LBL 2010: Als een zonnetje

Afgelopen weekend was het weer tijd voor het jaarlijkse weekendje ploeteren in de Ardennen: Luik-Bastenaken-Luik. Net als vorig jaar sliepen we direct aan de start in het Holiday-Inn in Luik, waar we dit keer een ruime kamer hadden met uitzicht op de Maas.

Jan-Daem en ik waren vrijdagavond om 21:00 uur ter plaatse en hadden besloten het dit jaar anders te doen. Geen gedoe met zoeken naar een restaurant, laat eten en nog later naar bed. Dit jaar stelden we ons tevreden met een AC onderweg en gingen we op tijd naar bed. Na aankomst spraken we nog even de komende dag door met de rest van de groep. Routiniers Cees en Pax zouden 130 rijden, dus die zouden we zaterdag pas na afloop weer zien.

Van onze metgezellen voor de dag kenden we alleen Floris, die in 2008 sterk debuteerde. Dit jaar vormde hij met Joeri en Leon de Roestige Rijders, die overigens helemaal niet roestig bleken. Eerste indruk: leuke jongens, daar komen we de dag wel mee door. Het plan werd om te proberen daadwerkelijk om 7 uur te vertrekken.

Na een heerlijke nacht, zonder verschoningen en flessen werd ik om 6 uur wakker van de wekker. Dat voelde alvast goed. Douchen, trikot kiezen en naar de ontbijtzaal. Veel koffie en stouwen maar. Behoorlijk op schema stonden we bij de auto om de fietsen klaar te maken. Daar troffen we ook de Rijders die stonden te hannesen met een slot. Sleutel kwijt. Kortom vertraging. Gelukkig werd de sleutel na enig vijven en zessen gevonden waarna we op pad konden.

Vertrek: half acht. Acceptabel. Het weer was voor het eerst echt mooi. Dit jaar geen mist in de ochtenduren, maar stralende zon! Op de eerste klim bij Embourg maar eens echt kennis gemaakt met de Roestige Rijders. Alle drie studenten. Floris: filosoof, Duitslandkundige en tanige spijker. Joeri: filosoof, estheet voormalig topturner met een haarcomplex. Type kleine vlo, denk Bettini met krullen. Leon: cultuurhistoricus, voormalig zware roeier bij Orca.

LBL was hun eerste grote tocht zeiden ze. Maar als voorbereiding bleken ze de Mergellandroute al gereden te hebben. Ook waren ze een keer kop-over-kop van Utrecht naar Zwolle gereden en weer terug. Onervaren misschien, maar bepaald niet onvoorbereid!

J-D en ik hadden dit jaar nog geen tochten gereden die veel langer waren dan 100 kilometer. Ik had zelfs nog geen meter bergop gereden. Dat kon nog wel eens een pittig dagje worden. De jonge honden vlogen alle hellingen op. Dat schoot lekker op. Jammer dat Joeri iedere 5 minuten moest plassen.

Het ging eigenlijk wel lekker. Alleen Jan-Daem kwam moeilijk in zijn ritme. Ik merkte dat ik dit jaar weer makkelijker bergop kom. De chambralles ging soepel, en ook de Wanne ging nog heel behoorlijk. Alleen Leon trok de stroken van meer dan 15% niet door knieproblemen en slechts een dubbel. De bikkel buffelde echter bewonderenswaardig door.

Het was heerlijk fietsen in de zon door de prachtige Ardennen. Wanne was alweer de tweede controle-/ verzorgingspost. Daar even lekker op een muurtje gezeten. Dan afdalen en vervolgens met koude spieren beginnen aan de Stockeu. Voor mij was dit de eerste keer op deze helling. Ik begon het wel wat zwaar te krijgen: de 100 kilometer dip. Ik kwam toch boven op de rotzak. Daarna werd het nog zwaarder. Volgens de organisatie was de Redoute de volgende klim pas. De werkelijkheid was een stuk zwaarder. Naamloze stroken van ruim boven de 10% waarop ik er wel wat doorheen kwam te zitten. Extra vervelend dus dat de voorderailleur weigerde naar het binnenste blad te schakelen.

Uiteindelijk kwamen we aan de voorlaatste post, een soort steengroeve waar je niet kon zitten, het water opwas en de stenen stukken uit mijn fietsschoenen sneden. Niet zo’n goede plek dus. A-typisch voor de meestal uitstekende verzorging door Le Champion!

Daarna door naar La Redoute. De Rijders waren nerveus voor deze laatste beproeving. Ik minder: de ervaring van vorig jaar was bemoedigend. Jammer dat er toch nog een bui viel op de verbinding naar Remouchamps. Net als vorig jaar begon ik de klim naast Jan-Daem, maar bij het opdraaien naar het zwaarste stuk kwam ik voorop met dank aan de 27. Relatief op het gemak ging ik naar boven. Bijschakelen en even uit het zadel naar het plateautje. Dan weer zitten. Nog een stukje uit het zadel, het einde in zicht. Drie tandjes groter schakelen en en danseuse sprintend naar de top. Als eerste boven van ons groepje. Raar. Floris volgt korte tijd later en daarna Jan-Daem. Dan Joeri. Als ik mijn appel al op heb volgt  Leon. Lopend en kauwend op een broodje kaas. Even uitblazen en dan een groepsfoto:

Daarna door, op naar Luik. Nog één klein puistje, dan dalen naar Chaudfontain en langs het water knallen. De Roestige Rijders gaan helemaal los: 38, 39. Mij te hard. Ik los op het vlakke. Ongebruikelijk. Langzaam verlies ik terrein. Ik trap alleen 33, hooguit nog 34. Ik haal wat groepjes in en heb na een paar kilometer een pelotonnetje in mijn wiel.

In de stad, bij een stoplicht haal ik ze bij en doe ik een Cancellaraatje. Misbruik makend van mijn anciënniteit draag ik ze op om nu normaal te doen en niet meer zo zot te rammen. Ik zet me op kop en grappig genoeg heb ik na een paar honderd meter alleen Jan-Daem nog mee. Na enig geslalom komen we met zijn tweeën om 18:30 over de streep. 177,5 kilometer, netto rijtijd 7:26. Eén kilometer per uur langzamer dan vorig jaar.

Het parcours was zwaarder dan vorig jaar. Maar we hebben wel goed doorgereden. J-D en ik hadden beiden het gevoel sterker en fitter te zijn dan vorig jaar. We kwamen overal goed boven, maar misten wat macht. Waarschijnlijk zijn we gewoon vermoeider dan vorig jaar.

Desalniettemin hadden we een topdag. We sluiten af met een goede maaltijd, waarna de Rijders nog energie hebben om de kroeg in te duiken. Ik slaap als een os. Zondag terug naar huis. Super weekend. Volgend jaar weer.

Kilometers maken in het hoge Noorden

Een week voor LBL. Zoals te voorzien is er te weinig getraind. Daarom heb ik nog een dagje geprikt met Jan-Daem, Cees en Hester. Het weer is dreigend, maar de buienradar laat zien dat de buien van West naar Oost trekken, net onder Groningen langs. De route vaststellen is dan ook niet moeilijk: naar het Noorden!
Dan een kleine kink in de kabel: Hester en Jan-Daem hebben het krat met fietsbenodigdheden in Leeuwarden laten staan! Voor J-D heeft Cees nog wel een set reserveschoenen. Hester strandt daardoor in Haren. Jammer!
Ik help J-D nog aan handschoentjes, helm op van de buurman en we kunnen op weg voor een heerlijke rit in de zon. Dreigende Hollandse luchten, weinig wind. Perfect!
Groningen uit langs het Hoendiep, Hoogkerk en dan het Westerkwartier in. Oldekerk, Lutjegast, koffie met appeltaart in Visvliet. Dan via Kollum naar Anjum en Ee, over de dijk naar Lauwersoog. Daar pauzeren met een visje (echt waar!) en voor de wind terug richting Groningen. Zoutkamp, door het Reitdiepdal via Houwerzijl, Oldehove, Saaksum, Ezinge. Dan een paar spetters en koffie bij Hamming in Garnwerd. Nog een klein stukje verder en we zijn er weer: 112,5 kilometer en een uitstekende zondagmiddag verder. Dat geeft vertrouwen voor de Ardennen!

Schaamrood

Met het schaamrood op de kaken zie ik dat ik al maanden niets meer heb geschreven... Er zijn allerlei excuses te bedenken, maar daaraan heeft mijn lezer natuurlijk geen boodschap. Ik ga daarom ook niets opperen over het vaderschap, werk, vermoeidheid taken in en om het huis en uitgebluste avonduren.
Nee, ik beloof maar weer eens beterschap en neem mij voor om meer te schrijven!

Rondje Oldambt

Zaterdag een heerlijk rondje gefietst over het mooie Oldambt. Wat een geluk dat de korte periode dat de Graanrepubliek welvarend was architectonisch zo gunstig getimed was en wat een geluk dat het weer zo meezat!

Stoempende aanvallers

Ik heb al jaren een zwak voor stoempende aanvallers. Eenlingen die soleren tegen het peloton. Voorbeelden: Ludo Dierckxens, altijd alleen vooruit op de kasseien, zij het zelden met resultaat. Jens Voigt en Juan Antonio Flecha en recentelijk Johnny Hoogerland: mannen die altijd offensief rijden en daarmee de koers maken, al winnen ze weinig. Erik Dekker behaalde meer rendement op deze wijze, bijvoorbeeld zijn onmogelijke zege in Parijs-Tours.
Fabian Cancellara was ook altijd zo’n man. Dat begon al in de tijd dat hij in het fraaie tenue van Fassa Bartolo koerste, maar bij CSC-Saxo ging het rendement fors omhoog met bijvoorbeeld fantastische zeges in Parijs-Roubaix (2006) en Milaan San Remo (2008) tot gevolg. En in 2010 is het helemaal smullen met twee solo aankomsten achter elkaar in De Ronde en Parijs-Roubaix.
Maar Spartacus heeft één wezenlijke tekortkoming. Hij zit zo mooi op zijn fiets. Alsof het allemaal geen moeite kost en hij gewoon lekker aan het peddelen is.
Je kunt dat zien als een teken van superioriteit, maar het doet wel af aan de heroïek. Het is alsof hij er niet voor hoeft te lijden. Stoempen kun je het tegenwoordig bij Cancellara niet meer noemen. Jammer. Daarmee zakt hij wel een beetje op mijn lijstje van favoriete renners. Maar ik zou het wel mooi vinden als hij dit jaar ook Luik-Bastenaken-Luik nog even meepakt.

La Primavera

Morgen is het lente. Milaan-San Remo wordt verreden. Een lange race naar de kust, en dan over de boulevard denderen langs de Ligurische kust naar de Cipressa en de Poggio. Daar wordt de koers tegenwoordig nog maar zelden beslist, maar toch is dat het punt waar de toppers zich willen laten zien. Daarna komt er gewoon een sprint.
In die zin lijkt de koers op de Italiaanse Ardennenklassieker Luik-Bastenaken-Luik. Wat telt is wie de sterkste is op de Poggio/ La Redoute. Wie uiteindelijk wint is bijna ondergeschikt.
De vraag is: ga ik kijken? Het Vlaamse openingsweekend heb ik gemist. Prompt was er Nederlands succes. Bobbie Traksel won na een nu al legendarisch zware Kuurne-Brussel-Kuurne en maakte veel van zijn wat tegengevallen carriëre goed.
De dag ervoor had Juan Antonio Flecha eindelijk zijn Vlaamse klassieker gewonnen. Wel zuur voor Rabo dat hij dat deed in het –overigens fraaie- truitje van Sky.
Vorige week heb ik wel koers gekeken, maar zowel in Parijs-Nice als in de Tirenno was er weinig over Nederlanders te melden, behalve dat Gesink goed meefietste. Wielrennen is een bijgelovige sport, dus moet ik nu maar de conclusie trekken dat ik beter de TV uit kan laten, omdat ik anders onherstelbare schade toebreng aan het Nederlandse wielrennen?
Hoe dan ook. Ik heb nog wel een kijktip die niemand meer een overwinning zal kosten. De Flandriens op maandagavond op Canvas (en op www.ooitgemist.be). Michel Wuyts blikt met alle groten (Steenbergen, Merckx, Godefroot, Leman, De Vlaeminck, Maertens, Museeuw) terug op de kasseienklassiekers van de afgelopen zestig jaar. Typisch Vlaamse wielersetting door gesprekken op café met bewonderende stamgasten die af en toe ingehouden lachen over winst, verlies, combines, betalingen en bijbehorende ont- en erkenningen.
Maar wie gaat er winnen in San Remo? Mario Cippolini zegt Tom Boonen. Wie ben ik om daaraan te twijfelen?
Ik hoop wel dat hij dat doet door definitief afstand te doen van de kwalificatie sprinter met een demarrage op de Poggio en een solo naar de meet. Net zoals hij dat deed in de Ronde van Vlaanderen toen hij zijn naam als Flandrien vestigde in 2005.

het geluid van Lego

Er is iets veranderd in ons leven. Er is iets terug, waarvan we niet beseften dat we het misten. Vorige week vierden we de eerste verjaardag van onze dochter. Uiteraard was dat aanleiding tot het geven van kado’s. Maar wat geef je een kind van één jaar? Zelf heeft het nog geen wensen.
Het enige wat ze tot nu toe wenst van speelgoed is dat je erop kunt bijten en ermee kunt smijten… Opa dan maar gevraagd om Duplo, dat moet altijd goed komen.
Dit weekend keken we elkaar aan bij het klaterende geluid van stuiterende plastic bouwsteentjes, het onmiskenbare geluid van Lego! Hét geluid van onze kindertijd terug in ons leven!

Zondagochtendwandeling

Vanmorgen was Sigrid al vroeg op, er lag verse sneeuw en de rest van de stad lag nog in bed bij te komen van het Noorderslagweekend.
Hoe dan beter de dag te beginnen dan met een ochtendwandeling door met knerpende sneeuw onder de voeten/ wielen?

Twitter

Hihi! Zelfspot dreef me ertoe dit te posten! (Zie rechts...)

Terugblik Wielerseizoen 2009

De kluiten modder vliegen ons alweer een paar weken om de oren. Het cross-seizoen is begonnen en het wegseizoen zit erop. Tijd om terug te blikken.
Dit voorjaar schreef ik een vooruitblik. Daarom eerst maar eens terugzien op wat ik toen schreef. Om te beginnen signaleerde ik de terugkeer van geschorste en gestopte renners. Van de meesten hoorden we na het bericht van hun terugkeer niets meer. Basso haalde zijn oude niveau geen moment meer. Het is de vraag of hij dat ooit nog weer gaat doen. De enige renner die écht sterk terugkwam, was de renner die niet geschorst was geweest: Lance Armstrong. Ik ben erg benieuwd wat hij volgend jaar kan. Vinokourov keerde op de valreep van 2009 nog als een melaatse terug in het peloton. Zijn prestaties waren niet slecht, zodat ik benieuwd ben of we volgend jaar nog iets van de oude immer strijdende Vino terug gaan zien.
Voor Frank Vandebroucke was de comeback van dit jaar zijn laatse. Dit was het trieste slotakkoord van het afgelopen wielerseizoen.


Voor het Nederlandse wielrennen was 2009 een prima seizoen, ondanks het zakken op de landenranglijst van de UCI.
Eerst de belangrijkste ploegen: Rabobank beleefde een zwak voorjaar na een onnozele, doch imponerende opening in Kuurne-Brussel-Kuurne miste Rabo alle afspraken in de voorjaarsklassiekers. Robert Gesink liet zich wel goed zien bij de Amstel waar hij dapper strijdend ten onder ging tegen Karsten Kroon en de winnaar Sergey Ivanov. Maar Mentsjov won een prachtige Giro, zijn derde overwinning in een grote ronde en een stapje hoger naar mijn smaak dan de Vuelta. De Tour was daarentegen een ramp voor de mannen van de bank. De Vuelta was dan weer een stuk beter met Gesink die lang voor het podium streed. Gesink heeft dit jaar toch wel weer belangrijke stappen gezet. Als hij op zijn fiets blijft zitten gaan we daar nog veel plezier van beleven. Hetzelfde geld voor Lars Boom die ook op de weg liet zien van nature een winnaar te zijn. Zijn winst in de Vuelta was indrukwekkend.
Dan Theo Bos, die andere Rab-nieuweling. Hij had pech dat hij tegen Daryll Impey opliep in Turkije, maar liet verder nog niet veel zien. Toch eiste hij een beschermde positie in de Pro-Tour ploeg voor 2010, waarna hij vertrok. Jammer en onterecht.
Mooi Rabonieuws was de terugkeer van Kai Reus. Hopelijk wordt hij weer helemaal de oude. Dit geldt ook voor stadgenoot Bauke Mollema wiens seizoen sneuvelde op de ziekte van Pfeiffer.

Skil-Shimano beleefde een toch wat tegenvallend seizoen. Mooi was dat ze deelnamen aan de Tour en zich daar af en toe fraaie dingen lieten zien. Maar echte resultaten bleven uit. Kenny van Hummel liet buiten de Tour wel mooie dingen zien en won veel in het Europese pro-continentale circuit. Als hij niet zo lelijk was gevallen in Frankrijk had hij vast dat klassement gewonnen, maar tegen de topsprinters uit de Pro-Tour komt hij nog wat tekort. Hij kan zich echter nog wel verder ontwikkelen. Hopelijk krijgt Skil de kans volgend jaar meer te tonen op het hoogst niveau.

De verrassing was Vacansoleil, dat afgelopen jaar debuteerde als pro-continentale ploeg. Al in de Vlaamse klassiekers viel ene Johnny Hoogerland op door zijn aanvaslust en doorzettingsvermogen. José de Cauwer wees de kijkers er toen al op dat die Hoogerland wel wat in zijn mars had. Dit was nog zwak uitgedrukt. Het hele jaar vloog Hoogerland erin met een Boogerdachtige bravoure. Niet altijd om te winnen, maar wel om te tonen dat hij bij de sterksten hoorde. In de Vuelta bleek hij tot zijn verrassing te kunnen klimmen met de besten, waarna hij het WK kleur gaf. Fantastisch! En passant mocht Vacansoleil in het eerste jaar meedoen met de Vuelta waar het met Bozic zelfs een etappe wist te winnen. De broers Feillu die zich al sterk toonden in de Tour stappen volgend jaar over naar het kamp van de zonvakanties, dus wie weet zit Tourdeelname er in 2010 wel in. Mooi dat er dit jaar drie Nederlandse ploegen waren die op het hoogste acteerden en goed voor het Nederlandse wielrennen. De concurrentie is goed voor allemaal. Dit werd op het NK al zichtbaar, waar het voor de verandering eens niet vanzelfsprekend was dat de Rabo's de trui zouden verdelen.

De val van Thomas Dekker was een smet op het Nederlandse wielrennen. Niet geheel verrassend, maar vooral lelijk. Lelijk, omdat Dekker volledig van het voetstuk viel als mooie prins van het Nederlandse wielrennen. Betrapt, tja dat kan. Maar dan ontkennen, omdat je dan nog een paar maanden salaris kunt vangen is van een grote schaamteloosheid tegenover werkgever en supporters. Hij is nog jong en zal in 2011 weer terugkeren, maar van iemand met een dergelijke instelling verwacht ik niet veel.
Di Luca was de zoveelste Italiaanse topper (is Thomas Dekker niet eigenlijk ook een italiaanse renner?) die tegen de lamp liep. Boonen werd het slachtoffer van een hetze vanwege zijn coke-probleem. Maar om dat nu een dopingzaak te noemen? Interessanter aan Boonen is dat hij sinds dit jaar geen topsprinter meer is, maar enkel klassiekerrenner. In die zin is hij toch wel de welp van Museeuw.

De Tour de France viel dit jaar vies tegen. Een bizar etappeschema zonder aankomsten bergop en een dominante Contador sloegen de koers helemaal dood. De broertjes Schleck blijven beloftes voor de toekomst, maar waren toch echt een maatje te klein. De toppers van 2008 vielen verder zwaar tegen. Sastre faalde, eisde respect (dodelijk!) Mentsjov viel (tegen) vanaf het begin, Evans kon zelfs niet volgen. Van wie moet de tegenstand volgend jaar dan komen? De vete Armstrong-Contador zal nu openlijk worden uitgevochten. Evans de topper zonder charisma zal met zijn nieuwe ploeg wel weer net tekort komen en de schuld geven aan de rest van de wereld. Gesink? Volgend jaar zeker nog niet en over zijn kansen daarna kunnen we pas iets zeggen als hij een volledige Tour heeft gereden. Hij zal in ieder geval een sterkere ploeg nodig hebben in de bergen.

Dan nog even positief eindigen. Van wie heb ik genoten dit jaar? Johnny Hoogerland altijd in de aanval, Fabian Cancellara, het fenomeen op de tijdritfiets, sterkste man op het WK (té goed), Philippe Gilbert die zijn seizoen op indrukwekkend wijze eerst redde en vervolgens glans gaf, aanvaller Heinrich Haussler, Rober Gesink bergop, krachtmens Edvald Boasson Hagen en Tom Boonen in Roubaix, waarvoor dank!

Tot slot wil ik nog even terugkomen op dit voorjaar door mij uitgesproken hoop:
1. Strijd: was er in de klassiekers, maar de Tour en Vuelta vielen tegen.
2. Niets meer gehoord over het Rabo-boetesysteem. Terecht!
3. Michael Boogerd gaat een wielerploeg leiden en is dus gered van het sneue schnabbelcircuit. Gelukkig
4. Oortjes. Eerst verboden voor 2010, maar inmiddels is het verbod uitgesteld naar 2011. Als van uitstel maar geen afstel komt.
5. Helaas regende het tijdens de Vuelta proloog, maar toch was het een prachtig evenement op het TT-circuit.
6. De hysterie rond Armstrong duurt voort. Op Twitter heeft hij echter weinig anders te melden dan dat hij gaat eten met zijn twitterende vrouw en kinderen. Niet interessant dus ik ga hem unfollow-en.
7. Bettini minder gemist dan gevreesd.

Dan nog dit: Karl Vannieuwkerke heeft zijn jaaroverzicht af. Zondagmiddag 22 november rond 15:30 zal het vertoond worden op Sporza.

Massive Attack in de Heineken Music Hall

Wat te verwachten van een band die eigenlijk al bijna 10 jaar niet meer op de voorgrond is getreden? Na Mezzanine (1998) had ik nooit meer iets gehoord van Massive Attack. Dat album was en is wel ijzersterk. Daarom maar ja gezegd op de vraag of ik mee zou gaan. Ondanks dat ik gisteravond pas om half twee terug in Groningen was heb ik geen spijt.

Na een prima voorprogramma van Martina Topley-Bird volgde een bijna twee uur durend hypnotiserende optreden. Uiteraard werden de bekende nummers als Unfinished Sympathy en Teardrop gespeeld, maar er was ook nieuw materiaal. Opvallend was dat de 10 to 18 jaar oude nummers geen moment gedateerd klonken. Maar de nieuwe tracks mogen er ook zijn. Als het album LP5 dat gepland is voor februari 2010 net zo goed is als dit voorproefje doet vermoeden, maken de Bristollers net zo'n comeback als stadsgenoten Portishead vorig jaar deden.
De nieuwe nummers worden gedragen door duistere dwingende beats en pulserende ritmes, omlijst met electronische klanken en gevarieerde zangpartijen. Het zijn niet zozeer liedjes alswel sfeerbeelden.
Waar dit soort muziek nogal eens het risico loopt saai te worden is Massive Attack zo strak gestileerd en perfectionistisch opgebouwd dat je gebiologeerd blijft meedeinen en je laat meevoeren met de muziek.

De uitvoering was erg goed: bijzonder sterke timing van de twee drummers en de andere muzikanten en een blik goede contrasterende zangers en zageressen. Daar kwam bij dat het geluid in de Heineken Music Hall lekker fris en helder was zonder het gebruikelijke gedreun en gegalm. De oordoppen hoefden dan ook niet in. Niet alleen de beats waren duister, ook het podium bleef behoorlijk donker, afgezien van een paneel achter de muzikanten waarop maatschappijkritische boodschappen werden weergegeven (in het Nederlands!) en een batterij lampen achterop het podium. Sober, maar effectief en goed passend bij de muziek. Al bij al verrassend sterk optreden dat reikhalzend doet uitzien naar het nieuwe album.

God is dood

Zojuist zat ik wat te neuzen op twitter lees ik dat Frank Vandenbroucke in Senegal is overleden aan een longembolie. Van VDB werd al langer voorspeld dat hem het lot van Pantani te wachten stond. Het werd plots sterven in Afrika, zoals Coppi.
Treurig nieuws. Hier dan nog even zijn finest hour: LBL 1999.

KPN klantcontact kan beter

Na de goede ervaringen met het Kadaster valt KPN erg tegen. Dit geprivatiseerde - want in de markt wordt alles beter en goedkoper! - staatsbedrijf is een stuk minder efficiënt.
In ons huis lijkt geen ISRA punt aanwezig te zijn. Dat is het punt waar het KPN-net overgaat in het huisnet, ofwel bepaalt van waar je zelf verantwoordelijk bent en mag klussen.
Ik wil de lelijke bedrading door de hele hal en de halve woonkamer opruimen, maar moet dan wel weten vanaf waar ik eraan mag zitten. In ons huis is in ieder geval geen standaard ISRA punt aanwezig, dus wil ik hier graag opheldering over.

Eerst maar eens gekeken of ik het kon oplossen via de web-selfservice. Nee, dan daar maar een vraag achter gelaten. Krijg je na een week een mail terug dat je naar de Primafoon moet, of moet bellen. Ik naar de Primafoon, met foto's van de situatie. Nee, ik moet bellen naar de klantenservice.

Vooruit, dan maar bellen voor 10 cent per minuut. Door een onduidelijk keuzemenu gekomen krijg ik uiteindelijk iemand aan de lijn. Die hoort het aan en zegt dat er een afspraak met een monteur moet worden gemaakt. Hij maakt een notitie en zal me doorschakelen naar Klantenservice. De wachttijd zou zo'n 30 seconden zijn. Prima, ik wacht wel. Na een minuut word ik eruit gegooid.
Ik bel opnieuw en verwacht dat de notitie er wel voor zal zorgen dat ik snel een afspraak kan maken. Nee hoor, ik word weer doorverbonden, nu naar iemand die zegt dat ik verkeerd ben bij hem en dat ik Klantenservice moet bellen op 0900-0244 en dan keuze 2 en dan 3 moet maken. Ik belde al met dat nummer, maar goed.
Derde poging, volg het advies op en: 'Meneer ik begrijp niet hoe u bij mij komt! Ik verbind u door...' Dan kom ik terecht bij een dame die erg ongeduldig wordt van mij als ik voor de vijfde keer mijn verhaal doe. Nee ik weet niet of er een ISRA punt moet worden aangelegd, verplaatst of hersteld. Daar bel ik juist voor!

Iets wetende van klantcontact verbaast het mij dat ik keer op keer, na iedere doorschakeling opnieuw moet vertellen welk telefoonnummer ik heb, wat mijn postcode en huisnummer is en waar ik voor bel. En ook steeds in een andere volgorde. Dat betekent dat één van de grotere klantcontactcentra van Nederland géén goed werkend CRM-systeem heeft (Customer Relations Management) en de scripting van gesprekken slecht onder de knie heeft. Om maar niet te spreken van technische slordigheid dat het telefoonsysteem me er zomaar uit gooit. Ook de kwaliteitsmonitoring werkt niet zo goed: ja ze blijven braaf mijn naam herhalen, maar de toon is niet altijd even professioneel. En waarom al die verschillende afdelinkjes maar tegen me zeggen dat ik de Klantenservice moet hebben? Die had ik toch gebeld op dit nummer? Kortom mijn handen jeuken!

Enfin, eind van het liedje is dat er op 14 oktober een monteur komt met de opdracht het ISRA punt te herstellen. En dan wacht ik maar af of ik daarvoor moet betalen...

Snel Kadaster

Zo kan het dus ook! In verband met onze nieuwe woning kregen we een beschikking van het Kadaster. We twijfelden over de juistheid van een deeltje van de registratie, daarom via MijnOverheid.nl een bezwaar ingediend. Binnen het uur had ik een mailtje. Netjes: Een ontvangstbevestiging met een afhandeltermijn van zes weken?
Niets ervan. Gewoon een keurige afhandeling van het dossier, met uitleg. Het kan dus best: een overheidsorganisatie die snel en adequaat zaken afhandeld!
Chappeau voor het Kadaster!

Lars Boom wint in de Vuelta

Op Twitter las ik bij Wilfried de Jong een verwijzing naar dit coole filmpje!

Ieder vogeltje fluit zoals het gebekt is: Andrew Bird in de Oosterpoort.

Dit verslag had ik enige weken geleden al aangekondigd. Ziekte tijdens de vakantie en drukte daarna maakten dat ik mijn belofte nog niet nakwam. Het optreden was echter te memorabel om helemaal te verzaken. Daarom nu alsnog mijn verslag:

De dag na dEUS stond er iets heel anders op het menu. Eerst eten met vrienden Arend en Michiel bij Twee Belgen aan de Turfsingel om de avond goed te beginnen. Aanrader: lekker eten uit de gulle Vlaamse keuken, mooie wijnen en uitstekende bediening.

Na deze voorbereiding stapten we goedgemutst op de fiets naar de Oosterpoort waar het voorprogramma al was begonnen: een schattig jongen-meisje duo met gitaar uit Amsterdam waarvan ik de naam alweer kwijt ben.

Dan Andrew Bird. Ik ken hem eigenlijk nog niet zo goed. Ik had op internet gelezen dat hij een bijzondere singer-songwriter is, die fluit. Vervolgens had ik wat werk gedownload om er daarna niet toe te komen om er echt goed naar te luisteren. Maar toen ik de aanplakbiljetten zijn optreden zag aankondigen dan maar wel snel besloten er naartoe te gaan. Arend en Michiel hadden nog nooit van hem gehoord, dus nu moest hij wel écht goed zijn om mijn reputatie als muziekkenner overeind te houden. ;-)

Dat was geen enkel probleem. Bird blijkt een rasartiest, een charismatische virtuoos in meerdere disciplines. Om te beginnen had hij geen last van de onzekere introverte schuchterheid die singer-songwriters vaak hebben. Hij was ontspannen, stond lekker te spelen met publiek en band en had gewoon een lekkere avond. Hij zag er geen been in een nummer na het intro af te breken, omdat de gitaar niet zuiver was gestemd. Grapje maken, intussen gitaar stemmen en opnieuw beginnen. Wel een perfectionist dus.

Hij had zich omringd met een uitstekende band, maar was zel de onbetwiste ster van de avond. Of hij nu zong, gitaar of viool bespeelde of floot (al dan niet tegelijkertijd), hij deed het allemaal erg goed. Knap! Dat fluiten is zijn handelsmerk. Vaak heeft dat wat lulligs, maar Bird (what’s in a name…) beheerst dat echt uitzonderlijk goed. Heel knap, vooral als je tegelijkertijd ook nog de viool bespeelt! Hij voegt met dat fluiten echt een instrument toe.

De composities van de poppy liedjes zaten erg goed in elkaar. Gevarieerd, met een mooie opbouw. Vaak live op het podium geloopt. Bij zijn albums zit meestal nog een bonus-cd met instrumentale composities. Die zijn erg experimenteel en schurken tegen het klassieke aan. Daarin kan hij zich uitleven om de popliedjes compact en (schijnbaar) ongecompliceerd te laten klinken.

Het was duidelijk dat zowel artiest als publiek genoten van een heerlijke ontspannen zomerse avond. Het youtube filmpje geeft wel een impressie. Wie meer wil horen kan goed starten met zijn laatste album Noble Beast dat volgens de kenners het beste tot nu toe is.

Klein rondje Reitdiep

Gisteravond was een heerlijke nazomeravond. Ik was vroeg thuis, daarom lekker op de fiets gesprongen mijn neus achterna het Groninger land in. Wie weet was het de laatste keer dat het dit jaar kon.
In de avondzon reed ik langs het Reitdiep door de weilanden via Garnwerd, Winsum en Schouwerzijl, waarbij ik me moest inhouden om niet veel te ver te rijden. Terug naar huis bovenlangs via Saaksum, Ezinge, opnieuw Garnwerd, Sauwerd en Zuidwolde naar Noorddijk en weer de stad in.
Onderweg raakte ik nog verzeild in een kudde koeien. Waar maak je dat nu nog mee?



Hier vind je de route.

dEUS te groot voor de kleine zaal in Groningen

Dinsdagavond speelde dEUS in de kleine zaal van de Oosterpoort in Groningen. Het was al sinds 2005 geleden dat ze in Groningen speelden en het was dan ook helemaal uitverkocht. Best opmerkelijk, omdat er helemaal geen reclame voor was gemaakt. Feitelijk was het Groningse optreden net als dat in Enschede de dag erna een try-out voor het optreden op Pukkelpop.

Dat was ook wel te merken aan de opstelling. Eigenlijk paste het niet. Vier man naast elkaar vooraan het podium, daarachter nog twee muzikanten, vier (!) achtergrondzangeressen en daarachter nog een lichtinstallatie over de volle breedte van het podium: een raster van lampen en daarbinnen enorme schijnwerpers, die de hele zaal verblindden als ze aangingen. Duidelijk bedacht voor een groot podium voor een festival, zoals vorig jaar op Rock Werchter voor 80.000 man, maar overkill voor een relatief intieme ruimte als de kleine zaal van de Oosterpoort.
Het gevolg hiervan was dat het publiek de band tijdens een groot deel van het optreden niet kon zien. Een zonnebril was best van pas gekomen!

Zoals de uitrusting groots was, zo speelden ze ook: strak, geroutineerd, zelfverzekerd, maar af en toe ook heel intiem. We jammer dat de grote Tom Barman zó zelfverzekerd op het podium staat dat hij meende dat voor hem andere regels gelden dan voor de rest van de zaal, zodat hij wél nonchalant een sigaret mag roken tijdens het optreden.

Maar de muziek, daar ging het om. Het twee uur durende optreden was een mix van mijn favoriete dEUS-album In a bar under the sea en de twee laatste albums Pocket Revolution en Vantage Point. En ook nog drie nieuwe nummers, waarvan er één nog niet eerder bij een optreden te horen was. De nieuwe nummers waren prima dEUS-tracks. Een erg sterk repertoire en een overdonderende set. Te groot voor de kleine zaal, maar te goed om te laten lopen. Voor een impressie, zie de opnames van j.l. dinsdag en van woensdag in Enschede nu al op YouTube.

Met de roze bril en het snot voor ogen in de wolken tijdens LBL

Zaterdag was het weer zover. Sinds een paar jaar is de toerversie van de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik in augustus het hoogtepunt van mijn fietsseizoen. Hoewel de weersvoorspellingen bar en boos weer voorspelden met stortregens en onweer had ik er vorige week al veel zin in. Wel was er enige reserve wegens een gebrek aan trainingskilometers. En ik had dit seizoen nog geen meter omhoog gefietst...

Vrijdagmiddag vervoegde ik mij aan de Harense Boermatjes op het traditionele rendez-vous punt bij de ouders van Jan-Daem, vanwaar we net - zo traditioneel - een half uurtje later vertrokken dan was afgesproken. In plaats van Van der Valk Maastricht zouden we dit jaar verblijven in het Holiday Inn in Luik dat tevens start en vertrekpunt is. Gemak dient immers de mens.

Over dit hotel kunnen we kort zijn: een gribus. Weliswaar is het interieur wel wat opgeknapt, toch zijn het gebouw en de service als communistisch te kenschetsen. Maar de ligging is perfect voor het evenement en daar ging het om.

Vrijdagavond gezellig in Luik gegeten met het hele gezelschap: Hester, José, Cees en Pax die de 130 kilometer zouden rijden. Jan-Daem en ondergetekende hadden ingeschreven voor de 170 kilometer. Het centrum van Luik is leuker dan je zou vermoeden als je over de kades langs de Maas op weg bent naar Luxemburg en Lyon.

Na een doorwaakte nacht op onze stikhete hotelkamer stonden we om zes uur op voor een eenvoudig ontbijt. Een paar pains-au-chocolat, koffie, yoghurtjes en nog een koffie op de fiets. Het was grauw, maar droog, dus dat zat alvast mee.

De eerste kilometers heb ik me door J-D laten temperen om niet teveel met de krachten te smijten, zoals gewoonlijk, maar te blijven denken aan de scherprechter: La Redoute. Zodra het omhoog gaat klein schakelen en rustig naar boven. Toen we de stad uitreden werd de bewolking steeds dichter, totdat we door de wolken reden door een fijne nevel. En eigenlijk ging het wel goed. Soepel en op het gemak.

Na 25 kilometer kwam een stevige klim van max 20% die nieuw was in het parcours: de Côte de Chambralles. Poeh, dat viel niet mee. Het steilste stuk had uiteraard het slechtste wegdek, zodat de achterpand slipte toen ik op de pedalen moest lopen, maar toch kwam ik boven. Dat geeft de burger moed! En blij dat ik een 27 had laten plaatsen dit voorjaar!

Op en af, ging het lekker door, al zagen we weinig van het landschap door de nevel. De eerste controle een kop koffie genomen en weer door. De volgende serieuze hindernis de Wanne, een lange lange sloper. Nu begon ik toch te verzuren. J-D daarentegen werd steeds soepeler. Na de Wanne weer een controle. Even de bidons vullen, een stukje koek en een paar Tucjes eten. En natuurlijk een banaan.

Dan een steile afdaling om daarna te beginnen aan de Stockeu (max 21%). Dat ging niet lekker op de koude benen. De klim was vanaf een andere kant dan gewoonlijk en leek me lastiger, maar dat kon ook komen door mijn slechte benen. Het beste was er duidelijk vanaf en we waren halverwege. Daarna steeds zo licht mogelijk omhoog fietsen en proberen er doorheen te komen.

Vanaf zo’n 110 kilometer een stuk vrij vlak naar de volgende controle gaat het beter. Er zitten afgezien van J-D meer mensen in mijn wiel en bij de controle wordt ik bedankt voor het kopwerk. Dat gaat de goede kant weer uit.

Op dit controlepunt blijken de anderen ook te zijn, dus is de groep even compleet. Gezellig! Samen vertrekken we richting de inmiddels door mij gevreesde Redoute. De eerste keer moest ik daar op het steilste punt afstappen en lopen. Vorig jaar moest na het steilste stuk even een voetje aan de grond, maar zou het dit jaar lukken?

Het plan was om rustig te beginnen en te proberen het wiel van J-D te houden. Het begon al goed: het leek minder steil dan in mijn herinnering. Ik kon het wiel goed houden en na het steilste stuk zelfs bijschakelen. Het ging best goed en met een verbeten kop kwam ik eindelijk in één keer boven. Dat viel goed mee. Op de top wachtten we op de anderen om daarna lekker hoofdzakelijk bergaf terug naar Luik te knallen. Zowaar, daar kwam zelfs de zon nog voorzichtig door de wolken om de tocht af te sluiten.

Moe maar voldaan eerst een biertje en een braadworst. Iedereen opgetogen over de mooie fietsdag. Dan douchen en de stad in voor een passende culinaire afsluiting van een topdag. Dat lukt: we vinden een goed restaurant, met mooi eten, mooie wijn en een goede bediening in een fraai decor. Passend voor dit fraaie gezelschap. José, door Cees eenzijdig, maar met instemming van allen uitgeroepen tot sportvrouw van de dag: 3 maanden na een bevalling deze tocht fietsen is een heldendaad. Hester de dieselende klimmer die na een goede voorbereiding op de Galibier ook vandaag weer sterk voor de dag kwam. Cees en Pax, die op leeftijd en flitsend carbon ieder jaar stug doortrappen. En natuurlijk Jan-Daem die mij op sleeptouw neemt als ik dat nodig heb en voor wie ik mij op de vlakke stukken graag op kop zet.

Zondag weer naar huis, deze minivakantie zit er weer op. Nog even rekken met koffie en appeltaart, de brandstof voor wielrenners en dan zit het er weer op tot volgend jaar.

Hopelijk kunnen de fantastische vrijwilligers van Le Champion de tocht volgend jaar weer organiseren. Dan zijn we er weer bij!

Zie de route, snelheid, hartslag e.d. hier.

Pepernoten???

Het is dertig graden: De mussen vallen dood van het dak, half Nederland staat ofwel in de file naar het strand of koopt in voor de barbecue op de Franse/ Spaanse camping en vanmorgen blogde ik over ijs op het werk. Kortom het is zomer.

En wat tref ik aan in de supermarkt? Pepernoten in de aanbieding... Pardon?