Leeuwarder Courant online sinds 1752!

Sinds gisteren is het volledige krantenarchief van de Leeuwarder Courant online beschikbaar. Dat is mooi, want nu steeds meer krantenarchieven online ontsloten worden komt er een schat aan historische informatie beschikbaar.

De opening van het digitale archief van de Leeuwarder Courant is extra bijzonder, omdat dit de oudste krant van Nederland is. Alle artikelen sinds de eerste editie in 1752 zijn gedigitaliseerd en vrij doorzoekbaar, tot op woordniveau. Een fantastische bron, die tot begin 2008 ook nog eens gratis toegangkelijk is via www.archiefleeuwardercourant.nl!

De Tijwisselaar

Vorige week was ik aan het hardlopen op het strand; zwaar zand. Op het oog was het hard, maar dat bleek alleen oppervlakkig. Als je door de toplaag heen brak, zakte je diep weg. Terwijl ik langs de schuimvlokken ploeterde en me afvroeg of het nu opkomend of aflopend tij was, moest ik opeens denken aan het verhaal van Tom Poes en de Tijwisselaar.
In dit verhaal stranden Tom Poes en heer Bommel op een eiland waar een sjamaanachtige figuur als de vloed opkomt het punt markeert tot waar de zee mag komen door een paal in de grond te slaan. Als dit punt bereikt is moet de zee zich weer terugtrekken. Als dit niet gebeurt zal het tij natuurlijk blijven opkomen, waardoor de wereld zal overstromen. Mooi verhaal van Marten Toonder rond de vraag of de mens de wereld naar zijn hand kan/ moet zetten of dat hij is overgeleverd aan de ongrijpbare natuurmachten en sommige dingen gewoon gebeuren.
Intussen ploegde ik verder, langs de branding. Ik had niet raar opgekeken van een bebaarde figuur met een hamer en een paaltje die de zee een halt toe zou roepen.

In de hoorspelserie van de NPS blijkt ook dit verhaal al uitgezonden te zijn. Voor de podcasts, zie hier.

Herfsttips

PJ Harvey vond ik altijd zo’n stoere vrouw met gitaar. Op haar nieuwe album White Chalk is echter geen gitaar te bekennen, maar toont ze zich breekbaar met prachtige breekbare liedjes waarbij ze zichzelf begeleid op piano. Vrolijk is het niet, maar wel prachtig herfstig!
Om de vrolijkere kanten van de herfst te belichten kun je beter de nieuwe Beirut opzetten. Als PJ Harvey de mistbanken boven berijpte velden verbeeld, toont Beirut bossen in herfsttooi: rood, geel en oranje. Net als op zijn eerste album klinken op The Flying Club Cup Balkanritmes, roestige koperblazers, zigeunerorkesten en klezmerachtige melodieën. Het blijft bizar dat een jongeman uit het Amerikaanse Heartland deze muziek maakt. Hoewel de verrassing niet zo groot is als de eerste keer, is het een beter album geworden. Het ontspoort minder, de liedjes zitten beter in elkaar; de chaos is meer geordend. Heerlijk melancholieke uitbundige muziek die uitnodigt om uit volle borst (vals) mee te zingen.

Wielerseizoen 2007: evaluatie

Het wielerseizoen 2007 zit erop! Cunego heeft zijn wat tegenvallende seizoen goedgemaakt met een sterke zege in de Ronde van Lombardije. Tijd voor een evaluatie.
2007 was een bijzonder rumoerig wielerjaar. Dat begon al met de nasleep van de affaire Landis, die bijna het hele seizoen duurde. En wat te denken van Unibet.com, de ploeg die geslachtofferd werd in de strijd tussen UCI en de organisaties van de drie grote wielerrondes? Daarna kwam de uitsluiting van Basso voor de Giro, waarna die werd gewonnen door DiLuca, die inmiddels ook geschorst is en werd geschrapt uit de Protouruitslag. De Tour werd gedomineerd door de affaires Vinokouroff (en consorten) en natuurlijk de kwestie Rasmussen. De Vuelta verliep zonder al teveel opschudding, maar de weken daarna was het weer raak toen de organisatie van het WK in Stuttgart poogde haar eigen evenement om zeep te helpen.
Ruzies, rechtzaken en affaires tekenden het seizoen. Toch was het niet alleen kommer en kwel. Ik zag prachtige voorjaarsklassiekers, een spectaculaire Giro, fantastische gevechten in de Tour en een mooi WK. Ook de afsluiting in Lombardije was in stijl: kortom de koers zelf heeft er niet onder geleden.
Jammer dat het mooie koersen van dit seizoen naar de achtergrond werd gedrongen door de strijd eromheen. Er woedt een strijd om de macht in het wielrennen over de rug van ploegen en renners. Daardoorheen loopt nog de voor een groot deel politieke oorlog tegen doping. Laten we hopen dat deze randverschijnselen weer naar de achtergrond verdwijnen en de koers weer centraal komt te staan!
De jonge renners verdringen elkaar in de voorste gelederen van het peloton. In Nederland lieten Thomas Dekker, Joost Posthuma, Robert Gesink, Auke Mollema, en Lars Boom zien dat de Rabo-opleiding haar vruchten begint te af te werpen. Michael Boogerd kan gerust met pensioen. Al zal ik hem met zijn aanvalslust wel missen. Erg jammer dat hij met een blessure afscheid moest nemen van het profpeloton.
En laten we ook Stef Clement niet vergeten, die zich dit seizoen een aantal keren goed liet zien. Ook in het buitenland staan jonge renners op, zoals Ricco en Sanchez, die gevestigde namen uitdagen.
Ondanks alle ellende rondom het wielrennen is de koers zelf nog springlevend en ik zie alweer uit naar het nieuwe seizoen! Gaat Karsten Kroon eindelijk een klassieker winnen? Of Philippe Gilbert? Kan Ricco de Giro winnen? Komen er wat meer spectaculaire sprintduels tussen Boonen en Pettacchi?
En natuurlijk de eeuwige vraag: gaat Frank Vandenbroucke weer vlammen?

Cordiaal afscheid?

Vanmiddag werd bekend gemaakt dat Cordis na 34 jaar verdwijnt uit Roden. Nieuws dat behoorlijk inslaat moet ik bekennen.

Voor wie het niet kent, de korte versie: Cordis is een fabrikant van medische (cardiologische/endovasculaire) apparatuur. Van oorsprong pacemakers, maar sinds medio jaren tachtig diagnostische en intraventionele catheters en stents e.d.

In 1973 vestigde het Amerikaanse bedrijf zich met een flinke Europese stimuleringssubsidie in het Drentse Roden vanwege de ruimte, schone lucht en een ruime keus aan zowel hoog (RuG en Hanzehogeschool) als laaggeschoold personeel. Eén van degenen die naar Roden trok om er te gaan werken was mijn vader en tot op de dag van vandaag is hij bij het bedrijf gebleven. Cordis is daardoor ook verbonden met mijn leven. Het is de reden dat ik in Roden geboren ben, dáár haalden we mijn vader op na zijn werk. Ik kan me zelfs levendig herinneren hoe het ruikt bij de receptie.
Ook het was mijn eerste werkgever. In de zomer van 1993 verdiende ik er voor het eerst mijn eigen salaris. In totaal werkte ik er zeven zomers op verschillende plekken: productie, distributiemagazijn, werkvoorbereiding en documentation control.
In 1996 werd het bedrijf opgeslokt door het farmaceutisch concern Johnson & Johnson. Vanaf dat moment veranderde er nogal wat. Tot die tijd was Roden één van de drie fabrieken van Cordis, nu nog maar één productiefaciliteit van een miljardenconcern. Eigenlijk bestonden er vanaf deze overname al zorgen over het voortbestaan van de vestiging. Eerst werd een deel van de productie overgeheveld naar Mexico, enige jaren later werd de vestiging het slachtoffer van een rechterlijke dwaling in een patentkwestie, wat al overheveling van nog een aanzienlijk deel van de productie naar Mexico betekende.
Nu is aangekondigd dat ook de overgebleven activiteiten zullen verdwijnen naar de VS en Mexico wegens een strategiewijziging. Waarschijnlijk 800 gedwongen ontslagen, waaronder dus mijn vader. Voor de regio kan gerust worden gesproken van het einde van een tijdperk nu de grootste industriële werkgever van het Noorden vertrekt.
Overigens wel slordig dat de site werkenbij cordis.nl nog online is. Ook het motto Groundbreaking life changing is nu wat wrang geworden.
Afscheid nemen van Cordis zal voor Roden en voor mijn vader niet meevallen. Het zal moeten, maar van harte zal het niet gaan...

In den lande

Vanmorgen was ik voor ELO-Grunn in Winschoten om daar op het stadhuis van de Molenstad te overleggen over de projectrapportages in het cluster Oost Groningen. Omdat ik toch in de buurt was, was het ook meteen een mooie gelegenheid om kennis te maken in Scheemda. Toen ik daar weer vertrok bleek ik net de trein gemist te hebben en dus een half uurtje te moeten wachten. Ik heb van de nood maar een deugd gemaakt en mij op een bankje op het perron geïnstalleerd om daar dan maar in het zonnetje te werken!

Mijlpaal op de 4Mijl

Gisteren werd de 4Mijl van Groningen verlopen door dit jaar wel 17500 lopers. Net als vorig jaar had ik weer een erg hoog startnummer: 14903. Toen ik gisteren met de trein vertrok naar Haren van het station in Groningen liepen er al lopers over het Herewegviaduct en was de winnaar al bekend. Toch had ik weinig last van de drukte en heb ik erg lekker en hard gelopen!
Erg vlak gelopen ook: de doorkomsttijd halverwege was 13:24 en de eindtijd 26:46. Ruim een minuut sneller dan vorig jaar (27:53) en dat was al een forse verbetering ten opzichte van 2005 (30:36).
Kortom: ik ben dik tevreden!

Op de foto's zie je mijn laatste meters en hier vind je ook videobeelden van mijn doorkomst halverwege en mijn finish.

Skypen en strijken

Wat ik gisteren deed? Skypen en strijken! Gisterochtend heb ik voor het eerst vergaderd op afstand via Skype. In eerste instantie zouden Udo en ik elkaar in Zwolle ontmoeten, maar vanwege reistijd en agendatechnische drukte hebben we afgesproken elkaar virtueel te ontmoeten.
De eerste conclusie is dat dit heel goed gaat. Het is beter dan bellen, want je hebt je handen vrij, daarnaast heb je je PC/ Mac bij de hand en kun je tijdens het gesprek gewoon documenten opzoeken en bestanden inzien. En het is gratis. Als je allebei een webcam hebt (zoals de i-Sight van mijn MacBook) kun je elkaar zelfs zien. Dit ga ik zeker ook gebruiken voor toekomstige gezamenlijke opdrachten in het MPIM-traject!
De andere noviteit van de dag was dat ik gisteravond mijn strijkachterstand heb weggewerkt. Nooit eerder streek ik zoveel: 18 overhemden en blouses! Sommige dingen hingen nog van vóór de vakantie. Hoezo achterstallig? Om eerlijk te zijn was ik zondagavond al begonnen met het eerste deel (7 overhemden ☺) en heb ik het gisteren afgemaakt. Al met al was ik twee uur bezig en dat viel dan weer niet tegen!

Mijnoverheid.nl

Grappig: deze week op de voorpagina van diverse kranten en nieuwssites: Burger krijgt een eigen persoonlijke webpagina om dingen te regelen met de overheid: Mijnoverheid.nl. Grappig, want voor mij was het helemaal geen nieuws. Ik zat een half jaar lang met de ontwikkelaars van de Persoonlijke Internet Pagina (PIP) op één gang. Een jaar geleden had ik er ook nog nooit van gehoord, maar kennelijk neem je al dit soort ontwikkelingen al heel snel voor normaal aan in de omgeving waar ik werk. Binnen de e-overheid ontwikkelingen is de PIP gewoon één van de bouwstenen.
Voor de meeste mensen is dit soort ontwikkelingen blijkbaar helemaal niet zo vanzelfsprekend, zo blijkt bijvoorbeeld uit reacties op dit nieuws op de Telegraafsite. Veel mensen schrikken zich een hoedje en hebben helemaal geen oog voor de voordelen, maar zien dit soort ontwikkelingen als een bedreiging. Voor een deel heeft dit te maken met de stuitende vijandigheid van de Telegraaflezers jegens de overheid in het algemeen, maar het werpt ook de vraag op hoe controversieel sommige andere e-overheidsprogramma’s eigenlijk zullen blijken als ze algemeen bekend worden?

Herfst en CD's

Het is herfst en dat betekent dat de fijne cd's weer als rijpe bladeren uit de bomen vallen. Deze week kocht ik de uitstekende cd van Pete Philly & Perquisite, Mystery Repeats. Prachtige hiphop van internationale allure uit een jongenskamer in Leiden. Lekker jazzy en swingend, heerlijke flow, goeie rhymes. Heerlijk. Met hun debuut, Mindstate, hadden ze al behoorlijk naam gemaakt (al heb ik die zelf nog niet), de tweede schijnt ook uitstekend te verkopen. En terecht!

Ik ging ook nog naar de Plato om te kijken of ze de cd van Tom Pintens hadden, maar die hadden ze niet. Toen liep ik tegen de nieuwe Flip Kowlier aan! Dat is fijn! Mooie liedjes in het Westvlaams dialect. Lastig te verstaan, maar bij de tweede beluistering gaat het eigenlijk best. Vrolijk en melancholiek, met altijd een ironische relativering doet dit album De man van 31 niet onder voor de eerste twee albums Och arme ik en In de fik.
De cd Keeping the Aspidistra flying (naar het boek dat ik niet heb gelezen van George Orwell) van Fuck the Writer heb ik al een paar weken. Wat obscuurder dan de voorgaande artiesten is dit album ook beslist het beluisteren waard! Mooi (en knappe) in elkaar geknutselde nummers, melancholiek en daarmee passend bij de herfst! Overigens is ook dit een Nederlander. Onbekend, maar verdient het om bemind te worden!
Altijd herfst is het met de Tindersticks. Van de prachtige donkere stem van Stuart Staples gaan de bladeren vanzelf vallen. Afgelopen zomer verscheen een dubbelaar met The complete BBC sessions uit de jaren 1993-1997. Prachtig mooi: echt een must-buy!
Die cd van Tom Pintens haal ik later wel een keer...

Spinvis in z'n eentje in VERA

Na vanmorgen mijn eerste halve marathon te hebben gelopen (1,42:06) was ik maar wat blij dat het optreden van Spinvis in de Vera vanavond een zitconcert. Het kaartje had ik bij de laatste cd Goochelaars en Geesten gekregen, omdat ik vooraf had ingetekend.
Het optreden was niet alleen bijzonder omdat het het eerste zitconcert in de Vera was sinds 1979. Door de stoelen konden er maar zo'n honderd mensen komen kijken, zodat het er een intieme sfeer ontstond. Spinvis was inderdaad in z'n eentje naar Groningen gekomen en zat alleen op het podium achter een drum, met een akoestische en een elektrische gitaar en enige electronica. Een vaste playlist was er niet: bezoekers konden verzoeken indienen en dan hing het er vanaf of Spinvis het nummer kon spelen, danwel zich zeker genoeg voelde om het te spelen, of hij het ook zou doen.
Zo liet hij zich overhalen tot Lotus Europa, met enige improvisatie, omdat hij niet de hele tekst uit zijn hoofd kende. Dit soort momenten maakten het concert heel persoonlijk, kwetsbaar en de relatie met de zaal heel intiem. Een prachtige afsluiting van dit weekend. Ik zou zeggen: kijk of in jouw woonplaats ook nog kans is om zo'n optreden bij te wonen!

Vrijheid

Na een vruchtbare werkdag gauw nog even op de fiets gesprongen voor een kort tochtje. Ik wist niet dat ik er zo naar had verlangd! Inwendig juichend zat ik op de fiets. Duwend tegen de wind de stad uit en vliegend op de golven van de wind weer terug. De heerlijke geur van vers gemaaid gras vermengd met die van mest in de neus. Overweldigd door een gevoel van vrijheid.

Onlangs gelezen

Vakanties zijn altijd een periode waarin meer tijd is dan normaal om te lezen. Wat las ik zoals onder de Spaanse zon? Ik begon met Manon Colsons biografie van Erik Dekker. Voor het eerst uitgegeven in 2004, bijgewerkt in 2006 geeft het boek een aardig overzicht van het leven, de carriëre en de achtergrond van de Drentse oud-prof. Aardig, maar niet meer dan dat. Stilistisch is Colson geen hoogvlieger en dat is jammer. Eigenlijk verdient Dekker beter.
Hierna begon ik aan een echte leeslijstklassieker: Willem Frederik Hermans, Herinneringen van een Engelenbewaarder. Een typische Hermans, steunend op een motief dat draait om de grote vragen van goed en kwaad, schuld en schuldgevoel en het onontkoombare noodlot. Kenmerkende thema’s voor Hermans maken ze het een vrij zware roman, waarvan duidelijk is waarom hij zo gewaardeerd werd toen hij verscheen. Met name door de achtergrond, de meidagen van 1940 en het knagende schuldgevoel over een doodgereden joods onderduikmeisje en de geliefde die de hoofdpersoon heeft laten gaan (naar de veilige VS) en de daarmee verbonden symboliek zal het indertijd erg tot de verbeelding hebben gesproken. Anno 2007 is het allemaal wel erg zwaar op de hand en enigszins gedateerd. Ik heb meer plezier in het wat absurdere latere werk van Hermans.
Daarna weer een biografie: van Wellington. Richard Holmes, de aimabele Britse professor krijgsgeschiedenis schrijft net zoals hij zijn War Walks, over historische slagvelden presenteert op de BBC: rustig, bevlogen en afgewogen. Uitstekend leesbaar portret van één van de meest invloedrijke mannen van zijn tijd. Wellington blijft de held van het jongetje dat de schrijver ooit was, maar desalniettemin worden ook minder sympathieke kanten van de Iron Duke belicht en wordt kritiek van andere historici genoemd en gewogen.
In het staartje van de vakantie begon ik aan de laatste bundel van Peter Winnen, Pedaalridder. Deze bundel is een verzameling van eerdere bundels van de stukjes die Peter Winnen de afgelopen 5 jaar publiceerde. Winnen is net zo’n begenadigd schrijver als hij coureur was. Hij heeft een heldere visie op en mening over wielrennen en doping en weet die buitengewoon eloquent te verwoorden. Hij combineert een no-nonsense benadering met een fraaie stijl en verwoordt aldus commentaren op de wieler- danwel sportieve actualiteit en anekdotes. Smakelijk leesvoer.
Tot slot het laatste deel van Harry Potter. Ik was er al aan begonnen voor mijn vakantie, maar het was te groot, zwaar en onhandig om mee te nemen, zodat ik het na terugkomst pas uitlas. Ik kan er kort over zijn: een waardig einde van de reeks. Veel vaart, spannend en beter dan de laatste delen. De verhaallijnen uit de vorige delen worden keurig bij elkaar gebracht en afgehecht. Een fijne afsluiter.

Nog even LBL

Tijdens mijn vakantie zijn de foto's van Luik-Bastenaken-Luik gearriveerd, dus bij deze:

De eerste is 's ochtends op de cote de Kin genomen, toen was ik zichtbaar nog fris.
Dat was bij de tweede foto op de Redoute duidelijk niet meer het geval!

Thuis!

Zo, ik ben er weer! Gistermiddag thuisgekomen van mijn vakantie en nu alweer klaar om aan het werk te gaan. En mijn eerste leerpuntje alweer te pakken: voortaan maar een beetje meer tijd thuis plannen alvorens na een vakantie weer aan het werk te gaan: dit is wel heel erge cold-turkey!
Nu eerst honderden (!) mails doornemen en achterstallige zaken oppakken en in het algemeen weer aan het werk. Ook leuk!
Even in het kort: de vakantie was goed: Spanje; Barcelona, Girona, Figueras, Gaudi, strand, Picasso, Dali, gotiek, Modernismo, 880 foto's en Nederland is koud!

Wegens vakantie gesloten!

Vanacht om kwart over twee nemen we de bus naar Bremen, vanwaar we om 6 uur naar Girona vliegen. Kortom: ik heb vakantie en ga genieten van tapas, Gaudi, Dahli en nog zo wat lokale specialiteiten! De komende twee weken valt dan ook niet te verwachten dat er iets op dit blog gepost zal worden. Op 2 september komen we weer thuis en daarna zal ik wellicht hier iets vertellen over mijn Spaanse (of beter: Catalaanse) avonturen.

Afzien in de Ardennen

Afgelopen zaterdag was het dus zover: Luik-Bastenaken-Luik. En ook al is de 170 kilometer de "mietjesafstand" (het is overigens ook mogelijk 135 te fietsen, maar dat is zover beneden de waardigheid van de echte bikkels dat daar geen aanduiding voor is) ik vond het ver genoeg! 235 kilometer fietsen, zoals Vincent deed, zou ik wel kunnen, maar ik vraag me af of het ook echt leuker is.

Zaterdagochtend ging om vijf uur de wekker en een kwartier later zaten we aan het ontbijt in de eetzaal van het hotel. En zowaar: er was pasta! Na een croissantje en voor de yoghurt heb ik dus maar even opgeschept, tot verbijstering van mijn tafelgenoten. Daarna fietskleren aan, fietsen op de auto's en op naar Luik. We parkeerden zo'n 2,5 kilometer van de start en troffen daar ook José, zodat we compleet waren: Jan-Daem, Heiko, Cees, Pax en José. Op naar de start!
Vanaf de start ging het meteen opvallend soepel. Uitzonderlijk, want de eerste vijftig kilometer zijn bij mij vaak stroef en moeizaam, zeker 's ochtends. Eerst peddelden we de stad uit om te beginnen met de eerste klim van de dag, een lange loper de stad uit. Heerlijk vanaf de kop weggefietst met Heiko. Het weer was ook prima: bewolkt, ochtendmist, maar met de belofte van opklaringen en zon. Op de top gewacht op de rest van de groep en zo ging het eerste deel eigenlijk heel lekker, ik met Heiko eerst omhoog, een stukje daarachter de krasse knarren Cees en Pax en José en Jan-Daem.
Heerlijk genieten van de bosrijke heuvels, pittoreske armoedige Ardennendorpjes en lekker genieten van de onvermoed soepele tred bergop. Op het hoogste punt van de dag bij Baraque de Fraiture bleek alleen dat we Cees, Pax en Heiko kwijt waren...José en Jan-Daem arriveerden ruim tien minuten na mij, maar de heren waren onvindbaar. Uiteindelijk bleken Cees, Pax en Heiko doorgeschoten te zijn op de verkeerde route, de 135 kilometerroute. In een afdaling hadden ze rechtsaf gemoeten, maar ze hadden de afdaling rechtdoor gevolgd en waren er pas tientallen kilometers later achtergekomen. Heiko was teruggefietst op zoek naar ons en aldus in zijn eentje kwijtgeraakt. Kortom het was een bende. Wat nu? Besloten werd dat Cees en Pax de 135 zouden vervolgen en wij de 170 en we maar moesten hopen Heiko ergens terug te vinden. Jammer, maar niks meer aan te doen.
Het vervolg ging verder nog steeds voorspoedig, de zon werd steeds krachtiger en naarmate de kilometers vorderden ging José ook steeds makkelijker rijden. De eerste echt steile klim, de Cote de Wanne ging goed, de Haute Levée zelfs (20%), alleen werd de macht na 100 kilometer wel minder. Het gebrek aan kilometers begon zich toch wel wat te wreken.
De gevreesde Redoute lag voor mij te ver. Na 144 kilometer was de fut er wel uit. Op hangen en wurgen heb ik het steilste stuk (21%) nog net gered, maar daarna moest er toch echt een voetje aan de grond. Uithijgen, ongelooflijk, wat steil. J-D kwam vrij soepel en danseuse voorbij en trok goed door naar boven. Maar die had pas nog geoefend op de Stelvio in Italië. José kwam -overigens lang niet als enige- lopend naar boven. Ik ben nog weer opgestapt om verder omhoog te rijden, maar het laatste steile stuk, vijftig meter onder de top ging echt niet meer. Ik zat tegen de kramp aan, geen redden meer aan.Boven flink uithijgen en wat herstellen. En dan door voor de laatste 30 kilometer. Nog één klim, de Sprimont, maar die is niet zo steil, dus dat ging op het gemak omhoog en dan omlaag en langs een riviertje terug naar Luik. Lekker vlak doortrappen, dat ging nog prima!
Al met al een prachtige tocht, zwaar, maar mooi. Als het qua vakantie uitkomt ga ik volgend jaar zeker weer, maar dan moet er wat meer getraind worden, zodat ik ook de Redoute in één keer opfiets. En wie weet ben ik nog een keer zo zot om de 235 ook nog eens te fietsen...

Zo hard mogelijk bergop

Luik-Bastenaken-Luik zit erop. De foto van mij op de Redoute is er nog niet, dus dat wordt nog even wachten tot na mijn vakantie. Dan maar iets anders dat hard bergop gaat laten zien...
Vriend Vincent toonde op zijn blog een filmpje waarop de beklimming van de Redoute te zien is vanuit een auto, maar écht hard omhoog ging Ari Vatanen in 1988 de Pikes Peak omhoog. Het filmpje is bijzonder spectaculair en laat zien hoe Vatanen 's ochtends vroeg (de zon schijnt hier en daar in zijn ogen, zodat de vliegende Fin zijn linkerhand voor zijn ogen houdt terwijl hij langs de afgrond drift) zijn Peugeot 405 T16 naar de top van de beroemde Hillclimb jaagt.

Morgen LBL

Zo nog vijf uurtjes slapen en dan is het zover, dan gaat de wekker en begint wat waarschijnlijk een lange dag wordt! Luik-Bastenaken-Luik, 170 kilometer op en af door de Ardennen. Erg veel zin, maar ook wel wat zenuwen... Véél te weinig kilometers in de benen, pas nog ziek geweest, antibiotica, dus hoe staat het met de macht in de benen? Morgen weten we het.
Nu eerst nog even slapen, dan flink ontbijten en dan naar de start.
En na afloop in ieder geval in bad, want er zit een bad in mijn hotelkamer!

Prachtig platteland

Voordat een week geleden een groep bevriende medetrainees naar Groningen kwam om te stappen heb ik nog een poging gedaan toch nog iets aan voorbereiding te doen voor Luik-Bastenaken-Luik (morgen...). Daarbij was weer opvallend hoe mooi het Groninger land en de franjes Friesland die ik aandeed zijn. Leuk zo'n telefoon met camera: kun je de idyllische landelijkheid ook delen!(Rondje: Groningen, Hoogkerk, Enumatil, Lutjegast, Visvliet, Kollum, Kollumerpomp, Houwerzijl, Zoutkamp, Oldehove, Ezinge, Garnwerd, Groningen 93km) Nu morgen nog 170 km Ardennen verteren! Dat wordt afzien!