Herfst en CD's

Het is herfst en dat betekent dat de fijne cd's weer als rijpe bladeren uit de bomen vallen. Deze week kocht ik de uitstekende cd van Pete Philly & Perquisite, Mystery Repeats. Prachtige hiphop van internationale allure uit een jongenskamer in Leiden. Lekker jazzy en swingend, heerlijke flow, goeie rhymes. Heerlijk. Met hun debuut, Mindstate, hadden ze al behoorlijk naam gemaakt (al heb ik die zelf nog niet), de tweede schijnt ook uitstekend te verkopen. En terecht!

Ik ging ook nog naar de Plato om te kijken of ze de cd van Tom Pintens hadden, maar die hadden ze niet. Toen liep ik tegen de nieuwe Flip Kowlier aan! Dat is fijn! Mooie liedjes in het Westvlaams dialect. Lastig te verstaan, maar bij de tweede beluistering gaat het eigenlijk best. Vrolijk en melancholiek, met altijd een ironische relativering doet dit album De man van 31 niet onder voor de eerste twee albums Och arme ik en In de fik.
De cd Keeping the Aspidistra flying (naar het boek dat ik niet heb gelezen van George Orwell) van Fuck the Writer heb ik al een paar weken. Wat obscuurder dan de voorgaande artiesten is dit album ook beslist het beluisteren waard! Mooi (en knappe) in elkaar geknutselde nummers, melancholiek en daarmee passend bij de herfst! Overigens is ook dit een Nederlander. Onbekend, maar verdient het om bemind te worden!
Altijd herfst is het met de Tindersticks. Van de prachtige donkere stem van Stuart Staples gaan de bladeren vanzelf vallen. Afgelopen zomer verscheen een dubbelaar met The complete BBC sessions uit de jaren 1993-1997. Prachtig mooi: echt een must-buy!
Die cd van Tom Pintens haal ik later wel een keer...

Spinvis in z'n eentje in VERA

Na vanmorgen mijn eerste halve marathon te hebben gelopen (1,42:06) was ik maar wat blij dat het optreden van Spinvis in de Vera vanavond een zitconcert. Het kaartje had ik bij de laatste cd Goochelaars en Geesten gekregen, omdat ik vooraf had ingetekend.
Het optreden was niet alleen bijzonder omdat het het eerste zitconcert in de Vera was sinds 1979. Door de stoelen konden er maar zo'n honderd mensen komen kijken, zodat het er een intieme sfeer ontstond. Spinvis was inderdaad in z'n eentje naar Groningen gekomen en zat alleen op het podium achter een drum, met een akoestische en een elektrische gitaar en enige electronica. Een vaste playlist was er niet: bezoekers konden verzoeken indienen en dan hing het er vanaf of Spinvis het nummer kon spelen, danwel zich zeker genoeg voelde om het te spelen, of hij het ook zou doen.
Zo liet hij zich overhalen tot Lotus Europa, met enige improvisatie, omdat hij niet de hele tekst uit zijn hoofd kende. Dit soort momenten maakten het concert heel persoonlijk, kwetsbaar en de relatie met de zaal heel intiem. Een prachtige afsluiting van dit weekend. Ik zou zeggen: kijk of in jouw woonplaats ook nog kans is om zo'n optreden bij te wonen!

Vrijheid

Na een vruchtbare werkdag gauw nog even op de fiets gesprongen voor een kort tochtje. Ik wist niet dat ik er zo naar had verlangd! Inwendig juichend zat ik op de fiets. Duwend tegen de wind de stad uit en vliegend op de golven van de wind weer terug. De heerlijke geur van vers gemaaid gras vermengd met die van mest in de neus. Overweldigd door een gevoel van vrijheid.

Onlangs gelezen

Vakanties zijn altijd een periode waarin meer tijd is dan normaal om te lezen. Wat las ik zoals onder de Spaanse zon? Ik begon met Manon Colsons biografie van Erik Dekker. Voor het eerst uitgegeven in 2004, bijgewerkt in 2006 geeft het boek een aardig overzicht van het leven, de carriëre en de achtergrond van de Drentse oud-prof. Aardig, maar niet meer dan dat. Stilistisch is Colson geen hoogvlieger en dat is jammer. Eigenlijk verdient Dekker beter.
Hierna begon ik aan een echte leeslijstklassieker: Willem Frederik Hermans, Herinneringen van een Engelenbewaarder. Een typische Hermans, steunend op een motief dat draait om de grote vragen van goed en kwaad, schuld en schuldgevoel en het onontkoombare noodlot. Kenmerkende thema’s voor Hermans maken ze het een vrij zware roman, waarvan duidelijk is waarom hij zo gewaardeerd werd toen hij verscheen. Met name door de achtergrond, de meidagen van 1940 en het knagende schuldgevoel over een doodgereden joods onderduikmeisje en de geliefde die de hoofdpersoon heeft laten gaan (naar de veilige VS) en de daarmee verbonden symboliek zal het indertijd erg tot de verbeelding hebben gesproken. Anno 2007 is het allemaal wel erg zwaar op de hand en enigszins gedateerd. Ik heb meer plezier in het wat absurdere latere werk van Hermans.
Daarna weer een biografie: van Wellington. Richard Holmes, de aimabele Britse professor krijgsgeschiedenis schrijft net zoals hij zijn War Walks, over historische slagvelden presenteert op de BBC: rustig, bevlogen en afgewogen. Uitstekend leesbaar portret van één van de meest invloedrijke mannen van zijn tijd. Wellington blijft de held van het jongetje dat de schrijver ooit was, maar desalniettemin worden ook minder sympathieke kanten van de Iron Duke belicht en wordt kritiek van andere historici genoemd en gewogen.
In het staartje van de vakantie begon ik aan de laatste bundel van Peter Winnen, Pedaalridder. Deze bundel is een verzameling van eerdere bundels van de stukjes die Peter Winnen de afgelopen 5 jaar publiceerde. Winnen is net zo’n begenadigd schrijver als hij coureur was. Hij heeft een heldere visie op en mening over wielrennen en doping en weet die buitengewoon eloquent te verwoorden. Hij combineert een no-nonsense benadering met een fraaie stijl en verwoordt aldus commentaren op de wieler- danwel sportieve actualiteit en anekdotes. Smakelijk leesvoer.
Tot slot het laatste deel van Harry Potter. Ik was er al aan begonnen voor mijn vakantie, maar het was te groot, zwaar en onhandig om mee te nemen, zodat ik het na terugkomst pas uitlas. Ik kan er kort over zijn: een waardig einde van de reeks. Veel vaart, spannend en beter dan de laatste delen. De verhaallijnen uit de vorige delen worden keurig bij elkaar gebracht en afgehecht. Een fijne afsluiter.

Nog even LBL

Tijdens mijn vakantie zijn de foto's van Luik-Bastenaken-Luik gearriveerd, dus bij deze:

De eerste is 's ochtends op de cote de Kin genomen, toen was ik zichtbaar nog fris.
Dat was bij de tweede foto op de Redoute duidelijk niet meer het geval!

Thuis!

Zo, ik ben er weer! Gistermiddag thuisgekomen van mijn vakantie en nu alweer klaar om aan het werk te gaan. En mijn eerste leerpuntje alweer te pakken: voortaan maar een beetje meer tijd thuis plannen alvorens na een vakantie weer aan het werk te gaan: dit is wel heel erge cold-turkey!
Nu eerst honderden (!) mails doornemen en achterstallige zaken oppakken en in het algemeen weer aan het werk. Ook leuk!
Even in het kort: de vakantie was goed: Spanje; Barcelona, Girona, Figueras, Gaudi, strand, Picasso, Dali, gotiek, Modernismo, 880 foto's en Nederland is koud!

Wegens vakantie gesloten!

Vanacht om kwart over twee nemen we de bus naar Bremen, vanwaar we om 6 uur naar Girona vliegen. Kortom: ik heb vakantie en ga genieten van tapas, Gaudi, Dahli en nog zo wat lokale specialiteiten! De komende twee weken valt dan ook niet te verwachten dat er iets op dit blog gepost zal worden. Op 2 september komen we weer thuis en daarna zal ik wellicht hier iets vertellen over mijn Spaanse (of beter: Catalaanse) avonturen.

Afzien in de Ardennen

Afgelopen zaterdag was het dus zover: Luik-Bastenaken-Luik. En ook al is de 170 kilometer de "mietjesafstand" (het is overigens ook mogelijk 135 te fietsen, maar dat is zover beneden de waardigheid van de echte bikkels dat daar geen aanduiding voor is) ik vond het ver genoeg! 235 kilometer fietsen, zoals Vincent deed, zou ik wel kunnen, maar ik vraag me af of het ook echt leuker is.

Zaterdagochtend ging om vijf uur de wekker en een kwartier later zaten we aan het ontbijt in de eetzaal van het hotel. En zowaar: er was pasta! Na een croissantje en voor de yoghurt heb ik dus maar even opgeschept, tot verbijstering van mijn tafelgenoten. Daarna fietskleren aan, fietsen op de auto's en op naar Luik. We parkeerden zo'n 2,5 kilometer van de start en troffen daar ook José, zodat we compleet waren: Jan-Daem, Heiko, Cees, Pax en José. Op naar de start!
Vanaf de start ging het meteen opvallend soepel. Uitzonderlijk, want de eerste vijftig kilometer zijn bij mij vaak stroef en moeizaam, zeker 's ochtends. Eerst peddelden we de stad uit om te beginnen met de eerste klim van de dag, een lange loper de stad uit. Heerlijk vanaf de kop weggefietst met Heiko. Het weer was ook prima: bewolkt, ochtendmist, maar met de belofte van opklaringen en zon. Op de top gewacht op de rest van de groep en zo ging het eerste deel eigenlijk heel lekker, ik met Heiko eerst omhoog, een stukje daarachter de krasse knarren Cees en Pax en José en Jan-Daem.
Heerlijk genieten van de bosrijke heuvels, pittoreske armoedige Ardennendorpjes en lekker genieten van de onvermoed soepele tred bergop. Op het hoogste punt van de dag bij Baraque de Fraiture bleek alleen dat we Cees, Pax en Heiko kwijt waren...José en Jan-Daem arriveerden ruim tien minuten na mij, maar de heren waren onvindbaar. Uiteindelijk bleken Cees, Pax en Heiko doorgeschoten te zijn op de verkeerde route, de 135 kilometerroute. In een afdaling hadden ze rechtsaf gemoeten, maar ze hadden de afdaling rechtdoor gevolgd en waren er pas tientallen kilometers later achtergekomen. Heiko was teruggefietst op zoek naar ons en aldus in zijn eentje kwijtgeraakt. Kortom het was een bende. Wat nu? Besloten werd dat Cees en Pax de 135 zouden vervolgen en wij de 170 en we maar moesten hopen Heiko ergens terug te vinden. Jammer, maar niks meer aan te doen.
Het vervolg ging verder nog steeds voorspoedig, de zon werd steeds krachtiger en naarmate de kilometers vorderden ging José ook steeds makkelijker rijden. De eerste echt steile klim, de Cote de Wanne ging goed, de Haute Levée zelfs (20%), alleen werd de macht na 100 kilometer wel minder. Het gebrek aan kilometers begon zich toch wel wat te wreken.
De gevreesde Redoute lag voor mij te ver. Na 144 kilometer was de fut er wel uit. Op hangen en wurgen heb ik het steilste stuk (21%) nog net gered, maar daarna moest er toch echt een voetje aan de grond. Uithijgen, ongelooflijk, wat steil. J-D kwam vrij soepel en danseuse voorbij en trok goed door naar boven. Maar die had pas nog geoefend op de Stelvio in Italië. José kwam -overigens lang niet als enige- lopend naar boven. Ik ben nog weer opgestapt om verder omhoog te rijden, maar het laatste steile stuk, vijftig meter onder de top ging echt niet meer. Ik zat tegen de kramp aan, geen redden meer aan.Boven flink uithijgen en wat herstellen. En dan door voor de laatste 30 kilometer. Nog één klim, de Sprimont, maar die is niet zo steil, dus dat ging op het gemak omhoog en dan omlaag en langs een riviertje terug naar Luik. Lekker vlak doortrappen, dat ging nog prima!
Al met al een prachtige tocht, zwaar, maar mooi. Als het qua vakantie uitkomt ga ik volgend jaar zeker weer, maar dan moet er wat meer getraind worden, zodat ik ook de Redoute in één keer opfiets. En wie weet ben ik nog een keer zo zot om de 235 ook nog eens te fietsen...

Zo hard mogelijk bergop

Luik-Bastenaken-Luik zit erop. De foto van mij op de Redoute is er nog niet, dus dat wordt nog even wachten tot na mijn vakantie. Dan maar iets anders dat hard bergop gaat laten zien...
Vriend Vincent toonde op zijn blog een filmpje waarop de beklimming van de Redoute te zien is vanuit een auto, maar écht hard omhoog ging Ari Vatanen in 1988 de Pikes Peak omhoog. Het filmpje is bijzonder spectaculair en laat zien hoe Vatanen 's ochtends vroeg (de zon schijnt hier en daar in zijn ogen, zodat de vliegende Fin zijn linkerhand voor zijn ogen houdt terwijl hij langs de afgrond drift) zijn Peugeot 405 T16 naar de top van de beroemde Hillclimb jaagt.

Morgen LBL

Zo nog vijf uurtjes slapen en dan is het zover, dan gaat de wekker en begint wat waarschijnlijk een lange dag wordt! Luik-Bastenaken-Luik, 170 kilometer op en af door de Ardennen. Erg veel zin, maar ook wel wat zenuwen... Véél te weinig kilometers in de benen, pas nog ziek geweest, antibiotica, dus hoe staat het met de macht in de benen? Morgen weten we het.
Nu eerst nog even slapen, dan flink ontbijten en dan naar de start.
En na afloop in ieder geval in bad, want er zit een bad in mijn hotelkamer!

Prachtig platteland

Voordat een week geleden een groep bevriende medetrainees naar Groningen kwam om te stappen heb ik nog een poging gedaan toch nog iets aan voorbereiding te doen voor Luik-Bastenaken-Luik (morgen...). Daarbij was weer opvallend hoe mooi het Groninger land en de franjes Friesland die ik aandeed zijn. Leuk zo'n telefoon met camera: kun je de idyllische landelijkheid ook delen!(Rondje: Groningen, Hoogkerk, Enumatil, Lutjegast, Visvliet, Kollum, Kollumerpomp, Houwerzijl, Zoutkamp, Oldehove, Ezinge, Garnwerd, Groningen 93km) Nu morgen nog 170 km Ardennen verteren! Dat wordt afzien!

Buitenaards: Mariko Mori in het Groninger Museum

Tja, met deze expositie was een kop snel bedacht! Afgelopen zaterdag ging ik met Renee en joris na een doorwaakte nacht stappen in Groningen ontkateren in het Groninger Museum.
Daar is nog tot 2 september een expositie van de Japanse kunstenares Mariko Mori. Ze staat bekend om haar multimediale objecten, waarbij Japanse Zen en Shinto tradities worden gemixt met minimalistische objecten. Veel schetsen, foto's, maar ook film, objecten, zoals een cirkel kleurig oplichtende monolieten in een donkere ruimte in een veld van witte kiezels, of een gloeiende witte steen op een witte kubus. En dit alles met op de achtergrond een zangerige Japanse vrouwenstem. Heel aangenaam als je een kater hebt! Er naar kijkend werd ik helemaal ontspannen, alsof ik een mentale massage kreeg. Heerlijk! Hier en daar betrapte ik me er wel op dat ik associeerde met de ontzettend geestige Absolutely Fabulous scene met minimalistische vrienden van Edina (uiteraard met een linkje ;-) ). Maar eigenlijk vond ik het erg mooi en de moeite waard. Typisch Japans: ogenschijnlijk allemaal heel simpel, maar met prachtige details en ontzettend in balans.
Maar het meest opvallend waren de aliens (die je kon knuffelen) en de Wave UFO. Dit is een UFO, waar 3 personen per keer in kunnen, die worden gekoppeld aan de installatie via elektrodes die de hersengolven doorgeven aan een computer die ze omzet in kleurige figuren. Helaas was de wachttijd absurd lang, dus dat zat er niet in vanwege treinen die gehaald moesten worden. Maar gelukkig is er Youtube, met hier een filmpje!

Europees onderzoek: er gaat niets boven Groningen!

Ondergetekende wist het natuurlijk allang, maar nu is het bevestigd door een onderzoek in opdracht van de Europese Commissie: Groningers zijn het meest tevreden over hun woonplaats van alle Europeanen! Het nieuws stond gisteren al op Nu.nl en natuurlijk in het Dagblad van het Noorden en vanochtend in de Volkskrant, dus inmiddels zal iedereen het wel weten.
Aan de inwonders van 75 Europese steden (500 ondervraagden per stad) is een vragenlijst voorgelegd en waar Amsterdammers en Rotterdammers heel gemiddeld tevreden zijn, staat Groningen bij algemene tevredenheid, luchtkwaliteit en medische zorg door ziekenhuizen op één. Groningers voelen zich verder erg veilig en vertrouwen erop dat het gemeentebestuur verantwoordelijk omgaat met publieke uitgaven. (beide de 4e plaats). Een mooie opsteker voor de gemeente, die in prijzen grossiert (eerder al Beste Binnenstad en de Beste Fietsstad en de veiligste gemeente van Nederland.
Is er dan niets mis met Groningen? Ja wel dus: de werkgelegenheid. Daarop scoort Groningen onderin de middenmoot tussen Boekarest en Bacelona in. Maar ook dat is eigenlijk geen nieuws natuurlijk!

Meer over het onderzoek vind je hier en het rapport zelf staat hier.

Rasmussen uit de Tour

Wat een dag! 's Middags lijkt Rasmussen de Tour definitief naar zijn hand te hebben gezet met een klinkende overwinning op de Aubisque, 's avonds wordt hij door de Raboploeg uit koers genomen... Raar! De Rabobank ploeg geeft aan dat Rasmussen gezien zou zijn tijdens een trainingsrit in de Dolomieten, terwijl hij aan zijn ploeg (en de UCI) had laten weten in Mexico te zijn. De rechtvaardiging voor het uit koers nemen van Rasmussen op basis van schending van interne regels lijkt op het eerste gezicht loepzuiver. Maar de timing is werkelijk bizar. Wat is er gebeurd tussen vanmiddag en vanavond? Wist de ploegleiding werkelijk niet eerder van de leugen van Rasmussen? Of is er druk uitgeoefend om Rasmussen te laten verdwijnen? Voer voor complottheorieën. Ik blijf voorlopig vooral achter met vragen.

i-Teams en ELO-Grunn

Een paar weken geleden beloofde ik al om wat meer te vertellen over mijn nieuwe opdracht. Op 2 juli begon ik aan een nieuwe klus, dit keer een dubbele opdracht bij i-Teams en ELO-Grunn. I-Teams is een programma bij ICTU (net als CCO dus) dat gemeentes ondersteund bij het invoeren van standaarden, architectuur en de producten van 12 Verdragsprogramma’s. Het doel van i-Teams is om een onomkeerbare impuls te geven aan de invoering van de elektronische overheid bij lokale overheden, met name gemeentes. Het programma is opgericht, omdat bleek dat gemeentes niet goed uit de voeten konden met wat er aan bouwstenen van de elektronische overheid werd ontwikkeld in Den Haag. Hierin biedt i-Teams ondersteuning door eerst een nulmeting te doen om te bepalen waar de gemeente staat met betrekking tot de e-overheid. Vervolgens wordt een propositie gemaakt, waarin aan de gemeente een voorstel wordt gedaan van de volgorde en keuzes van projecten. De gemeentes krijgen vervolgens ondersteuning van een zogenaamde e-adviseur, die ze helpt om realisatieplannen te maken. Aldus zouden de gemeentes voldoende op weg moeten zijn geholpen om het traject zelfstandig af te maken.
En wat is nu mijn rol hierin? Ik houd mij bezig met portfoliomanagement. Portfoliomanagement gaat over het productportfolio dat i-Teams naar de gemeentes brengt, dus de standaarden, architectuur en e-overheidsbouwstenen in de gereedschapskist van de e-adviseur. Organisatorisch zijn de ontwikkeling en de uitvoering van deze producten voor een groot deel van elkaar gescheiden. Het is daarom belangrijk om deze zaken wel met elkaar in verband te brengen, zodat e-adviseurs en gemeentes weten wat er allemaal is en nog komt en wat de samenhang is tussen de verschillende producten. En natuurlijk om de gemeentelijke praktijk, de ervaring met de invoering van de ze producten bij de gemeentes terug te koppelen naar de ontwikkelaars van deze producten. Deze verbindingen leggen zijn waar het om gaat bij het portfoliomanagement. Verbanden leggen tussen de producten onderling en tussen ontwikkeling en uitvoering. Het eerste is dus vooral afstemming intern tussen ICTU programma’s en departementen, het tweede in de keten van rijk naar gemeentes.
Een belangrijke taak van mij is om de kennis en ervaring die in het kader van ELO-Grunn wordt opgedaan terug te brengen naar Den Haag. ELO-Grunn is een samenwerkingsverband van Groningse gemeentes, de provincie en waterschapen dat in gezamenlijke projecten de basiscomponenten van de e-overheid invoert. Hiertoe zijn de gemeentes verdeeld over clusters die samen keuzes maken om projecten uit te voeren. ELO-Grunn valt organisatorisch onder i-Teams, waarmee mijn dubbele opdracht ook is verklaard. ELO-Grunn gaat een stapje verder dan i-Teams in de ondersteuning, doordat ELO-Grunn ook voorbij de realisatieplannen nog begeleiding biedt. Vandaar ook dat het bijzonder interessant is voor i-Teams om in die Groningse ervaring te delen.
Naast deze verbindingsrol heb ik ook bij ELO-Grunn inhoudelijke taken. Zo ga ik het cluster Oost-Groningen ondersteunen door een projectsecretariaat op te zetten om een structuur te creëren die borgt dat projecten daar hun geplande resultaten houden en ook nadat ELO-Grunn afloopt door zullen gaan en er regie mogelijk is op de verscheidene projecten die er zijn. Voor een belangrijk deel gaat dit over zogenaamde basisregistraties als de modernisering Gemeentelijke Basisadministratie (mGBA), de Basisregistratie Adressen en Gebouwen (BAG) en de invoering van de Omgevingsvergunning.
Al met al een mooie mix van Den Haag en Groningen, van aan de ene kant dicht bij beleid en ontwikkeling en aan de andere kant de uitvoeringspraktijk, waar ik tot maart 2008 flink mijn tanden in kan zetten!

Voor meer over i-Teams: kijk hier, over ELO-Grunn, hier.

Dopingellende en de Tour de France

Halverwege de Tour en de dopingellende is erger dan ooit tevoren. Vorig jaar schreef ik al een paar keer over Floyd Landis. Eerst enthousiast over de fantastische koers, daarna over de twijfel. De huidige Tour de France biedt een niet minder geweldig koersverloop dan vorig jaar. De onthoofde Tour, zonder de buitencategorie favorieten leverde prachtige gevechten op, zoals de strijd tussen Rasmussen en Contador op de flanken van de Peyresourde. Ook de wederopstanding van Vinokoerov op dezelfde dag was prachtig: wat een wilskracht om jezelf zo’n pijn te doen.
Want gedopeerd of niet: de pijn wordt er niet minder van. Mijn respect en verwondering over iemand die zo diep wil en kan gaan om met 30 hechtingen in de knieën door te gaan is er niet minder om. Maar ja: doping.
Alle prachtige strijd is de afgelopen week naar de achtergrond gedrongen door de berichten tegen Sinkewitz, Rasmussen en nu de klapper: Vinokoerov. Maar is het echt een verrassing? Nee natuurlijk niet! Iedereen houdt van de stijl van Vinokoerov, altijd aanvallen, maar hij reed voor die ploeg waar werkelijk iedereen EPO gebruikte in de jaren negentig: T-Mobile, mocht vorig jaar niet meedoen, omdat hij weliswaar niet betrapt was, maar meer dan de helft van zijn ploeggenoten en zijn ploegleider Manolo Sainz van de Liberty Siguros ploeg klanten bleken van dokter Fuentes en richtte een nieuwe ploeg op vol ex-dopingzondaars, en in meer of mindere mate verdachte renners, was één van de zogenaamde men in black die trainde in anonieme wielerkleding. Er waren dus tekenen genoeg.
Ook Rasmussen is zo’n man in black overigens. De vaderlandse pers is wat vergoelijkend over hem, maar het is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat een controlfreak als deze Deen is zo slordig is met zijn administratie en zo ver buiten de controle van de ploeg verkeerd. Gezien de progressie die hij gemaakt heeft is het niet verwonderlijk dat concurrenten hem verdacht vinden.
Wat moeten we als wielerliefhebbers nu met deze situatie? Nou in ieder geval niet zoals Mart Smeets gisteravond deed de coureurs de schuld geven. Smeets gaf hen gisteravond in hun eentje de schuld voor de gegeven omstandigheden en pleitte alle anderen rond het wielrennen vrij: de organisatoren, sponsors, ploegleiders, soigneurs, mecaniciens.
Maar zoals Smeets heel wel weet zijn al deze partijen betrokken. Allemaal. En de renners zijn de kwetsbaarste groep in het geheel. Zij worden gestraft, de rest van het circus dekt zich in en gaat verder. Smeets roept om een sterke man die het wielrennen moet redden, maar zou dat de oplossing zijn?
Dopegebruik is onderdeel van het wielrennen, al zolang als er gekoerst wordt. Alle grote kampioenen gebruikten mysterieuze middeltjes, van Garin, tot Coppi en Bartali, tot Merckx en natuurlijk onze Nederlandse held: Zoetemelk. Deze cultuur is niet zomaar te doorbreken.
Ik nijg erg naar het standpunt van Peter Winnen die al jaren plijt voor een andere blik op doping. De gezondheid van renners moet centraal staan. Middelen die de renners helpen gezond door de afmattende wielerkoersen te komen zouden toegestaan moeten worden, als ze maar deskundig worden toegepast. Mensen die de gezondheid van de renners in gevaar brengen door gevaarlijke middelen moeten keihard worden aangepakt. Maar leg deze last niet alleen op de schouders van de renners. De renner zal altijd alles doen wat hij kan om maximaal te kunnen presteren. Daarvoor is hij topsporter.
En nu? Tja de wedstrijd is ondanks alle commotie niet minder aantrekkelijk. Er wordt geleden, er wordt gestreden, renners zakken door het ijs, anderen presteren onverwacht, de koers is nog steeds prachtig! Ik blijf daarom kijken. Contador is de sterkere renner: ik hoop dat hij vandaag nog eens een gooi naar de macht doet. En laten ze eens iets doen aan die oortjes...

Nederhop

Jarenlang had ik weinig met Nederhop. De enige Nederhoppers die enigszins serieus werden genomen was de Osdorp Posse, maar met dat stelletje zuurpruimen had ik bijzonder weinig. Altijd maar vermoeiend claimen dat ze de enige échte rappers van Nederland waren. Enerzijds schelden op 3FM dat ze daar niet gedraaid werden, omdat 3FM alleen commerciële bagger zou draaien en als ze dan op 3FM werden gedraaid was het weer niet goed, omdat ze underground waren. Extince en Brainpower vond ik wel leuk, maar verdiepte ik me verder niet in.
Een paar jaar geleden werd ik door één van mijn studenten gewezen op de scene rond Opgezwolle. Naast de Amsterdame rapscene van Ali B, Lange Frans en Baas B bleek er een groep rappers uit Rotterdam en Zwolle te bestaan. Opgezwolle, Kubus, Typhoon, DuvelDuvel en Jawat! Door ziekte miste ik hun gezamenlijke concert in de Oosterpoort destijds, maar kocht wel zo nu en dan eens een cd. Van Eigen Wereld het album dat Opgezwolle vorig jaar was ik al erg onder de indruk. Voer voor je hoedenplank, inderdaad! Vette beats van Kubus, goeie flows. Ongelooflijk dat zulke vette hiphop uit Zwolle komt! Ook het album van Jawat!, Ut Zwarte Aap bleek erg goed. En nu is Tussen licht en lucht van Typhoon uit.
lekkere flow, een karakteristieke stem, lekkere old-school beats en fijne rhymes. Welke andere rapper gebruikt woorden als "dogma's"? Wat deze rappers bindt is dat ze een boodschap hebben. Het zijn geen gangsters, geen players zoals veel Amerikaanse rappers van dit moment. Ook zijn het geen glijers zoals die nare Lange Frans en Baas B. Het zijn allemaal jongens (grotendeels met een Antilliaanse of Surinaamse achtergrond), die een sterke binding hebben met hun buurt en met ontwikkelingen in de maatschappij en de wereld. Ik zou zeggen, mensen ga het eens proberen!
Typhoon, Tussen Licht en Lucht (ligt in Den Haag zelfs bij de Mediamarkt voor €15,-)
Opgezwolle, Eigen Wereld (idem €10,-)
Opgezwolle, Vloeistof (idem €7,-)
Kubus, Buiten Westen
Jawat!, Ut Zwarte Aap
DuvelDuvel, Aap-O-Theek

Laatste dag CCO

Het zit erop. Mijn periode bij CCO is voorbij. Vandaag de laatste dingen afgerond en formeel afscheid genomen. Zoals ik gisteren al schreef vond ik het best moeilijk, maar dat was gelukkig wederzijds. We hebben vanmorgen gewoontegetrouw teamoverleg gehouden, waarbij Robert mij de mogelijkheid ontnam om gebruik te maken van de rondvraag. En ik had me nog zo voorgenomen het laatste woord te hebben!

Na het teamoverleg in de nieuwe rode bolide van Ingrid richting het Spui om te lunchen bij Het Achterommetje, een tentje verscholen in een zijstraatje van de Spuistraat. Japke en Paul, die vandaag eigenlijk vrij waren, zaten er al. Dankzij Ava wist ook de rest van het team het te vinden.
Lekker geluncht en gezellig gebabbeld. Natuurlijk werd er gespeecht. Robert probeerde de bal nog even naar Maarten door te spelen, maar als "baas" kom je natuurlijk niet zo gemakkelijk van dit soort verantwoordelijkheden af. Robert voorzag me uiteraard van de nodige pluimen en had een aardig cadeau voor me. Hij gaf te kennen me te beschouwen als een ambassadeur van Antwoord in Groningen bij ELO Grunn en bij EGEM-i. Daarom gaf hij me het boek met alle antwoorden. Dit is een dik boek met op iedere pagina een uitspraak, die als antwoord kan dienen voor "een vraag". Erg leuk ding.
Daarna kreeg Maarten dan toch het woord om mij een cadeau namens het team te geven. Stiekum hadden ze iets heel leuks voor me gemaakt. Een bundel onder de titel CCO-recepten voor lichaam en geest. Een receptenboek op maat gemaakt voor Vincent Hovinga. Iedereen had een recept en een haiku gemaakt. Nooit iets in de gaten gehad. Al vroeg ik me wel af waarom Fiona een Iraans kookboek naast haar bureau had staan, terwijl ze helemaal niet van koken houdt... Echt een onwijs leuk persoonlijk cadeau.
En er was nog meer. Er volgde nog een boek: Creativity today, een handboek om creativiteit toe te passen op denken en allerlei situaties. Duidelijk een idee van Wiepke, die er niet bij was vanwege zijn verse (vanmorgen) vaderschap. Mooie cadeau's en oprechte blijken van waardering.
Deze waardering is ook helemaal wederzijds en bij deze wil ik jullie allemaal, Wiepke, Wouter, Japke, Pauline, Paul, Hayo, Fiona, Ava, Inga, Dianne, Maarten en Robert bedanken voor de cadeaux, maar vooral acht geweldige maanden waarin ik genoten heb van de gedrevenheid en het enthousiasme en de lol van het werken aan een mooi concept en ik ontzettend veel geleerd heb, zowel inhoudelijk als als mens!
En dan maandag weer beginnen aan een nieuwe uitdaging bij EGEM-i en ELO-Grunn, maar daarover een andere keer meer!

Triestig

Vanmiddag aan het einde van de dag begon het besef te komen. Overdrachtsdocument geschreven: toch een soort testament. Mijn nalatenschap aan mijn opvolger bij CCO. Netwerkmappen opschonen, rigoureus e-mail postvak legen. Nu alleen nog de twee laden die ik in gebruik heb en mijn bureau legen en dan ben ik klaar. Ik ga weg, en neem afscheid.
Ik ben niet goed in afscheid nemen. Ik word er triestig van en dat is nu niet anders. Aan het einde van de middag toen de helft van de collega's al weg was bekroop mij dit gevoel. Morgen nog twee stukken lezen en becommentariëren, teamoverleg en een afscheidslunch en dan zit het erop. Rationeel bezien is het natuurlijk heel positief dat ik me zo voel. Het betekent dat ik een ontzettend fijne tijd heb gehad en goed geworteld ben in het team. Maar wat rest is gevoel.
Triestig, maar toch ook wel met een halfslachtige glimlach.

Virtueel Pools stemgewicht in de Europese Unie

De Poolse broertjes Kaszynsnki hebben interessante ideëen over stemgewicht in de Europese Unie! Ze stellen voor, nee eisen dat Polen het stemgewicht krijgt dat overeenstemt met een virtueel inwonertal. Polen dat nu 32 miljoen inwoners heeft, zou volgens hen eigenlijk het gewicht moeten hebben van een land met 66 miljoen inwoners. Waarom? Omdat dat -volgens hen- het inwonertal zou zijn geweest zonder de effecten van de Tweede Wereldoorlog. En dan hebben we nog mazzel dat ze de effecten van de Poolse delingen, de Grote Noordse Oorlog, de Dertigjarige Oorlog en de Pest van 1348 niet meetellen!
Dit soort voorstellen zijn natuurlijk grote flauwekul, maar stel je voor wat een precedent het zou scheppen! Zou Nederland mogen compenseren voor het verlies van het koloniale rijk, dan zouden er alleen al 200 miljoen Indonesiërs meegeteld mogen worden. België zou een groeiende machtsfactor zijn met 62 miljoen inwoners in Kongo, één van de snelst groeiende landen van de wereld. En als dan gecompenseert zou mogen worden voor alle ellende die daar de afgelopen eeuwen heeft plaatsgevonden...
Het was een vermakelijk voorstel van de Polen, we hebben hard gelachen! De presidentiële Poolse tweeling heeft kunnen scoren voor de Poolse rechtse achterban. Zullen we nu dan maar weer verder gaan met de verdere vormgeving van Europa?