Spektakel op de baan

Sinds vrijdagavond kijk ik naar de Wereldkampioenschappen baanwielrennen. Dat had ik nog nooit eerder gedaan. Het blijkt een revelatie! Baanwielrennen is geweldig! Er gebeurt steeds van alles. De hoogtepunten volgen elkaar in hoog tempo op, doordat de verschillende wedstrijden achter elkaar door starten, ofwel omdat er zoals bij de puntenkoers iedere tien ronden gesprint wordt. Diep onder de indruk ben ik van Marianne Vos, die na de wereldtitels veldrijden en op de weg, gisteren ook de puntenkoers won op de baan. Wereldkampioen in drie disciplines! Hoe kan het dat deze buitengewone sportvrouw nog geen sporter van het jaar is geworden?

Head of the River Amstel 2008

Het duurde even voordat ik eraan toekwam om dit stuk te schrijven over The Head van 16 maart jongstleden. Dat was niet vanwege schaamte over het abominabele klassement, maar door drukte en matige gezondheid was ik er nog niet aan toe gekomen.

Tijdens de training op zaterdag vanaf Poseidon werd al duidelijk dat het roeiwater van Amsterdam richting Ouwerkerk in ieder geval prachtig is. Mooi weer: weinig wind, zon, genieten! De training ging een stuk beter dan de week tevoren. Dat stelde wel wat gerust.

Op zondag viel de wedstrijdstress mee, maar het weer was vrij slecht. Niet veel kouder dan de dag tevoren, maar vooral heel nat, met een koude wind. Heel gaaf om al die achten langs te zien komen: er wordt de hele dag achter elkaar door gestart. In het startvak is het druk met achten. Een gaaf gezicht. We hebben startnummer 205 en blijken direct achter de ploeg van Honte uit Middelburg met mijn oude ploeggenoot Maarten te starten. Leuk! Tijdens de voorstart blijkt Mirjam op de brug te staan om aan te moedigen. De laatste afleiding voor de start. Opzetje en gaan!
De kwaliteit van het roeien wisselt nogal. Vooral in de eerste helft zitten forse stukken die niet zo goed zijn. Rommelig en gejaagd. De tweede helft gaat beter. Tanden op elkaar voor de zogenaamde Hoerenbocht, die zo heet, omdat hij zo lastig op volle snelheid te nemen is zonder uit de bocht te vliegen. Die komen we goed strak door en de laatste kilometers zijn we in gevecht met twee oplopende boten van Aegir en Gyas. Nu komen er stukken die beter zijn dan we ooit hebben geroeid. Aegir komt uiteindelijk langszij en erover, maar Gyas komt er tot de finish niet langs!
30:38 hebben we over de acht kilometer gedaan. Dan zes kilometer terugroeien naar Amsterdam. Nat en moe, maar redelijk tevreden. Alles gegeven.
We leggen aan bij Willem III, maar onze schoenen blijken nog bij Poseidon te liggen. Het gevolg is dat we een kwartier op natte sokken op het ijskoude vlot staan totdat we rillen en klappertanden, voordat we onze schoenen krijgen en de boot naar Poseidon kunnen dragen. Een dag later, op maandagmiddag krijg ik keelpijn.

Laatste Ronde

Vanmorgen heb ik voor ik aan het werk ging nog even lekker hardgelopen. Om kwart voor zeven zijn de straten nog verlaten. De stad wordt steeds groener, de bomen staan in de knop aan de weg naar de gevangenis in Scheveningen. De duinen zijn voorbij het waterbedrijf nog een collage van bruintinten met daarboven prachtige loden luchten. Op het strand is het ongewoon helder. De haveninstallaties van Rotterdam zijn duidelijk te herkennen. Verderop wordt Scheveningen alweer lelijk gemaakt voor de zomer: het hele strand wordt weer vol geplempt met strandtenten. Dan in een rechte lijn terug naar het Vredespaleis en door naar huis. Veertien kilometer precies, soepel in 1:13. Waarschijnlijk de laatste keer dat ik dit rondje loop.

RitaPers

Vanmorgen werd De Pers gedomineerd door pagina’s over Rita Verdonk en haar plannen. Groen en geel erger ik me aan de doorzichtige populistische onzin. Ze gaat de mensen voortdurend peilen, ook als ze premier zou worden, om aan “het volk” beleidskeuzes voor te leggen. Daarmee verschaft ze zich een excuus om nu nog geen keuzes te hoeven maken, want het volk moet eerst ‘aan de knoppen’.
Wie is dan “het volk”? Wie stelt de steekproef samen? Zijn dat geselecteerde Rita-stemmers? Is dat een peiling op de Trots op Nederland-site? Maakt Maurice de Hond een panel? Of stelt ze een referendum voor iedere beslissing voor bij elke beslissing en introduceert ze de directe democratie in Nederland?
In Nederland hebben we een indirecte, representatieve democratie. Dat betekent dat wij burgers afgevaardigden kiezen, die vervolgens namens ons keuzes maken in het bestuur. Politici die die verantwoordelijkheid niet willen nemen hebben niets te zoeken in het parlement. Dat Verdonk aangeeft de mensen wel te willen overtuigen van haar standpunten doet hier geen afbreuk aan. Dat doe je vóórdat je gekozen wordt en met die standpunten ga je daarna de politieke arena in.
In De Pers zegt ze over het fileprobleem dat ze het fileprobleem gaat oplossen. Hoe? Dat weet ze nog niet, want daar moet het volk zich nog over uitspreken. En wie legt het volk dan welke keuzes voor? En is het wel verstandig om het volk te vragen ingewikkelde beleidskeuzes te maken? Kunnen gewone mensen die keuzes wel maken? Zo ja, dan kunnen alle niet uitvoerende ambtenaren wel ontslagen worden. Het parlement ook trouwens.
Rita Verdonk belooft leiderschap, door geen leiding te nemen, maar haar beslissingen te laten afhangen van de populariteit van meningen in polls. Dat is geen leiding geven, dat is niet luisteren naar de volkswil, maar een populistisch uitgebuit gebrek aan leiderschap.

Maart roert zijn staart

Vanmorgen is het weer wit in Nederland. Vanmorgen in Groningen, kwart over zes, net voordat de veegmachine van de gemeente langs komt. Vanuit de trein een mooi wit landschap (files) en een rode auto in een sloot bij Meppel. Ik denk nog even aan Snegoerotsjka, het sneeuwmeisje dat ik gisteren zag in het Groninger Museum.

Heldenzeit!

Even een dagje op en neer naar Den Haag, want een week na de Eels was ik opnieuw te vinden in de Oosterpoort. Dit keer voor het Duitse Wir sind Helden. Deze band ontdekte ik in januari 2006 tijdens Eurosonic in de aula van kunstacademie Minerva. Ook Arend was er die avond al bij. We waren allebei benieuwd of deze Duitse helden ons ook dit keer weer zo enthousiast zouden weten te maken.

Het voorprogramma, het eveneens Duitse The Amber Light verviel wegens ziekte, zodat er pas om 21:00 uur iets te beleven viel in de Kleine Zaal. Erg was dit niet, want Arend stond in Amsterdam in de file en hoefde hierdoor het begin niet te missen.
Opvallend was dat er behoorlijk wat Duits publiek in de zaal aanwezig was. Dit geeft wel aan hoe groot de naam en faam van het kwartet bij onze Oosterburen is, dat ze ervoor naar Groningen komen!
Maar verwonderlijk is het niet, want het optreden was één groot feest. De band speelde moeiteloos de zaal plat met een onbevangen enthousiasme dat aanstekelijk was. De spil hierbij is zangeres Judith Holofernes, die meisjesachtig zingend, dansend en geinend het publiek om haar tengere vingers wond.
Fris en vrolijk speelde de band in de twee uur dat ze op het podium stonden, een mix van nummers van hun laatste album SoundSo (uit te spreken als So uns So en niet in het Engels als "Sound so", zoals de meneer in de Plato beweerde;-) )het vorige album Von hier an blind en het debuut Die Reklamation, en passant bewijzend dat Duitsers wel degelijk over humor beschikken. Een mooie aanwinst vond ik de drie blazers gekleed in piloten uniform die wat ska-accentjes zetten.
Jammer dat het geluid wat minder feestelijk was. De geluidstechnicus was duidelijk aan het zoeken naar de juiste instellingen. Eerst was de zang bijna niet te verstaan en overheerste een dreunende bas. Later viel de percussie juist weg tegen de rest, of waren de blazers niet te horen. En aan het einde kwamen de boemende bassen weer terug.
Jammer, maar de band had zoveel in haar mars dat de performance er niet minder onder was. Veel om het lijf hebben de poppy liedjes allemaal niet, maar het is gewoon sympathiek en leuk. Een echte festivalband, die een grote tent waarschijnlijk net zo makkelijk plat speelt als de Oosterpoort en vanavond ongetwijfeld Het Paard van Troje in Den Haag en morgen de Tivoli in Utrecht. Wat mij betreft mogen ze gauw weer komen!

Op hun website kun je ze ook horen en zien.

Water

Vannacht viel thuis in Groningen de waterdruk weg. Dat betekent nog één keer kunnen doorspoelen op het toilet en ongedoucht de trein in, zonder koffie of thee. Het is altijd confronterend als zo’n basisvoorziening uitvalt. Dan merk je pas hoe onmisbaar die is. De verwachting is dat er over enige uren weer water is. Het is te hopen! Het water in de supermarkt zal al wel op zijn!

An evening with the eels

Maandagavond heb ik een uitstekend avondje uit gehad in de Oosterpoort. De tournee van mijn favoriete band de EELS belooft een Evening out with the EELS en dat is ook precies wat je krijgt. Na de wat ruigere No strings attached tour in 2006 verwachtte (hoopte) ik al een beetje een rustiger concert, want dan is E toch op z’n best. En ja hoor: de grote zaal was gevuld met stoelen: er was voorzien in een zitconcert.
Net als in 2005 bij de EELS with Strings tour bestond het voorprogramma niet uit een matige band, maar uit film. Waar het toen nog de sovjet-kinderlegende Cheboerasjka (klik) was, werd nu een één uur (!!!) durende documentaire (hier op youtube) vertoond over de zoektocht van E naar waar zijn vader Hugh Everett III zich mee bezighield.
E’s vader bleek (al wist de echte fan dat natuurlijk al) een geniaal wetenschapper in de kwantummechanica te zijn geweest, die op zijn 24e een proefschrift schreef waarin hij de theorie van de parallelle werelden ontvouwde. Toentertijd was dit een stap te ver, maar in de afgelopen 50 jaar schijnt de theorie steeds meer opgang te maken. In de jaren zeventig dook het gedachtegoed in allerlei sciencefiction boeken en films op (bijvoorbeeld Star Trek), maar ook steeds meer wetenschappers omarmen de theorie, zodat er nu natuurkundigen zijn die zichzelf als Everettians aanduiden.
Wie had gedacht dat ik op maandagavond de grondbeginselen van de kwantummechanika nog eens zou leren? De documentaire was vrij lang, maar ik heb me prima vermaakt.
Dan het concert zelf. E speelde het hele concert samen met The Chett, de multi-instrumentalist die de laatste tournees ook al een opvallende bijdrage leverde. Nooit meer dan twee instrumenten tegelijk dus, hoofdzakelijk gitaar, piano, drums en af en toe de zingende zaag. Het leverde een optreden op waarin de nummers sober werden neergezet, waarbij toch wel weer opviel hoe sterk het repertoire is. Er werd geconcentreerd en robuust een dwarsdoorsnee uit het oeuvre gespeeld, met af en toe een virtuoos geintje als het al spelend wisselen van instrument (piano en drums).
De sfeer was ontspannen tongue in cheek, met niet alleen muziek, maar ook af en toe andere intermezzo’s, zoals twee voorleesbeurten van The Chett uit de autobiografie van E, Things the grandchildren should know, of het voorlezen van fanbrieven en recensies. Geestig egocentrisch. Een avondje E(ELS), een fijn avondje uit. Money well spent!

Baby Centraal

Het afgelopen weekend begon en eindigde met een baby. Begon, omdat mijn broertje en schoonzusje op vrijdagmiddag om half vijf een dochtertje kregen.

Meer dan twee weken na de uitgerekende datum, zodat iedereen (de aanstaande moeder in het bijzonder) er al met smart op zat te wachten.
Zaterdag, zijn we in Sappemeer gaan kijken naar de kersverse spruit. Een mooie baby, levendig en alert, zoals te zien op de foto in de armen van ondergetekende. Trotse nieuwbakken ouders en een opmerkelijk frisse moeder. En mijn ouders, trots en gelukkig met hun nieuwe status als opa en oma.
Op zondag, ten slotte, zijn Louise en ik naar de bioscoop geweest naar Juno. Een leuke film, die de negen maanden beslaat van de uit verveling geboren ongeplande conceptie van de zestienjarige Juno tot de geboorte van haar kind. Wat de film leuk maakt is het erg sterke spel van hoofdrolspeelster Ellen Page, die daar ook een terechte Oscarnominatie voor ontving. Wat een zwaar thema had kunnen zijn wordt een relativerende coming-of-age film met licht surrealistische en ironische trekjes.

Uitwaaien aan het Wad

Lekker een weekje vrij! Woensdag was ik een dagje met mijn moeder op stap. Omdat het zulk mooi weer was zijn we lekker binnendoor naar Lauwersoog gereden om daar op de dijk even lekker uit te waaien. Heerlijk! En wat is het toch mooi aan zee. Echt strand, zoals in Scheveningen is nog fijner, maar om even een frisse neus te halen voldoet dit ook prima.

Smog

Smogalarm in België en een matige smogverwachting door het RIVM. Zware inspanningen zijn te vermijden en bejaarden en luchtwegpatiënten moeten oppassen, maar het levert wel een prachtige bloedrode zonsondergang op!

Woeste Hunnen op de Gyas-Hunze Race 2008

Het is altijd spannend of de Gyas-Hunze Race wel doorgaat. Dat is de charme van een winterwedstrijd. Twee jaar geleden woeien de boten bijna uit het water en werd de wedstrijd na de eerste twee heats afgelast.

Afgelopen zaterdag was het stralend weer: zonnig, maar we koud. Van vrijdag op zaterdag had het zeven graden gevroren met ijsgang als gevolg. De eerste twee heats van de Gyas-Hunze werden om deze reden opgeschort, maar om tien uur was het ijs door de winterzon voldoende verdwenen om de wedstrijd toch door te laten gaan.
We gingen best goed, al is de klassering maar matig. De tijd, 10:01 (mooi symetrische tijd) mag tevreden stemmen, want de afstand tot de vier ploegen boven ons is maar klein. Door een materiaal defect kon ik zelf helaas niet optimaal meedoen, dus het kan zeker nog harder. We zullen zien: Nog vier weken tot de Head!

Voicst - A tale of two devils

Een paar weken geleden kreeg ik bij achterlating van een deel van mijn salaris bij de Plato naast mijn aanschaf ook een sampler mee. Eén van de meest catchy nummers op die cd was Voicst met de track High as an Amsterdam Tourist. Vervolgens las ik een aantal lovende recensies naar aanleiding van de release van het album, waarop ik besloot het hele album maar eens te checken.

Ik merk sinds ik het heb gedownload, dat ik het steeds weer opnieuw opzet. Lekkere niet te moeilijke poppy gitaarband met regelmatig terugkomende blazers. Het album opent met het eerder al genoemde High as an Amsterdam Tourist, een lekker meeslepend up-tempo nummer. Het energieniveau blijft het hele album lang hoog. Ook Everyday I work on the road is zo’n lekker opzwepend nummer. Eigenlijk is het gewoon een lekker ongecompliceerd album, dat ik zeker nog ga aanschaffen en dat benieuwd maakt naar optredens van Voicst!

RopaRun

Vorig jaar tijdens de City-Pier-City liepen we voor een goed doel: drinkwater voor kinderen in Afrika. Een enthousiaste Marije vroeg me in de nazomer of ik ook een bijdrage zou willen leveren aan een RopaRun team. “Wat is dat en wanneer is het?“ Was mijn wedervraag. Begin mei, een hardloopestafette van 560 kilometer van Parijs naar Rotterdam ten bate van kankerpatiënten.
Mooi doel! Wel ver en een timing die niet ideaal combineert met de Roei-Elfstedentocht, maar desalniettemin zei ik al gauw toe.
Inmiddels weet ik dat de RopaRun op 10 en 11 mei gelopen wordt. Verre van ideaal, want de Elfstedentocht is een week eerder van 2 op 3 mei. De consequentie is dat meelopen uit den boze is. Zeker, omdat iedere loper in die twee dagen 60 kilometer voor de kiezen krijgt. Dat vergt heel veel trainingskilometers in de benen en dat is simpelweg geen haalbare kaart.
Marije heeft inmiddels met haar vriend Bart een gecombineerd HEC-BZK team opgezet. De eerste teambijeenkomst is al geweest, de tweede vindt vanavond plaats. Helaas zal ik die missen, omdat ik onderweg ben naar Groningen, waar ik morgen een afspraak heb met mijn volgende opdrachtgever.
Mijn aandeel aan het team zal eruit bestaan dat ik meefiets met de lopers, om ze aan te moedigen en de weg te wijzen.
Daarnaast verkoop ik lootjes á €2,50 per stuk voor het goede doel. Wie dit project wil steunen door lootjes te kopen kan een reactie posten of mij direct mailen, dan neem ik contact met je op!

The Head of the River Amstel

Sinds oktober zijn we nu al bezig. Trainen in de acht om op 16 maart op de Amstel The Head te roeien. Elk weekend twee outings en door de week minstens één landtraining. Aanvankelijk zat het niet altijd mee, zo kostte het veel moeite om coaching te vinden en blijkt een vaste stuur er ook niet in te zitten, zodat er ieder weekend een vrijwilliger gevonden moet worden.
Nog niet eerder was ik al zo lang van tevoren met één wedstrijd bezig. En toch gaan we niet winnen in Amsterdam. We gaan voor het “linker rijtje”. Bescheiden doelstellingen, maar meer zit er niet in voor ons met zo weinig trainingen en maar weinig routine in de boot.
Toch begint het inmiddels wel ergens op te lijken. Afgelopen zaterdag was een keerpunt. Het sneeuwde hard, maar heel symbolisch brak na een half uurtje de lucht open. Strak blauw met een krachtige zon, voor het eerst weer in tijden. En de boot liep goed door. Krachtige eendrachtige halen, het ging op roeien lijken. Een mooi plaatje: acht wit besneeuwde kerels in een mooie rode boot door de witte velden.
Zondag: rotweer. Koud, nat en harde wind. Toch bleef de boot lekker lopen en stapten er na afloop opnieuw tevreden mannen uit de boot.
16 maart, de Amstel, het linker rijtje. Dat moet erin zitten!

Dez Mona

In de metro van Parijs was het weer zover. Een verveeld ogende jongeman stapt de metro in met een gare accordeon om en begint lijzig, lui en intussen overdrevend showend te spelen. Zijn accordeon is lek. Vervolgens vraagt hij om geld “Pour la musique”. Nee dank je, ga dan eerst maar eens je best doen dacht de calvinistische Hollander.

De accordeonist die prominent meespeelt met de muziek van de Antwerpse band Dez Mona doet wél zijn best! Mooi en meeslepend ondersteunt hij Gregory Frateur, de zanger die de sound bepaald.
Wat een geweldige stem! Hij huilt en jankt elf nummers lang, prachtig! Dit soort muziek is niet ieders smaak, maar ik kan er intens van genieten. Dramatisch en emotioneel, uiteraard melancholisch, een theatraal kunststukje. Het album heet Moments of Dejection or Despondency en moet je absoluut eens beluisteren. Óf je vindt het fantastisch, of niet. Twijfel is niet mogelijk!

De spin van de film van Geert

Zou Geert Wilders een spin-doctor in dienst hebben? Of zou hij het zelf bedacht hebben?
Hoe het ook zij, ik kijk al enige weken vol bewondering naar dit fenomenale stukje spin van Wilders.
Alles wat hij gedaan heeft is zeggen dat hij een film gaat maken, om vervolgens achterover te kunnen leunen en maandenlang in het brandpunt van de aandacht te staan. Al maanden wordt de Nederlandse politiek beheerst door de gedachte aan De Film van Geert. En niet alleen Nederland, ook het buitenland anticipeert op de film die er nog niet is.
Ongeloof en bewondering strijden om voorrang bij mij. Ongeloof over de onnozelheid, waarmee de hele Nederlandse politieke wereld en alle media Wilders zo ter wille zijn. Er is nog niets om je over op te winden en misschien komt die film er ook helemaal niet. Het doet er ook niet meer toe. Achteraf zal waarschijnlijk blijken dat het vooruitzicht van De Film een stuk sterker was dan de film zelf.
Bewondering, omdat Wilders met niets alle ogen op zich gericht heeft gekregen, zich zonder enige inspanning te plegen verder kan profileren als beschermer van de Westerse waarden tegen de perfide Islam. Ook de bedreigingen zijn er weer en daarmee een potentieel martelaarschap, hoewel die kans waarschijnlijk feitelijk niet zo heel groot is door de enorm zware beveiligingsmaatregelen die hij moet verduren.
Verwondering is er ook over dit Nederland, dat altijd bekend stond als dat land van die nuchtere Hollanders, maar zich nu laat meeslepen met al die heisa om een film die er nog niet is en waar niemand ook maar iets over weet, kortom om niets...
Maar wel geniale spin, dat wel.

Update:
En jawel: de film wordt een paar weken uitgesteld! Nog enige weken speculaties en gratis bergen publiciteit voor de PVV voorman!

Zuidwesterstorm

Vanavond ging ik weer eens met Maarten hardlopen op het Zuiderstrand. Regen, wind, het deert ons niet. Bij nader inzien woei het op het strand toch wel erg hard. Stormde het. Zuidwesterstorm, pal tegen dus. Voorover leunend tegen de wind, de zee en de lucht versmolten in het zwart van de nacht achter de witte strepen van de branding. Uit dat zwarte niets kwam de wind aanbrullen, ongehinderd vanaf Engeland, totdat hij stuitte op de eerste hindernis na honderden kilometers: ons.
De wind huilde en trok aan mijn regenjasje alsof het een parachute was. 9,8 Kilometer per uur, met moeite. Een geweldige krachttraining, alsof je aan een elastiek probeert te sprinten, ruim vier kilometer lang. Daarna op het gemak op de golven van de wind door de duinen terug. Dat wordt voor het eerst sinds lange tijd weer eens echt spierpijn, maar wel een heerlijk voldaan gevoel!

Lichtvervuiling

Sinds het ingaan van de wintertijd hing er zogenaamde feestverlichting in de Groninger binnenstad, zo ook voor ons raam. Deze week werd het weggehaald, na maanden lang elke middag en avond te hebben gebrand tot ongeveer 22:10 uur.
Ja hoor het ziet er feestelijk uit met al die lichtjes, maar waarom hangt het er zo lang? De feestdagen zijn alleen in december. De lichtjes zijn er om de bezoekers van de binnenstad naar winkels te lokken. Maar een heel groot deel van de tijd dat de lichtjes branden zijn de winkels gesloten.
Er zitten 110 gloeilampen in iedere boog feestverlichting. Daar is geen energiezuinige spaarlamp of LED-lamp bij. Ik schat dat het 25 Watt lampjes zijn, dus 2750 Watt per boog. Alleen al bij mij in de Oude Ebbingestraat hangen 20 bogen. In deze straat hangt dus 55.000 Watt. De verlichting brand van 14-22 uur, dus dat is 440 KWh per dag.
Hoe valt deze enorme energieverspilling te rechtvaardigen in deze tijden waarin iedereen de mond vol heeft van het milieu en klimaatverandering. Deze lampen hangen niet alleen in Groningen, maar in alle dorpen en steden van Nederland. Hoeveel megawatt zou er aan zinloze verlichting branden in Nederland? Hoeveel CO2 wordt hiervoor verstookt? Het verbaast me dat hier nog geen debat over wordt gevoerd.

Onderweg met Murphy

Eén vrijdagavondtreinreis vol tegenslag en ik heb mijn buik alweer helemaal vol van het forenzen tussen Den Haag en Groningen. Hoewel dat natuurlijk een momentopname is: morgen ziet de wereld er vast weer zonniger uit, ging Murphy’s Law vanavond wel grandioos in vervulling...
O ironie! Vandaag besteedde ik de dag bij HEC met Nadine, Evelien en Margaux om te werken aan de opdracht voor de lopende module: keteninformatisering. Vanmorgen besloten we het spoor, of eigenlijk de veilige berijdbaarheid van het spoor als casus te gebruiken. Kortom we waren de hele dag bezig met ProRail, NS en alles wat er verder bij komt kijken om de veiligheid van het spoor te garanderen.
Om 17:06 stapte ik in de intercity naar Enschede, om in Amersfoort over te stappen. Druk voor een vakantiespits, maar ik had een plaatsje en kon dus aan het werk: stroomschema’s maken voor onze opdracht.
In Utrecht stapten de meeste mensen uit. Opeens werd omgeroepen dat de trein uit de dienstregeling werd genomen, omdat er door een aanrijding geen verkeer naar Amersfoort mogelijk was. Onderdrukte krachttermen uitend sloot ik snel de Mac af, stopte alles in de rugzak, schoot mijn jas aan en verliet de trein. Althans, dat was de bedoeling... Net voor ik kon uitstappen werden de deuren gesloten.
De (verder lege) trein ging rijden om afgerangeerd te worden. Een kwartiertje later werd ik door de machinist bevrijd uit de trein op het rangeerterrein in Utrecht. Van daar kon ik met de bus weer terug naar het Centraal Station. Nu weet ik dat als zoiets gebeurt je gerust aan de noodrem mag trekken. Weer iets geleerd.
Terug in Utrecht kreeg ik het advies via Arnhem verder te reizen. Daar stapte ik over op de intercity (hoewel: een oude hondenkop) naar Zwolle, waar ik om 20:47 arriveerde. Precies op tijd om de trein naar Groningen op het volgende perron te zien vertrekken. Mooi, zo’n strakke dienstregeling. De volgende trein ging pas om 21:17. Uiteraard had die weer een kwartier vertraging, zodat ik inmiddels om 21:47 uur Meppel nog moet passeren. Ik verwacht rond half elf in Groningen te arriveren. Het eerste record is dan alvast verbroken in 2008: dat van de langste reistijd tussen Den Haag en Groningen! Wie weet wat de rest van het jaar nog zal brengen?

Uiteindelijk: nóg een kwartiertje extra vertraging: 22:40 in Groningen, 23:00 thuis