Heen en weer

Heen en weer, heen en weer! (check het bijschrift van deze site met de tekst van de Drs. P klassieker: Deugende teksten voor het hele gezin! en deze fansite).

Hen en weer dus, met de trein door het hele land. Maandag van Groningen via Woerden naar Den Haag, dinsdag van Den Haag naar Groningen (Bert Visscher, Stadsschouwburg eerste rij midden!), woensdag van Groningen naar Den Haag, vrijdag van Den Haag naar Groningen, zaterdag van Groningen naar Utrecht, zondag van Bilthoven via Marum naar Groningen, maandag van Groningen naar Den Haag, dinsdag van Den Haag naar Rotterdam en vice versa, woensdag van Den Haag naar Amsterdam naar Breda, naar Den Haag, donderdag van Den Haag naar Zaandam en terug, vrijdag van Den Haag naar Groningen.
Ofwel morgen is de enige dag in twee weken dat ik niet enige uren in de trein zit. Die OV heb ik dus hard nodig! Gelukkig zijn de uitzichten soms heel aardig, zoals vanochtend tussen Assen en Beilen!

Update: Wat een mazzel! De voorstelling van donderdag ging niet door wegens technische problemen en nu ligt Bertje Vis in het ziekenhuis met een acute blindedarmontsteking!

Online in de trein

Een paar weken na het eerste in de trein geschreven blog, dan nu het eerste in de trein gepubliceerde blog! Ik heb mijn abonnement bij T-Mobile verlengd en daarbij een nieuwe telefoon genomen (Sony Ericsson K800i) en Pocket Internet Totaal Plus, ofwel mobiel internet. Het is nog niet gelukt om de telefoon als een draadloos modem te gebruiken via Bluetooth. Via USB heb ik echter al wel verbinding en dat werkt best goed! Sterker nog: de verbinding in de trein is beter dan thuis in Groningen! Stap 2 is nu dus gezet. Mét draadje heb ik nu een paar dagen om uit te vinden hoe ik de Bluetooth instellingen voor elkaar kan krijgen om ook de laatste stap, volledig draadloos, te realiseren.

PS. Midden in Drenthe laat de stabiliteit van de verbinding nog wat te wensen over. Waarschijnlijk is dat in de Randstad met een betere UMTS dekking beter.

Update: En presto: Utrecht Centraal!

Opa online

Gisteren kreeg Louise een mailtje van haar opa (achter in de tachtig) “Vanaf heden ben ik op internet. Mijn e-mailadres is ...” Ontroerend statig berichtje van de eerste stappen van een oude man op het internet.

Januari, korte broek, t-shirt, 8!

Zaterdagmiddag ben ik bij de Gyas Winterwedstrijd ingevallen in de Hunze Club-8 in wording. Het was leuk om weer eens boord te roeien! (Voor de leken: boordroeien is met één riem per roeier, scullen gaat met twee riemen per roeier.) Na een paar maanden alleen skiffen was het wel even wennen. Sowieso om de slag weer te moeten volgen en vooral om op bakboord te zitten. Maar tijdens het oproeien ging het steeds beter. In het startgebied leek het eerder een Hunze-wedstrijd, dan een Gyas-wedstrijd: er waren in onze heat althans bijna geen Gyas boten te bekennen!
Het leuke van een 8 is dat het zo hard gaat en snel ging het ook best wel in de eerste anderhalve kilometer. We hadden net twee eerder gestarte boten ingehaald en de toejuigingen van de Zuidwesters in ontvangst genomen toen het noodlot toesloeg.
Opeens moest ik veel harder trappen en hoorde ik gevloek achter mijn rug. Gerard bleek zijn bankje uit de sliding te hebben getrapt, waardoor ook Tjarko niet meer kon roeien en we effectief dus een 6 met 2 man ballast waren. De tweede helft ging dan ook nogal rommelig. Maar desalniettemin noteerden we wel de gedeeld snelste dagtijd: 10:31 over 3 kilometer.
Toch leuk! En het meest bijzondere: dit alles maakte ik mee, roeiend in korte broek en t-shirt! Zo warm was het op zaterdag 13 januari in Groningen.

Jong en flitsend

Vrijdag, lange dag college en daarna met de trainee's eten. Leuk, gezellig! Er werd voorgesteld om eerst nog even naar een borrel voor jonge rijksambtenaren te gaan. In de mail waarin het werd voorgesteld: "integreren met jonge flitsende rijksambtenaren!"
Nu zegt de cynicus meteen: dat is een antithese! Wel grappig hoor, zo'n borrel, maar wel een erg hoog JOVD, hockey en corps gehalte. Jong en flitsend? Jongemannen in blauwe blazers. Ik zag zelfs Pim Fortuyn stropdassen!
Ze waren niet allemaal zo, maar ik miste toch de wat minder eh ambiteuze netwerkende bestuurders in de dop.
Ik geloof dat ik niet zo'n borrelaar ben... Leuk om te zien hoe sommige mensen heel soepel integreren en met allerlei volk aan de praat raken. Zelf ben ik toch wat terughoudender: ik sta gezellig te kletsen met mensen die ik al ken! Is dat mijn noordelijke inslag die eerst de kat uit de boom kijkt? Stugge Groninger die ik ben! Nou ja, op mijn eigen manier kom ik er ook wel. In ieder geval zullen er nog heel wat borrels volgen!
Van het eten kwam natuurlijk niet veel meer. Gezien de prestaties van de NS wilde ik uiterlijk 20:36 vertrekken van Den Haag Centraal, dus toen we om kwart voor acht in het restaurant zaten wist ik al wel dat dat niet meer ging lukken. Maar goed, niet getreurd: om half negen in de trein met een patatje met en een kroket, ipod op en goed boek (Jonathan Safran Foer, Alles is verlicht): ik zat goed. Reis ging redelijk voorspoedig. Maar twintig minuten vertraging, dus nog vóór 12 uur thuis in Groningen!

Pizzasessie

Afgelopen vrijdag is het tweede blok van mijn opleiding begonnen. Het eerste blok werd afgesloten met een meeneemtentamen. Ik verkeerde in de stellige veronderstelling dat dit gewoon een tentamen zou zijn als alle andere, maar dan één dat je thuis maakt, maar dat bleek niet het geval. Een meeneemtentamen is een tentamen waar je zo lang over doet om het te maken, dat dat niet lukt in een paar uurtjes in en examenhal. Uiteindelijk ben ik zo’n acht uur bezig geweest en heb ik zeven pagina’s volgetypt om de zeer uitgebreide vragen te beantwoorden.
Het tweede blok wordt behoorlijk pittig. De literatuur heeft prikkelende titels als Bestuurlijke informatiesystemen en automatisering en Informatisering: Het taaie ongerief. Het eerste college afgelopen vrijdag van prof. Bemelmans was in ieder geval wel erg leuk en doorspekt met beeldende praktijkvoorbeelden vanaf de jaren zeventig. Erg boeiend. Jammer alleen dat ik, net als bijna iedereen, er vrijdagochtend achter kwam dat we al drie hoofdstukken uit de eerste titel hadden moeten lezen. De leeswijzer bleek wat aan het voorgaan de tabblad te kleven. Fijn, meteen 75 pagina’s achter. De stof voor aanstaande vrijdag zijn een artikel van 80 pagina’s, nog een wat korter artikel, drie hoofdstukken (100 pagina’s) uit Het taaie ongerief en ter aanname nog een paar hoofdstukken uit Bestuurlijke informatiesystemen. Dinsdag kwamen er nog 80 pagina’s extra bij. 420 Pagina’s lijkt mij toch een beetje overdreven voor één week...
Daarnaast doen we een project voor een echte opdrachtgever. We moeten een plan van aanpak schrijven voor een centraal deel van de operatie om van de dienst Domijnen een Nationaal Beslaghuis te maken. Erg interessant en erg veel werk.
Woensdagavond hebben we een pizza-sessie gehouden bij ICTU als kick-off. Erg gezellig ’s avonds bij ICTU. De portiers keken raar op van het nieuwe fenomeen: bezoekers die om 18 uur niet vertrekken, maar aankomen!
Helaas kan ik er inhoudelijk verder niets over vertellen, maar het is wel erg leuk en motiverend dat het voor het echie is. Uiteraard zit hier ook het nodige leeswerk aan vast. Kortom dit wordt een erg zwaar blok, maar wel interessant en leerzaam!

Vers overhemd

Toen ik maandagochtend vroeg in de bus naar het station stapte realiseerde ik me dat ik het vers gestreken overhemd vergeten was mee te nemen. Aangezien het niet alleen erg saai, maar ook wat onfris zou zijn om de hele week hetzelfde overhemd te dragen heb ik maandag bij de Bijenkorf nog gauw even een nieuwe gehaald. En dankzij de wonderen der techniek kan ik hem hier even laten zien! (Louise was nieuwsgierig.)

Blog in de trein

Maandagochtend 6:54 in de trein naar Den Haag. Een mooi moment om mijn eerste blog te schrijven op mijn MacBook! Ten bewijze: de bovenstaande foto, genomen in de trein met de webcam. (Overigens zit ik gezellig met Maartje in de trein, maar die is niet zo happig op een foto op dit tijdstip) Een mooi moment ook voor een korte evaluatie van mijn ervaringen met de Nederlandse Spoorwegen.

Over de nieuwe dienstregeling valt nog niet zoveel zinnigs te zeggen. Met de oude had ik toch wel wat problemen. 65% treinen op tijd... Toch wel sterk dat ik nét die 35% met vertraging trof tussen Groningen en Den Haag/Rotterdam. In de eerste maand gemiddeld één uur vertraging per reis. Dan ben je blij dat je slechts twee keer per week zo’n afstand hoeft te overbruggen! Maar wie weet, was dat wel gewoon pech en gaat het vanaf nu wel beter? Ik ben en blijf een optimist!

Update: inmiddels in Amersfoort hebben we 30 minuten vertraging: dat wordt weer declareren bij de NS. Wel heb ik een foto van Maartje die haar aansluiting heeft gemist op het andere perron.

Kamer in Den Haag

En het is gelukt! Per 1 december heb ik een kamer in Den Haag, zoals je ziet in het hartje van de stad, recht tegenover de grote kerk. Voor de oriëntatie: de vijver rechtsboven op de foto is de Hofvijver, met ten zuiden daarvan het Binnenhof. Het geblokte stukje bovenin de foto is paleis Noordeinde. Een prachtig plekje dus. Hoewel het logeren bij Casper ook prima gaat, zal het toch ook wel erg fijn zijn om een eigen plekje te hebben.

Hardlopen, overwerk en wellicht een kamer?

Er begint een beetje ritme in mijn leven te komen. Zo heb ik gisteren voor het eerst een rondje hardgelopen in Den Haag. Lekker 2 rondjes vanaf de Gouverneurlaan, door Rijswijk, ruim4,5km per rondje. Heerlijk! Ik begon al helemaal te stuiteren van al dat bureauzitten!
Ter compensatie heb ik vandaag voor het eerst overgewerkt. Ik heb tot 19 uur doorgewerkt, want ik wilde dat stuk nog afhebben voor maandag. Mijn agenda loopt inmiddels ook mooi vol, want ik heb inmiddels ook eigen taken toegewezen gekregen. Af en toe duizelt het me wel een beetje en heb ik echt het gevoel dat ik spartel, maar ik verzuip nog niet.
Tot slot nog nieuws van het woonfront. Ik heb een afspraak gemaakt met de tante van Suzanne, die een kamer in Den Haag in de aanbieding heeft in de Torenstraat, dus hartje centrum. De tante in kwestie woont zelf in Rotterdam, op een sleepboot in het Haringvliet, dus daar ga ik morgen naartoe en dan ga ik de kamer bekijken. Ik zal dus wel laat thuis zijn, maar misschien heb ik dan wel een kamer!

Een week werk

Inmiddels ben ik een week aan het werk bij ICTU. En ik moet zeggen, dat bevalt me best aardig! De binnenkomer was niet fantastisch: twee uur te laat door een boom op het spoor tussen Assen en Beilen. Maar ja, dat was overmacht en werd me gelukkig niet euvel geduid.

De kennismaking met het team de afgelopen week was erg fijn. Iedereen is enthousiast over het project, erg gedreven en blij dat ik mee kom helpen. Maar wat is dat project nu eigenlijk? Om te beginnen: wat is ICTU?

ICTU is de ICT Uitvoeringsorganisatie van de overheid. De uitvoering en vooral ontwikkeling van grote ICT projecten van het Rijk wordt vaak uitbesteed aan ICTU. CCO, Contact Center Overheid is zo'n project. In opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en het Ministerie van Algemene Zaken is heeft het projectteam CCO opdracht gekregen ervoor te zorgen dat de burger op een plaats terecht kan voor al zijn vragen aan de overheid in plaats van het huidige oerwoud aan telefoonnummers en websites. Een erg ambitieus project dus, maar wel iets dat erg tot de verbeelding spreekt en gewoon een heel goed plan is.
Toevallig kwam het zo uit dat er voor gisteren een teamdag gepland stond. Ik viel dus met mijn neus in de boter. De teamdag was in de oude directiekamer van de Holland-Amerika-Lijn in Hotel New York te Rotterdam. Erg leuk. We hebben een workshop verhalen vertellen en een workshop Tai Chi gedaan, geschilderd en zijn met een watertaxi door de haven geraasd. Tot slot hebben we geborreld en gedineerd. Een superleuke dag, omdat we veel leuke dingen hebben gedaan, maar vooral ook omdat we een erg leuke dag met elkaar hadden als team. Ik voel me inmiddels al echt een volwaardig teamlid van CCO en ik moet zeggen: dat voelt best goed!

Pasta Sport Blogtip

Gisteren kwam ik toevallig het blog Pasta Sport van Renate Verhoofstad tegen. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in Italië en sport en natuurlijk de combinatie van beide. Verhoofstad is een Nederlandse free-lance sportjournaliste die in Florence woont. Ik ken haar vooral, omdat ze regelmatig Italiaanse reportages schrijft in literair wielertijdschrift De Muur. In het huidige nummer (een zeer lezenswaardige thema-editie over baanwielrennen) bijvoorbeeld over de legendarische Vigorelli wielerbaan in Milaan en de Masi werkplaats. En omdat ik de coverfoto van Theo Bos zo mooi vind plaats ik die hieronder nog als extraatje. Maar dat is slechts een terzijde. Pasta Sport dus!

Gyas Trial: In het water gevallen

Afgelopen zondag heb ik de tweede Gyas Trial geroeid. Thuis begreep ik al dat het een heel andere wedstrijd zou worden dan de eerste. Toen windkracht 2 mee, nu windkracht 5 schuin tegen. En dat betekende niet alleen meer weerstand, maar vooral ook een heel nare golfslag. Maar gelukkig hoefde ik er niet alleen aan te beginnen: Suzanne leek het leuk om mee te fietsen om me aan te moedigen.

Tijdens het oproeien bleek al dat het niet mee zou vallen. De heftige korte golfjes maakten het erg moeilijk om een ritme te vinden. En dat was al met wind mee. Terug zou het nog veel erger worden. Toch had ik er veel zin in. Ik was erg benieuwd in hoeverre ik in staat zou zijn om tegen de elementen in te beuken en hoeveel tijd me dat zou kosten ten opzichte van de eerste trial. Eigenlijk had ik ook nog nooit echt geprobeerd hard te roeien in zulke omstandigheden...
Na de start kwam Marcel, die kort na mij gestart was me al snel voorbij gesneld. Daar maakte ik mij niet druk om. Hij is sowieso sneller, bij de eerste trial bijna een minuut, en zo zouden we in ieder geval weinig last van elkaar hebben. Al gauw voelde ik dat het een uitputtingsslag zou worden. Geen ritme, regelmatig helemaal stilvallen, steeds sloegen de golven in de recover tegen mijn bladen. Het werd gewoon beuken en blijven proberen te zoeken naar techniek om ritme en doorgaande halen te krijgen. Aan het einde van het rechte stuk, na zo'n anderhalve kilometer ging het beter. Iets minder golfslag, meer ritme. Dat geeft de burger moed, evenals de aanmoedigingen van Suzanne vanaf de kant! Ook hoorde ik nog steeds af en toe Derk-Jan naar Marcel schreeuwen, wat moest betekenen dat hij niet verschrikkelijk hard wegliep.
Achter mij kwam wel een Twee-zonder snel dichterbij. Vanaf de rode boei maar iets eerder overgestoken dan gepland, zodat ze makkelijker zouden kunnen passeren. Dat bleek echter een inschattingsfout: zo snel kwamen ze niet dichterbij. Ik was het twee kilometerpunt al gepasseerd en zat in de laatste bocht te buffelen toen ze angstwekkend dicht achter me kwamen. Het werd duidelijk dat ze binnendoor wilden, maar ze zaten al zo dicht achter me dat ik eigenlijk niet meer uit de weg kon komen. Eén misslag en nog één en toen ging het mis. Ik moest razendsnel mijn stuurboordriem intrekken om de boeg niet te raken, maar raakte met mijn dol vast in hun bakboorddol. Ik maakte inmiddels vervaarlijk slagzij, maar hield het nog droog. Toen ik de dollen echter losmaakte verstoorde ik de precaire balans en sloeg ik om. Koud! Meteen kramp in mijn benen. Ik had maar één gedachte: snel naar de kant met de boot. Inmiddels kwamen Arjan en Albert ook al hard op me af. Aan de kant trokken Suzanne en een jongen van Gyas me op de kant (distels en brandnetels!), zodat ik enigszins beduusd, nat en koud op de kant stond. Zonder dat ik kans kreeg om tegen te stribbelen kreeg ik Suzanne haar fleece-vest aan en werd ik op haar fiets richting de Hunze gestuurd om te gaan douchen.
Zo eindigde het avontuur in deceptie, terwijl ik in een veel te klein vest op een te kleine damesfiets koddig naar de Hunze bibberde, zwaar gefrustreerd, boos op mijzelf en hevig balend dat ik nooit zal weten hoe hard of langzaam ik nu eigenlijk ging.
Suzanne heeft de boot terug naar de Hunze geroeid, wat een hele prestatie is, aangezien ze qua gewicht wel twee keer in de Waal zou passen en ik zal op zoek moeten naar revanche!

HEC Intro groot succes!

Nou, dat waren twee superleuke dagen! Het was vrijdag wel een beetje spannend, maar dat gevoel werd ruimschoots overvleugeld door een enorme nieuwsgierigheid naar de andere trainees. Toen ik in de tram stapte keek ik al stiekem wat om mij heen of ik al mogelijke nieuwe collega's kon ontdekken. Eenmaal aangekomen bij HEC bleek ik niet de eerste, maar ook lang niet de laatste. Prima op tijd. Meteen kennis gemaakt met de al aanwezigen en al gauw bleek dat de groep is samengesteld uit allerlei verschillende types. Daar is dus duidelijk ook op geselecteerd. Gedurende de twee dagen bleek ook wel duidelijk dat iedereen ook is uitgezocht om in het team te passen.
Leuke mensen, goede man-vrouw verhouding, opvallend veel buitenlandervaring en eigenlijk heel verschillende achtergronden. Van bestuurskundigen via industrieel ontwerpers tot psychologen en dus een verdwaalde historicus. De meesten zijn afkomstig uit de Randstad, maar ik ben niet de enige exoot: er loopt ook een Limburger rond.
Het vrijdagprogramma was in eerste instantie gericht op kennismaking en vervolgens volgde er allerlei informatie over het programma en de opleiding. Het formele programma werd afgesloten met een presentatie van oud trainee Jessica Hondelink, die enthousiast vertelde over haar ervaringen als HEC trainee. Heel opvallend was dat bleek dat ze bij de nieuwe werkplek van iedereen van de nieuwe lichting riep: "O, dan ga je met die-en-die werken!" Dit illustreerde heel treffend wat directeur Leo Smits die ochtend al had gezegd over het enorme netwerk dat we de komende twee jaar zullen gaan opbouwen. Hierna volgde een gezellige borrel en vervolgens de verplaatsing naar het Carlton-Ambassador hotel. Daar hebben we snel even onze spullen gedropt en de kamers gecheckt. Mijn kamer was aan het einde van een lange kronkelende gang op de vierde etage aan de achterkant van het hotel met uitzicht op een mooie herfstige kastanje. Bont behang, veel gordijntjes en tierelantijnen, beetje ouderwetse chique. Thuis zou ik het niet zo hoeven, maar toch: Niet verkeerd!
Vervolgens op naar het diner bij La Liguria aan het Noordeinde. Lekker gegeten, met een stoelendans na elke gang ter bevordering van de integratie. Supergezellig en een vervolg in de kroeg kon dan ook niet uitblijven. Tot half 3 hebben we heerlijk buiten gezeten op de Grote Markt voor de café de Boterwaag.
De wekker ging op zaterdag akelig vroeg en bij het ontbijt had iedereen (ondergetekende incluis) toch wat minder praatjes dan de dag tevoren. Na het ontbijt kregen we de opdracht in drie groepen een soort speurtocht door de stad te maken langs alle ministeries. We moesten naar een lijst met locaties toe. Daar belden we dan in ons geval Dieuwke (de programma-manager van een paar eerdere trainee programma's). Zij stelde ons dan een vraag die we moesten beantwoorden totdat we de lijst hadden afgewerkt. Onderweg maakten we foto's als bewijs. Na afloop moest iedere groep zijn bevindingen presenteren aan een jury.
Deze uitgebreide wandeltocht was wel fijn voor mijn wat brakke toestand en ook erg gezellig. We zijn de halve stad doorgewandeld: van het hotel, via het Binnenhof tot aan Sociale Zaken aan de Laan van Nieuw Oost-Indië. Terug op HEC combineerden we lunch en het maken van de presentatie. Iedereen had erg zijn best gedaan en duidelijk veel lol gehad. Toch wonnen wij dankzij de geniale inval de banaan centraal te stellen.
De winnaars organiseren het volgende uitje, dus dat is nog een leuke dag in het vooruitzicht. Nu eerst woensdag beginnen bij ICTU en vrijdag de eerste collegedag in Rotterdam!

Newsflash: ICTU

Even een kort berichtje: ben aangenomen bij ICTU en ga daar vanaf 1 november werken aan het project CCO. Later meer!

Spannende dagen voor de boeg!

Zo dat gesprek dinsdag was erg prettig. Leuk project, leuk team,veel mogelijkheden! Zou ik erg graag gaan doen. Als het goed is hoor ik vandaag of ze het met mij zien zitten.
Vanavond nog even lopen met de Outdoortraining van De Hunze en dan hop, in de trein naar Bilthoven. Morgenochtend om 9 uur begint de intro van het traineeprogramma. Ik heb er veel zin in en ben erg nieuwsgierig naar de andere trainees. Zaterdag weer naar huis en dan zondag de tweede Gyastrial. Instaptijd 15 uur, start vanaf de Harenerbrug om 16:00 uur. Wie zin heeft om mee te fietsen is van harte welkom: alle aanmoediging helpt natuurlijk!

Nieuwe schoenen!

Gistermiddag heb ik nieuwe hardloopschoenen gekocht! Na twee jaar waren mijn Asics Gel Kayano IX wel op. Grappig was dat dit een schoen is met een pronatiecorrectie. Ik had toen heel duidelijk zichtbaar een rare zwabber voor de landing in de enkel en zette mijn voet ook niet recht neer. Toen ik gisteren op de loopband liep bleek op de video duidelijk dat die zwabber eruit is en ik mooi neutraal loop. Loopscholing helpt dus!

Mijn nieuwe schoenen zijn de Pearl-Izumi Syncro Float. Wat een verschil zeg. De Pearl-Izumi's zijn heel veel lichter en hebben ook een veel fijnere pasvorm. De schoen trekt heel mooi strak rond de voet en sluit heel goed aan. Ik schuif absoluut niet meer, wat ik de laatste tijd in de Asics wel had.
Tijdens de outdoortraining heb ik er heerlijk op gelopen, al is het wel wennen, omdat het een heel andere schoen is. Met name het ontbreken van een pronatieblokje zorgt voor een heel ander gevoel. Ha! Ik heb weer helemaal zin in het loopseizoen!

Goede berichten

De afgelopen dagen heb ik een aantal goede berichten ontvangen. In de eerste plaats werd ik vanochtend uit mijn bed gebeld door Monique van HEC. Tuurlijk, net die ochtend dat ik niet om acht uur opsta wordt ik om vijf over negen gebeld. "Bel ik je uit bed jongen?" vroeg ze nog. Mijn antwoord: "Eh, een beetje..." heeft me geloof ik niet gered. Goeie indruk gemaakt...
Maar daar ging het niet om. Monique belde me om me te vragen of ik aanstaande dinsdag om drie uur kon, zodat ik nu dus een afspraak heb om dan kennis te maken met een potentiële opdrachtgever! Driewerf hoera!!! Een klus in het verschiet!
Inmiddels heb ik ook mijn contract ontvangen, getekend en geretourneerd. Vanaf 1 november ben ik officieel in dienst van HEC. Hier ben ik erg blij mee, want nu weet ik precies tot wanneer ik nog werkeloos ben. Bovendien kan ik nu ook regelen wat geregeld moet worden met UWV en CWI. In haar onmetelijke wijsheid heeft het UWV mij namelijk een WW uitkering toegekend. Dit was nog een goed bericht! En om de lijst met goede berichten compleet te maken heeft de NHL het grootste deel van mijn collegegeld teruggestort. Kortom ik heb een goede week!
Gisteren vond ik ook het programma voor de introductiedagen in de brievenbus. Op 27 en 28 oktober ontmoet ik mijn mede-trainees (Spannend! Ben benieuwd!) en verder zal een inleiding op de opleiding gegeven worden. En natuurlijk gaan we wat nader kennismaken met HEC. Dat HEC echt van ons nieuwe trainees houdt is ook duidelijk. We worden nogal gepamperd: We zullen overnachten in het Carlton Ambassador hotel in Den Haag. Dat klinkt niet alleen chique; check de site en zie dat het er ook chique uitziet! Wat een verwennerij!
Ik ben benieuwd. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in.

4 Mijl 2006

Zoals eerder in het Sportnieuws al aangekondigd heb ik zondag de 4 Mijl van Groningen gelopen. De voorbereiding was niet goed. De duurloop van donderdag was achteraf toch niet zo handig, want ik had er zondag nog spierpijn van! Desalniettemin ging ik zondagmiddag met veel goede zin op weg naar de start in Haren. Aangezien ik startnummer 15808 (van de 16000) had startte ik in het laatste startvak pas om kwart voor drie; een uur en een kwartier na de eerste lopers. Het inlopen ging moeizaam en stijf en doorgaans is dat een goed teken voor de loop zelf. Ik was dan ook benieuwd hoe het zou gaan lopen.
Na de start ging ik vlot van start om maar meteen veel langzamere deelnemers uit mijn startvak in te halen en wat ruimt op te zoeken. Ik had meteen een lekker ritme te pakken en was van plan zo'n 4:40 per kilometer te gaan lopen. Bij kilometer 2 bleek ik op 8:31 te zitten, een prima 4:15 per kilometer dus. Ook de volgende kilometer ging vrijwel exact in die tijd. Halverwege zat ik op 13:45 en ging het nog steeds lekker. Na de passage van de ringweg heb ik iets getemporiseerd om op de Herebrug te kunnen versnellen. En na de Herebrug was er nog goed een kilometer te gaan, dus maakte ik me op voor mijn eindsprint. In de Herestraat lekker doorversneld om bij het opdraaien van de Vismarkt een woeste eindsprint in te zetten. Over de finish, snel gekeken: 27:53! Wauw! Véél sneller dan verwacht en ruim 2,5 minuut sneller dan vorig jaar!
Kortom dik tevreden en een mooie opening van het loopseizoen!

Breaking Ikea News

Woensdag kocht ik bij de Zweedse meubelgigant een extra Benno (cd-kastje) en ik schrok mij een hoedje! GEEN IKEA INBUSSLEUTEL!!!

Je kent ze wel, die sleuteltjes, waarvan de halve wereld inmiddels een dozijn in zijn gereedschapskist heeft liggen. Niets daarvan! Schroeven zijn het nu. Conventionele schroeven. Daar gaat het Ikea gevoel! Wat heeft de Zweden hiertoe gebracht? Is het een kostenbesparing? Anticipeert men op het gemak van de schroefboormachine? Wie het weet mag het zeggen. Tot die tijd veeg ik de scherven van mijn wereldbeeld bijeen.