te hebben, bovendien was het weer donderdag dermate slecht dat navolging van de Giro-organisatie gebillijkt was. 75 kilometer dus. Aanvankelijk viel het niet tegen: het regende maar een beetje. Met soepele tred gleden de kilometers aan ons voorbij en reeds na 25 kilometer was de eerste controlepost voorzien in Fraamklap. Uiteraard konden we deze uitspanning niet passeren zonder een kop koffie.
Op de foto's is duidelijk te zien dat het werkende leven (6:15 opstaan) zijn sporen op mij heeft nagelaten. Het is duidelijk dat ik mij vroeger te bed dien te begeven, want zo'n slaperig aangezicht is toch echt geen gezicht. Gelukkig had dit geen invloed op de benen: die waren prima. Na Fraamklap in gezwinde spoed naar Winsum, waar de volgende stempel gehaald diende te worden. Waar we niet op gerekend hadden was dat daar ook de verzorging was ingericht in de vorm van soep met een broodje. Nadat Hendrik wat bekenden van zich af had geschud konden we onze maaltijd tot ons nemen, om vervolgens onze weg te vervolgen. Al gauw werden we ingehaald door een groepje renners Uut Grunnen, althans dat stond op hun rug. Uiteraard werd er aangepikt en het tempo lag al gauw op een gezwinde 35 km per uur. Dit was Hester en Hendrik net iets teveel, zodat zij zich uit het peloton lieten zakken. Jan-Daem en ik koersten ontspannen in de buik van datzelfde peloton. Ondanks de zeer gematigde wind was er sprake van een lichte waaiervorming. Op deze manier raakte ik op de kop, waar ik lekker doortrok. Toen ik omkeek was ik alleen met Jan-Daem op komst. Samen reden we door naar en duo vluchters, waarmee we door reden tot de volgende stempelpost: café Moeke Vaatstra te Zuidwolde. Aldaar besloten we op Hester en Hendrik te wachten. Een bord dat koffie met appeltaart aanprees lokte ons naar binnen. Toen Hester en Hendrik aankwamen hadden wij voornoemde versnaperingen reeds verorberd. Ook zij zwichtten voor de verlokkingen van de appeltaart, zodat we nog wat langer ter plaatse verpoosden alvorens de laatste etappe aan te vangen.
Het laatste stuk reed ik eerst met Hester op kop. In Ten Boer wachtten we op de anderen om gezamenlijk verder te rijden. Op weg naar Stedum waren Jan-Daem en ik weer met zijn tweeën. Omdat we er bijna waren besloten we door te rijden. Met de Lopster toren in zicht vond ik dat er nog wel een tandje bij kon, zodat ik er op kousevoeten vandoor ging. De laatste kilometers solo hield het zowaar op met regenen! Na korte tijd waren we weer verenigd in de kantine van SC Loppersum om onder het genot van enige versnaperingen na te praten. Eigenlijk was het een uitstekende dag om in het Groninger land te fietsen. Toegegeven: de zon liet zich niet zien, het regende onophoudelijk en het was koud, maar er was bijna geen wind, het gezelschap was uitstekend en het Groninger land prachtig! Wat wil een mens nog meer? Nou, droge kleren, daarom zijn Hendrik en ik samen richting huis gefietst tot Ten Post waar onze paden zich scheidden. Toen ik thuis kwam had ik er 100 kilometer opzitten en een prima dag gehad. Fietsvrienden bedankt!
Een ander perspectief van de hand van Hester (wiens foto's ik ook heb gepikt) is hier te lezen.

V6 ging als een speer op de PEiL!

Beetje laat, maar toch nog een verslag van de PEil (Proteus-Eretes in 't Lang) op 14 mei jl. Na de Gyas-Hunze Race was dit door omstandigheden de enige wedstrijd van V6 van dit wedstrijdseizoen, dus wilde ik hier zeker presteren. Wilde zeker, maar erg veel fiducie had ik er niet in, zo moet ik bekennen...

Zo hadden we naar mijn zin zeker te weinig getraind op de wedstrijdafstand (4,5km). Bovendien waren er veel matige outings geweest, dus hoopte ik er maar op dat het geen afgang zou worden. Aan mij zou het niet liggen, want ik ben in grote vorm. Om die vorm niet te verpesten dus maar alcoholvrij gebleven op het verjaardagsfeest van Marjan op zaterdagavond en op tijd naar huis en onder de wol. De volgende ochtend ging de wekker om kwart over zes. Om zeven uur zou Arend klaar staan bij de Hunze om Maartje, Marjon, Maria en mij op te pikken. Met veel haastwerk redde ik dat nèt.

Na een gezellige rit kwamen we mooi op tijd aan in Delft, waar we al gauw werden verenigd met Tjarko en Shanna die in Tjarko's rode Z3 aankwamen. Het weer zag er aanvankelijk weinig aantrekkelijk uit (loden luchten), maar desalniettemin zat de stemming er goed in! Maarten, Michiel en Suzanne kwamen ook al gauw, zodat we compleet waren. Toen bleek dat hoewel we ons om 10 uur moesten melden, we pas rond half 12 hoefden in te stappen... Hm! Dan hadden we ook niet zo vroeg van huis gehoeven! Maar goed, het was gezellig, dus niet echt een probleem. Boot aangeriggerd en op het gemak omgekleed. En waarempel! Af en toe kwam er een zonnestraaltje door de wolken! Toch nog maar gauw de zonnebril uit de auto gehaald en daarna de boot in het water en instappen.
Vanaf de eerste haal ging het lekker! Bij het oproeien waren we de snelste boot op het water. Aangekomen in het startvak vonden we door onze uiterst deskundige stuur (Arend) een mooi plekje, zodat de chaos van alles en iedereen ons niet deerde. De eenzame zonnestraal werd allengs een stralende hemel: een goed voorteken! De start was iets vertraagd, maar voor een roeiwedstrijd redelijk op tijd. De ouders van Maarten en een oom en tante doken nog op om ons moed in te spreken. Verder gaf Suzanne nog een paar laatste coachingsaanwijzingen. Verder opperste concentratie. Bidons leeggegooid en oproeien naar de start.
Opbouwen in vijf en tien hard eroverheen! We zijn onderweg! De boot loopt goed, de halen zijn mooi gelijk en krachtig. De Orca boot die na ons startte blijft mooi op afstand. Aanmoedigingen worden ons toegeschreeuwd vanaf de kant. Arend laat regelmatig opzetjes uitvoeren om het tempo te onderhouden. Na anderhalve kilometer is er opeens wat onrustig water en valt het even wat uit elkaar, maar Arend brengt ons weer bijeen. In dit stukje loopt Orca iets in, maar niet veel. We rammen strak door tot in de laatste kilometer. We lopen weer uit. Vanaf de laatste kilometer gaat het tempo in stapjes omhoog richting de eindsprint. We zijn er bijna en ook de Zuidwesters moedigen ons hartstochtelijk aan. Door! Onder de brug door, nog een paar halen en dan de finish... 18:45! Goeie tijd! Even doorroeien en dan kan het wachten beginnen.
Hoewel beginnen... Er komt geen einde aan! Complete anarchie op het water, omdat iedereen moet wachten totdat de laatste boot van het blok gefinisht is voordat kan worden uitgestapt. Uiteindelijk moeten we ruim anderhalf uur wachten en zijn we de allerlaatsten die uit kunnen stappen. Boot eruit en gauw kijken waar we staan. Vierde tijd in een veld van veertien! Niet slecht! We waren al tevreden, maar nu worden we nóg tevredener! Om onze voormalige regiocommisaris maar eens vrij te parafraseren: Zo laten we de studenten zien dat ook burgers hard kunnen roeien! Of zei die nou iets anders?
Na het douchen gauw opschieten om de Zuidwesters fris en fruitig toe te juichen. Helaas ging het bij hen wat minder voorspoedig. Niet lekker geroeid en niet tevreden: een echte off day. Maar toch nog zevende: sponsor tevreden! Ook de dames mochten lekker dobberen, zodat de meeste frustratie al was afgezakt toen ze uitstapten. Daarna lekker snoepen en in het zonnetje hangen (en gruwelijk verbranden). Al met al een heerlijk roeidagje!

Aan het werk

Zo! Weekend! De eerste twee werkdagen zijn achter de rug en ik zie het nog steeds helemaal zitten! Woensdag stond mijn eerste werkdag volledig in het teken van training. 's Ochtends kreeg ik uitleg over de werkwijze in de archieven en de middag werd besteed aan een kennismaking met de te gebruiken software. Donderdag zou ik samen met Maria, de projectleider, aan de slag in het gemeentearchief van Appingedam voor een training on the job. Dit liep allemaal iets anders dan gepland. Uiteindelijk belandden we in Uithuizermeeden bij de Regioraad. De eerste tijd zal ik daar aan de slag gaan. Van training is niet meer erg veel gekomen, maar ik heb het nu wel een keertje in de praktijk gezien. Met de mij kenmerkende zelfredzaamheid kom ik er wel uit.

Maar waar gaat het nu over? Wat ga ik nu eigenlijk doen?
Welnu in de jaren negentig heeft het Rijk de provincies en gemeentes opdracht gegeven om uit te zoeken waar in Nederland allemaal bodemverontreiniging plaats heeft gevonden. In de jaren tachtig en negentig was er namenlijk een alsmaar toenemend aantal bodemsaneringen, wat steeds meer van de VROM budgetten opsoupeerde. Het Rijk wilde daarom dat er onderzoek zou worden gedaan om een overzicht te krijgen van de kosten die er nog in het verschiet zouden liggen. Er is toen in eerste instantie een inventarisatie van potentieel verdachte locaties gemaakt, het zogenaamd Landelijk Dekkend Beeld (LDB). De vervolgstap is om van die potentieel verdachte locaties uit te zoeken welke locaties echt verontreinigd zijn en welke niet. Definitieve zekerheid hierover krijg je door bodemonderzoek uit te voeren, maar dat is een erg kostbare zaak. Daarom wordt er eerst historisch onderzoek gedaan naar de locaties uit het LDB. Dit wordt in mijn geval uitgevoerd door ReGister, die mij via het uitzendbureau weer aan het werk zetten om een deel van het project uit te voeren.
Globaal werkt het zo dat ik aan de hand van verleende vergunningen op locaties bekijk of er wel of geen kans op bodemverontreiniging is en aan de hand van deze conclusies wordt bepaald of er al dan niet een bodemonderzoek wordt verricht. Hiervoor ga ik nu dus eerst aan de slag in Uithuizermeeden waar een deel van het gemeentearchief van Appingedam ligt en het Stadskantoor van Appingedam, waar de rest ligt. De verwachting is dat het project ongeveer drie maanden zal duren, dus precies tot ik op vakantie ga.

Woensdag beginnen!

Ik werd zonet gebeld door Start dat mijn sollicitatie bij ReGister, waarover ik eerder al berichtte (hier en hier) nog een staartje heeft gekregen. De andere kandidaat zou vanmorgen beginnen, maar is op het allerlaatste moment afgehaakt. Zoals ik schreef was ik wel nog reserve, zodat ze weer bij mij uitkwamen. Woensdag begin ik!

Smakelijk afscheid

Gisteravond hebben we met Vincent & Willemien gegeten bij Brasserie Groen, alvast in het kader van het afscheid ten gevolge van hun aanstaande verhuizing naar Breda. We hadden hier al positieve verhalen over gehoord en waren dus benieuwd of deze nieuwe rookvrije (!!!) eetgelegenheid ons zou kunnen bekoren.

De zaak is gevestigd op de hoek van de Gelkingestraat en de Carolieweg in de Groninger binnenstad in een mooi historisch pand. Heel postmodern zijn in het interieur aan de kale muren en de plafonds met ornamenten de leeftijd van het pand goed te zien, terwijl de inrichting verder strak en designerig is. Het pand is mooi ingedeeld met veel verschillende niveaus, die met korte trapjes met elkaar verbonden zijn. Mooi pand! De bediening was vriendelijk, maar knoeide wel iets met het inschenken van de rosé en de op verzoek bijgeleverde karaf water was lauw. Verder prima. Vooraf nam ik een kerriesoep met balsamicosiroop. Lekker pittig en geserveerd met afgebakken bruin brood. De anderen hadden gekozen voor een zelfgebakken notenbrood met tappenade. Erg lekker! Het brood was mooi gebakken met veel noten en gedroogde abrikoos. Wel een erg groot voorgerecht voor één persoon. Prima deelbaar met z'n tweeën.
De hoofdgerechten zijn mooi verdeeld over vlees, vis en vegetarisch. Ik koos zelf van een dagkeuze: een forelletje gevuld met kaneelrijst uit de oven (gestoomd in een alufolie zak). Het forelletje was mooi. Een kniesoor zou opmerken dat het visje een minuutje of 3 à 4 eerder uit oven had gekund, maar hij was beslist niet overgaar. De vulling was mooi romige rijst met kaneel, cashewnootjes en gedroogde pruimen. Mooi gerecht! Louise had een stukje gebakken zalmfilet op venkelraviolie. Mooie raviolie en mooi gebakken zalm, prima. Vincent had twee gefrituurde stukken buffelmozarella en Willemien een Australische Salade met springbok. Ook dit zag er erg goed uit. Alles werd mooi gegarneerd opgediend met wa frisee, halfgedroogde tomaatjes en balsamicosiroop. Als bijgerechten kwamen mooie ovengebakken aardappels, wat groente (mais, venkel, worteltjes) en een bakje sla op tafel. Mooie gerechten, mooi opgemaakt. Prima!
Omdat we niet konden kiezen uit de desertkaart namen we maar een proeverij. Die bestond uit vers fruit met pure chocoladefondue, brownies, spekkoek en een pannacotta. De pannacotta was mooi vanillig (plus), maar veel te stijf (min). Jammer. Verder alles erg lekker. De Vincenten namen een espresso na en de dames een royale kop thee. De espresso was van een vrij donkere branding en vrij pittig. Niet ieders smaak. Wel die van mij, niet die van Vincent. Wel kreeg je er keurig een glaasje koud water bij.
Al met al heerlijk gegeten met zijn vieren voor goed €120,- Komen we nog wel eens terug!

Een nieuwe tent!

Vanmiddag hebben Louise en ik een prachtige nieuwe tent gekocht: een The North Face Tadpole 23 van slechts 2300 gram voor fors afgeprijsd! Heb nu al zin om erin te slapen! Dat scheelt 2100 gram ten opzichte van de vorige; 2100 gram die ik minder hoef te dragen in mijn rugzak!
Hij ziet er zo uit:

Donderdagavondtochtje

Zoals goede vriend Werner gisteren al op zijn blog aankondigde hebben we gisteren een tochtje gemaakt. Omdat het zijn seizoensstart betrof meende ik het niet al te gek te moeten maken. Oostenwind, dus richting Damsterdiep. Met tegenwind langs Noorddijk, Ten Post, Ten Boer, Windeweer, Garrelsweer naar Appingedam. Vijfendertig kilometer tegenwind en dat hakte er bij Werner toch wel behoorlijk in. In Appingedam stuitten we op de dodenherdenkingsoptocht, zodat we even plechtig moesten wachten alvorens voort te gaan. Buiten Appingedam, aan het Eemskanaal was het 19:58 uur, zodat we aan de waterkant afstapten om de 2 minuten stilte in acht te nemen. Daarna vol goede moed weer verden richting Siddeburen en Slochteren. Het werd allengs duidelijker dat Werner serieus koersritme ontbeert! Oef wat zat ie stuk! Vooral het laatste stuk langs het Slochterdiep was zeer zwaar afzien voor hem. Gelukkig maakte de prachtige zonsondergang veel goed. Om half 10 waren we weer thuis. Ik heb vandaag nog even gebeld en de spierpijn viel goed mee. Binnenkort dus nog maar eens!

De verjaardag voorbij

De laatste sporen van mijn verjaardag zijn nu echt uitgewist. Ook de rode wijnvlekken zijn toch nog uit mijn witte trui gegaan! Ma bedankt voor de tip!

Mijn leermoment van zaterdagavond: geen witte trui aan op feestjes! De combinatie van rode wijn, mijn motoriek, trui en gesticuleren bij het spreken bleek niet zo'n goede... Verder was het feest zaterdag een groot succes! Bijna iedereen was er en het huis zat goed vol, maar net niet tè. De avond kwam wat langzaam op gang, waarschijnlijk doordat ik geen tijd had genoemd bij de uitnodiging, zodat iedereen bang was te vroeg te komen. Vanaf half negen druppelde het echter wel binnen en al gauw was het reuzegezellig. Grappig dat er toch altijd meteen een scheiding ontstaat tussen de groepjes die elkaar kennen: rond de bar de historici en aan de andere kant de roeiers en ertussenin degenen die tot geen van beide groepen behoorden.

De avond begon natuurlijk goed, met koffie of thee naar wens en taart. In sommige gevallen ook nog maar eens de les gelezen dat het een hardnekkig misverstand is dat je bij bier geen taart kunt eten! De keuze bestond uit deze 3 taarten:Van links naar rechts: limoentaart, appeltaart en Torta Caprese

Alle taarten vielen goed in de smaak en zijn inmiddels min of meer op! ;-) Het was allemaal erg gezellig en ik mag wel zeggen dat ik erg in de watten ben gelegd! Van Werner en Natasja kreeg ik de nieuwe cd van Placebo. Dit was niet echt een verrassing, omdat Werner me zaterdagmiddag belde met de vraag hoe laat de winkels nog open waren en of ik bovengenoemde cd op mijn lijstje stond. Niet onverwacht, wel welkom! Leuk ook dat Inez er was. Ze had eigenlijk al wat anders, maar aangezien dat zijn vrienden waren... Inez, bedankt voor de leuke schaal! Van de Zuidwesters kreeg ik een Bommelboek, Mooi is dat Goeie keus, want twee erg goeie verhalen! Ook kreeg ik de cd van Nynke Laverman van ze. Dat is Friese fado. Ik kende het alleen van naam en het is inderdaad erg mooie luistermuziek. Bedankt dames! Mijn dame had een één-tweetje gemaakt met de heren van V6. Van Louise kreeg ik een kookworkshop bij buurman René van House of Spice samen met de jongens. Heb ik erg veel zin in! En van de heren kreeg ik het kookboek dat ik al een aantal keren heb weggegeven, maar zelf nog niet had: het basistechniekenboek van Le Cordon Bleu, de officieuze V6-bijbel. Erg fijn! Carel gaf me een mooie historische roman van Per Olov Enquist, Het bezoek van de lijfarts. Heb ik ook veel zin in om aan te beginnen! Het boek dat Marjan, Hester en Jan-Daem me wilden geven bleek ik al te lezen: Frank Westerman, De graanrepubliek. Erg goeie keus, maar dat hebben we dus al. Al met al ben ik dus erg verwend en was het óók nog eens een superleuke avond! Iedereen bedankt voor de gezelligheid en de cadeaux!Vlnr: Rob, Maria, Maarten en Tjarko in karakteristieke houding!

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ!!!!!!!!!!!!

Nee hé! Is het eindelijk een dag mooi weer, wordt ik meteen geplaagd door van die stomme rotmuggen!

Grrr! Dat moest ik even kwijt...

Superbenen & appeltaart in het Teutoburger Wald

Toen Hester en Jan-Daem me een maandje geleden uitnodigden om met hen en hun fietsvrienden de Teutoburgerwaldtocht te gaan fietsen zei ik zonder verder nadenken "Ja!" Leuk! Hoewel... ik had nog geen meter gefietst dit jaar... Zij wel. Hm! Nou ja, ik zou wel zien, maar ik zat wel een beetje in de piepzak of ik ze wel zou kunnen bijhouden.

Zondagochtend werd ik tussen zes en kwart over zes 's ochtends in Haren verwacht. Vroeg! Het ging allemaal wat sloom, maar ik was nog op tijd, kopje koffie en in de auto naar Duitsland! Allemaal Autobahn, dus dat schoot lekker op. Kort na achten waren we in Ibbebüren waar we de rest van de groep zouden ontmoeten die uit Dalfsen en Rotterdam waren gekomen. In totaal waren we met een elftal: 7 heren en 4 dames. Mooi gemengd groepje, gezellige lui. De meesten hadden in 2004 de Alpe d'Huez en vorig jaar de Mont Ventoux al eens beklommen en Andree en Mickey hadden zelfs als eens de volledige Luik-Bastenaken-Luik gefietst. Ik zat me dus al flink in te dekken (had ik maar getraind!), maar éénmaal op weg voelden de benen best goed. Na de eerste klim stond ik als eerste boven en het bleek meteen de steilste klim van de dag te zijn. Dat geeft de burger moed!
Prachtige omgeving, mooie heuvels, veel bos, beekjes, vakwerkhuisjes, mooie secundaire weggetjes, goed gepeild, super! Hulde voor de Oldenzaalse Wielerclub! Alleen het weer zat tegen: koud en vochtig, brrr! De hele dag geen zon gezien, maar toch erg fijn. Al na een kilometer of 30 kwam de langste klim van de dag van ongeveer twee kilometer. Een mooie lopende klim, die ik zelfs leuk vond! Het vertrouwen werd met de kilometer groter. Al gauw werd duidelijk dat er in de groep eigenlijk 2 niveaus meefietsten, maar door bovenop elke klim even te wachten en op het vlakke niet te gek door te trekken konden we de groep aardig bij elkaar houden.
Na 45 kilometer was in een pauze voorzien bij een aardig terras met lekkere koffie en enorme (nog warme!) stukken appeltaart. Zo moet het! Op dit punt moesten we ook beslissen of we 85 kilometer zouden doen of 115. Een deel van de groep vond 85 eigenlijk wel mooi genoeg, ik wilde best 115, maar zou 85 ook niet erg vinden. Zo waren er meer, dus wat te doen? Uiteindelijk besliste Andree met de woorden "Ik ben toch niet helemaal uit Rotterdam gekomen voor 85 kilometer!" Ja, dat een vrouw dit besliste, dan moesten Jan-Daem en ik wel mee. Eerder hadden we immers nog iets geroepen over de plek waar de watjes van de mannen worden gescheiden... Diep respect trouwens voor het karakter: Andree hing vanaf de eerste kilometer in het laatste wiel en moest er bij ieder klimmetje af, maar dan toch gewoon de hele trip willen: stoer!
Hester, José en John gingen verder met de 85, de rest ging 115 doen.
In de extra 30 kilometer ging het maar weinig omhoog, maar wel erg mooi door het bos. Er werden patronen zichtbaar. Jan-Daem en ik reden op kop, totdat de klim begon: dan vlogen Jouke en Ronald ons voorbij. Het is niet eerlijk! Vervelende magere jongens!
Halverwege hebben we ook deze groep maar gesplitst, zodat wij niet steeds hoefden te wachten en de iets langzameren niet steeds het gevoel zouden hebben te moeten jagen om bij te blijven. Vanaf 75 kilometer ging het klimmen wel wat pijn doen, maar voorbij de 100 ging het weer beter. Nog één flinke klim voor de boeg naar de Fernsehturm. Dat lukte heel redelijk. Daarna een lange afdaling, waarin ik op het eind achterom keek en Jan-Daem op een goede 100 meter zag zitten. De jongens waren niet meer in beeld. Zou ik? Ja doen! Eens zien of ze me kunnen bijhalen! De laatste 15 kilometer heb ik snoeihard gesoleerd terug naar Ibbebüren. Toch superbenen dus! Wel jammer dat ik een pijltje gemist had, waardoor ik een stukje parcours gemist had: niet echt een jacht dus.
In Ibbebüren trof ik de anderen bij de McDonalds waar we wachtten op de rest. Lekker snacken en toen terug naar Haren, waar we lekker konden douchen en ook nog eens een lekkere maaltijd door de moeder van Jan-Daem kregen voorgeschoteld. Nog erg bedankt daarvoor!
Al met al een hartstikke leuke dag, die smaakte naar meer! Hes, bedankt voor de uitnodiging en Pax bedankt voor de lift!
Hopelijk binnenkort nog een keer!

Geloven in The Infadels?

Hm! The Infadels gisteren in Vera. Wat moeten we ermee? CD is leuk, lekker dansbare rock, niet heel vernuftig, wel effectief. Denk Arctic Monkeys, Soulwax, Audiobullys. De band is duidelijk erg geroutineerd, Vera uitverkocht en enthousiast. Kortom het recept voor een perfect concert!

Maar toch... Arend vroem me na een half uurtje hoeveel cd's ze hebben. Toen ik hem antwoordde "één", zei hij dat hij dat al wel dacht. Ze speelden inderdaad alle nummers van het album (ook de zwakkere dus) en een stuk of 3 nummers die ik niet kende. Ze speelden de nummers precies zo als op het album. Ondanks dat de muziek lekker swingt was er niet echt een vibe, gebrek aan bezieling denk ik. Jammer, want het had zo mooi kunnen zijn! Het was best leuk en ik heb wel lekker geswingt, maar ben niet uit mijn dak gegaan en dat is jammer, want daar leent de muziek zich perfect voor. Conclusie: niet slecht, maar heeft niet dat beetje extra, waardoor je eigenlijk net zoveel lol kan hebben met de cd.

PS Wie ze desalniettemin toch nog eens wil zien: ze spelen op het bevrijdingsfestival in Groningen. Een betere reden is misschiendat Zita Swoon daar ook zal spelen!

Geslaagd debuut op de 10

Mijn eerste 10 kilometer ging niet slecht! Het doel was om in Utrecht 47 minutente lopen, maar het werd zelfs 45:25! Jammer dat het niet ónder de 45 was, maar dat moet dan de volgende keer maar...

De start was onder de Dom, mooie lokatie. De 10 werd door meer dan 3000 lopers gelopen, die allemaal tegelijk startten. We stonden ongeveer in het midden, dus dat betekende woest inhalen de eerste kilometers. Met name de eerste 15oo meter door de binnenstad waren erg krap. Stukjes over de stoep, paaltjes en fietsen ontwijken, veel bochten, maar daarna was het een mooie brede baan het centrum uit, onder Hoog-Catharijne door, over het Amsterdam-Rijnkanaal en dan rechtdoor naar Leidsche Rijn. Er stond een stevige tegenwind en hoewel ik vlot startte zakte het in het midden wat in. Toch ook niet heel ideaal om de dag ervoor nog een roeitraining te hebben misschien. Toch viel het verval mee en vanaf zo'n 7 kilometer kon ik weer wat versnellen. Uiteindelijk ben ik sterk geëindigd in een mooie tijd op de 165e plaats. (Zie hier de uitslag, met video van de finish: als je oplet zie je me vrij lomp door het midden komen in blauw shirt en grijze broek).
Ook Louise had goed gelopen: 1:00,10, nét niet onder het uur.

Amstel Gold en Fortis Marathon van Utrecht

Vanmiddag is ie er weer de enige Nederlandse wielerklassieker. Wie gaat winnen? Eindelijk Boogerd? Ik denk het niet: hij zal teveel hinder ondervinden van zijn middenvoetsbeentje. Ook Rebellin zal geen potten breken met een gebroken rib. Ik reken op Bettini. Hij moet eindelijk maar eens winnen. Rabobank zet alles op Freire, dus moet hij ook tot de favorieten gerekend worden. Verder is Wesemann in aardige vorm en hoe is Merckx? Er zijn dus veel kandidaten. Mijn derde topfavoriet is Valverde en als outsider Kroon.dus:
1. Bettini
2. Freire
3. Valverde
Joker: Kroon

Helaas ga ik er niets van zien, omdat ik zo na de training op de trein stap naar de schoonouders. Morgen lopen Louise en ik namelijk in Utrecht de 10 kilometer die tegelijk met de Marathon van Utrecht wordt gelopen. Het doel is om onder de 47 minuten te lopen op mijn eerste 10. Hoe dan ook een PR dus!

Update:
De uitslag:
1.Frank Scleck
2. Steffen Wesemann
3. Michael Boogerd
4. Karsten Kroon

Nieuws van het banenfront

Nog meer achterstalligheid: het banenfront. Nou daar kan ik vrij kort over zijn: niet zo goed. Het sollicitatiegesprek afgelopen maandag bij ReGister ging wel goed. ReGister vind mij ook een geschikte kandidaat, maar heeft toch liever de andere kandidaat. De redenen daarvoor zijn wat vaag, zoals mijn intercedent ook toegaf. Het eerste wat hij noemde was dat de andere kandidaat wel de beschikking heeft over een auto... Tja, daar kan ik ook echt niks aan doen. Verder zou hij iets meer archiefervaring hebben. Wel zuur hoor.
Maar goed, schouders maar ophalen en weer door. De donderdag voor het gesprek had ik een geschiktheidstoets gemaakt bij KPN voor hun multiplay-helpdesk (KPN-plus internetbellen en IP-TV). De toets was een makkie (Wat is een ip-adres?) en vervolgens een zogenaamd klikgesprek om te verifiëren of ik geschikt was. Ik werd met nog iemand appart genomen en er werd ons gevraagd waarom we dachten dit werk te kunnen doen. Als je hier een antwoord op kon geven was je communicatief vaardig genoeg en dus geschikt... Ik kan het dus wel, maar ben niet echt enthousiast. Ik voelde me meteen tot een nummer gereduceerd; KPN interesseert het echt niets wie er werkt. Niet sympathiek, maar werk is werk.
Ik ben nog reserve voor ReGister, maar de verwachting is dus dat ik op 25 april begin aan de KPN training.

The Veils in Vera

Zo!: Hoog tijd om eens bij te bloggen! Eerst maar iets leuks cultureels. Vrijdag 9 april speelden The Veils in Vera. Eerst echter het voorprogramma: Swelter. Dit bandje uit Zwolle vond ik eigenlijk nog wat te licht voor een podium als Vera. Ze speelden technisch wel goed, maar het was wel heel braaf en voorspelbaar. Laat ze voorlopig nog maar even in de buurtcentra en jeugdhonken optreden.
The Veils had ik zoals eerder al genoemd in 2004 al eens gezien. Sindsdien was de band echter uit elkaar gevallen. Enkel de zanger, Finn Andrews was overgebleven. Hij heeft een nieuwe band bij elkaar gezocht en die was niet slecht. Op het 3voor12 forum is men met name erg lyrisch over de bassiste, maar volgens mij gaat dat er vooral om dat vrouwen met instrumenten kennelijk erotiseren. Maar goede band en een erg fijne zanger, lekker gekweld onzeker, zoals duidelijk bleek als hij tussen de nummers wat woorden tot het publiek richtte. Maar als hij begon te zengen zette hij zijn karakteristieke jankende (positief!) stem op en is hij gewoon top! Heerlijk zwelgende melancholie en ellende! Je moet er van houden, maar ik houd er wel van. Wel jammer dat het geluid weer eens te hard was afgesteld. Hierdoor verdween het evenwicht tussen de up-tempo en de kleinere nummers en werd het concert wat vlak qua dynamiek. Het slot was echter ijzersterk, zodat we erg tevreden huiswaarts keerden. Volgende keer komen we wel weer en ook het nieuwe album dat later dit jaar verschijnt zal zeker gecheckt worden!

Druk met werk

Werken: ik heb het er maar druk mee! Althans het vinden ervan! Maar opeens lijkt er schot in te zitten. Gisterochtend had ik een netwerkgesprek met iemand van Ortec. Daar overweegt men om mensen aan te nemen als opleider voor gebruikers van hun softwarepakketten. Die beslissing is nog niet genomen, maar desalniettemin wilde men graag kennis maken. Ik had een leuk gesprek en waarschijnlijk passen het bedrijf en ik wel bij elkaar. Áls ze iemand gaan aannemen ben ik daar in ieder geval wel in beeld.
Vanmorgen had ik een intakegesprek bij BAN PD in Assen. Dit is een detacheringsbureau voor lokale overheden in Noord Nederland. Ook een leuk gesprek, al zal het op de korte termijn nog geen werk opleveren. Ik heb wel nuttige adviezen gekregen om uiteindelijk wél aan de slag te komen. Kortweg komt het erop neer dat ik moet proberen helder te krijgen wat ik nu precies wil en dan met name inhoudelijk: met welke onderwerpen wil ik me bij de overheid bezig gaan houden. Ik moet me dus gaan specialiseren. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar wel iets waar ik aan kan werken.
Op het station in Assen zette ik mijn telefoon weer aan en bleek ik een voicemail van Start te hebben. Of ik morgen een toets kan doen voor de KPN Multiplay-Helpdesk. Dat ga ik dus morgenmiddag doen. Ze gaan toetsen of ik genoeg basiskennis heb over hardware en internetinstellingen om het opleidingstraject in te gaan. Of ik weet wat een IP-adres is, een DNS server, dat soort zaken. Als ik daar door kom zou ik een drieweeks opleidingstraject in gaan. Het sluit helemaal niet aan bij opleiding en toekomstbeeld, maar goed: ik kan er wel geld mee verdienen. Wel moet ik nog navragen hoe gemakkelijk ik er weer af kom als ik iets anders kan gaan doen.
Eenmaal thuis werd ik weer gebeld door Start, nu door een andere intercedent. Afgelopen maandag zag ik een vacature voor een Medewerker Historisch Onderzoek. Dit gaat om een project voor 2 of 3 maanden bij ReGister, een bureau dat historisch onderzoek doet ten behoeve van risicoanalyses. Bijvoorbeeld: stond op een bepaalde plaats vroeger een fabriek, zodat er een kans is dat de grond vervuild is. Tja, dat paste te goed om niet te reageren, dus had ik meteen maar gebeld. Ik zou worden voorgesteld en nu werd ik dus gebeld, omdat ik maandag op sollicitatiegesprek mag komen!
Kortom er gebeurt opeens van alles!

Marathonman & The Kooks

Gisteravond The Kooks in Vera gezien. Samen met goede vriend Vincent had ik afgesproken en om half 10 stond hij bij me aan de deur. Eerst nog een kopje thee gedronken. Geziende staat waarin Vincent verkeerde hebben we besloten het voorprogramma maar te laten schieten. Vincent loopt de Marathon van Rotterdam over een weekje en had op vrijdagmiddag een laatste test ingepland: van Groningen naar Delfzijl lopen! (ruim 30km) Dat was gelukt, maar hij liep nu wel wat moeilijk…
Tegen elven zijn we dan toch maar naar Vera gegaan, waar we de twee laatste hangertjes in de garderobe toebedeeld kregen. We waren dus echt de laatsten die binnen kwamen. We hadden onze chocomel dan ook nog niet op toen The Kooks begonnen te spelen. Typisch Britpop bandje: jong, lelijk, harig. Echt een bándje, leuk hoor! Het begon lekker met Seaside, het openingsnummer van de cd. Verder speelden ze wel goed, maar lieten ze ook niet horen erg bijzonder te zijn. Leuke branie en energie, maar wat te weinig variatie, waardoor het soms wat eentonig was. Niet dat ik me niet vermaakt heb, want het was echt wel leuk, maar gewoon niet heel memorabel. Na ruim drie kwartier zat het optreden erop. Er kwam nog wel een korte toegift, met de B-kant van hun eerste single (terechte B-kant) en nog twee nummers en toen zat het er na een krap uurtje alweer op. Desalniettemin: erg was dit niet, want ze hadden ook wel laten horen wat ze te bieden hadden. Bovendien waren de beide Vincenten ook wel moe, zodat we tevreden, maar niet euforisch huiswaarts togen.

Volgende week: The Veils