Kamer in Den Haag

En het is gelukt! Per 1 december heb ik een kamer in Den Haag, zoals je ziet in het hartje van de stad, recht tegenover de grote kerk. Voor de oriëntatie: de vijver rechtsboven op de foto is de Hofvijver, met ten zuiden daarvan het Binnenhof. Het geblokte stukje bovenin de foto is paleis Noordeinde. Een prachtig plekje dus. Hoewel het logeren bij Casper ook prima gaat, zal het toch ook wel erg fijn zijn om een eigen plekje te hebben.

Hardlopen, overwerk en wellicht een kamer?

Er begint een beetje ritme in mijn leven te komen. Zo heb ik gisteren voor het eerst een rondje hardgelopen in Den Haag. Lekker 2 rondjes vanaf de Gouverneurlaan, door Rijswijk, ruim4,5km per rondje. Heerlijk! Ik begon al helemaal te stuiteren van al dat bureauzitten!
Ter compensatie heb ik vandaag voor het eerst overgewerkt. Ik heb tot 19 uur doorgewerkt, want ik wilde dat stuk nog afhebben voor maandag. Mijn agenda loopt inmiddels ook mooi vol, want ik heb inmiddels ook eigen taken toegewezen gekregen. Af en toe duizelt het me wel een beetje en heb ik echt het gevoel dat ik spartel, maar ik verzuip nog niet.
Tot slot nog nieuws van het woonfront. Ik heb een afspraak gemaakt met de tante van Suzanne, die een kamer in Den Haag in de aanbieding heeft in de Torenstraat, dus hartje centrum. De tante in kwestie woont zelf in Rotterdam, op een sleepboot in het Haringvliet, dus daar ga ik morgen naartoe en dan ga ik de kamer bekijken. Ik zal dus wel laat thuis zijn, maar misschien heb ik dan wel een kamer!

Een week werk

Inmiddels ben ik een week aan het werk bij ICTU. En ik moet zeggen, dat bevalt me best aardig! De binnenkomer was niet fantastisch: twee uur te laat door een boom op het spoor tussen Assen en Beilen. Maar ja, dat was overmacht en werd me gelukkig niet euvel geduid.

De kennismaking met het team de afgelopen week was erg fijn. Iedereen is enthousiast over het project, erg gedreven en blij dat ik mee kom helpen. Maar wat is dat project nu eigenlijk? Om te beginnen: wat is ICTU?

ICTU is de ICT Uitvoeringsorganisatie van de overheid. De uitvoering en vooral ontwikkeling van grote ICT projecten van het Rijk wordt vaak uitbesteed aan ICTU. CCO, Contact Center Overheid is zo'n project. In opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en het Ministerie van Algemene Zaken is heeft het projectteam CCO opdracht gekregen ervoor te zorgen dat de burger op een plaats terecht kan voor al zijn vragen aan de overheid in plaats van het huidige oerwoud aan telefoonnummers en websites. Een erg ambitieus project dus, maar wel iets dat erg tot de verbeelding spreekt en gewoon een heel goed plan is.
Toevallig kwam het zo uit dat er voor gisteren een teamdag gepland stond. Ik viel dus met mijn neus in de boter. De teamdag was in de oude directiekamer van de Holland-Amerika-Lijn in Hotel New York te Rotterdam. Erg leuk. We hebben een workshop verhalen vertellen en een workshop Tai Chi gedaan, geschilderd en zijn met een watertaxi door de haven geraasd. Tot slot hebben we geborreld en gedineerd. Een superleuke dag, omdat we veel leuke dingen hebben gedaan, maar vooral ook omdat we een erg leuke dag met elkaar hadden als team. Ik voel me inmiddels al echt een volwaardig teamlid van CCO en ik moet zeggen: dat voelt best goed!

Pasta Sport Blogtip

Gisteren kwam ik toevallig het blog Pasta Sport van Renate Verhoofstad tegen. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in Italië en sport en natuurlijk de combinatie van beide. Verhoofstad is een Nederlandse free-lance sportjournaliste die in Florence woont. Ik ken haar vooral, omdat ze regelmatig Italiaanse reportages schrijft in literair wielertijdschrift De Muur. In het huidige nummer (een zeer lezenswaardige thema-editie over baanwielrennen) bijvoorbeeld over de legendarische Vigorelli wielerbaan in Milaan en de Masi werkplaats. En omdat ik de coverfoto van Theo Bos zo mooi vind plaats ik die hieronder nog als extraatje. Maar dat is slechts een terzijde. Pasta Sport dus!

Gyas Trial: In het water gevallen

Afgelopen zondag heb ik de tweede Gyas Trial geroeid. Thuis begreep ik al dat het een heel andere wedstrijd zou worden dan de eerste. Toen windkracht 2 mee, nu windkracht 5 schuin tegen. En dat betekende niet alleen meer weerstand, maar vooral ook een heel nare golfslag. Maar gelukkig hoefde ik er niet alleen aan te beginnen: Suzanne leek het leuk om mee te fietsen om me aan te moedigen.

Tijdens het oproeien bleek al dat het niet mee zou vallen. De heftige korte golfjes maakten het erg moeilijk om een ritme te vinden. En dat was al met wind mee. Terug zou het nog veel erger worden. Toch had ik er veel zin in. Ik was erg benieuwd in hoeverre ik in staat zou zijn om tegen de elementen in te beuken en hoeveel tijd me dat zou kosten ten opzichte van de eerste trial. Eigenlijk had ik ook nog nooit echt geprobeerd hard te roeien in zulke omstandigheden...
Na de start kwam Marcel, die kort na mij gestart was me al snel voorbij gesneld. Daar maakte ik mij niet druk om. Hij is sowieso sneller, bij de eerste trial bijna een minuut, en zo zouden we in ieder geval weinig last van elkaar hebben. Al gauw voelde ik dat het een uitputtingsslag zou worden. Geen ritme, regelmatig helemaal stilvallen, steeds sloegen de golven in de recover tegen mijn bladen. Het werd gewoon beuken en blijven proberen te zoeken naar techniek om ritme en doorgaande halen te krijgen. Aan het einde van het rechte stuk, na zo'n anderhalve kilometer ging het beter. Iets minder golfslag, meer ritme. Dat geeft de burger moed, evenals de aanmoedigingen van Suzanne vanaf de kant! Ook hoorde ik nog steeds af en toe Derk-Jan naar Marcel schreeuwen, wat moest betekenen dat hij niet verschrikkelijk hard wegliep.
Achter mij kwam wel een Twee-zonder snel dichterbij. Vanaf de rode boei maar iets eerder overgestoken dan gepland, zodat ze makkelijker zouden kunnen passeren. Dat bleek echter een inschattingsfout: zo snel kwamen ze niet dichterbij. Ik was het twee kilometerpunt al gepasseerd en zat in de laatste bocht te buffelen toen ze angstwekkend dicht achter me kwamen. Het werd duidelijk dat ze binnendoor wilden, maar ze zaten al zo dicht achter me dat ik eigenlijk niet meer uit de weg kon komen. Eén misslag en nog één en toen ging het mis. Ik moest razendsnel mijn stuurboordriem intrekken om de boeg niet te raken, maar raakte met mijn dol vast in hun bakboorddol. Ik maakte inmiddels vervaarlijk slagzij, maar hield het nog droog. Toen ik de dollen echter losmaakte verstoorde ik de precaire balans en sloeg ik om. Koud! Meteen kramp in mijn benen. Ik had maar één gedachte: snel naar de kant met de boot. Inmiddels kwamen Arjan en Albert ook al hard op me af. Aan de kant trokken Suzanne en een jongen van Gyas me op de kant (distels en brandnetels!), zodat ik enigszins beduusd, nat en koud op de kant stond. Zonder dat ik kans kreeg om tegen te stribbelen kreeg ik Suzanne haar fleece-vest aan en werd ik op haar fiets richting de Hunze gestuurd om te gaan douchen.
Zo eindigde het avontuur in deceptie, terwijl ik in een veel te klein vest op een te kleine damesfiets koddig naar de Hunze bibberde, zwaar gefrustreerd, boos op mijzelf en hevig balend dat ik nooit zal weten hoe hard of langzaam ik nu eigenlijk ging.
Suzanne heeft de boot terug naar de Hunze geroeid, wat een hele prestatie is, aangezien ze qua gewicht wel twee keer in de Waal zou passen en ik zal op zoek moeten naar revanche!

HEC Intro groot succes!

Nou, dat waren twee superleuke dagen! Het was vrijdag wel een beetje spannend, maar dat gevoel werd ruimschoots overvleugeld door een enorme nieuwsgierigheid naar de andere trainees. Toen ik in de tram stapte keek ik al stiekem wat om mij heen of ik al mogelijke nieuwe collega's kon ontdekken. Eenmaal aangekomen bij HEC bleek ik niet de eerste, maar ook lang niet de laatste. Prima op tijd. Meteen kennis gemaakt met de al aanwezigen en al gauw bleek dat de groep is samengesteld uit allerlei verschillende types. Daar is dus duidelijk ook op geselecteerd. Gedurende de twee dagen bleek ook wel duidelijk dat iedereen ook is uitgezocht om in het team te passen.
Leuke mensen, goede man-vrouw verhouding, opvallend veel buitenlandervaring en eigenlijk heel verschillende achtergronden. Van bestuurskundigen via industrieel ontwerpers tot psychologen en dus een verdwaalde historicus. De meesten zijn afkomstig uit de Randstad, maar ik ben niet de enige exoot: er loopt ook een Limburger rond.
Het vrijdagprogramma was in eerste instantie gericht op kennismaking en vervolgens volgde er allerlei informatie over het programma en de opleiding. Het formele programma werd afgesloten met een presentatie van oud trainee Jessica Hondelink, die enthousiast vertelde over haar ervaringen als HEC trainee. Heel opvallend was dat bleek dat ze bij de nieuwe werkplek van iedereen van de nieuwe lichting riep: "O, dan ga je met die-en-die werken!" Dit illustreerde heel treffend wat directeur Leo Smits die ochtend al had gezegd over het enorme netwerk dat we de komende twee jaar zullen gaan opbouwen. Hierna volgde een gezellige borrel en vervolgens de verplaatsing naar het Carlton-Ambassador hotel. Daar hebben we snel even onze spullen gedropt en de kamers gecheckt. Mijn kamer was aan het einde van een lange kronkelende gang op de vierde etage aan de achterkant van het hotel met uitzicht op een mooie herfstige kastanje. Bont behang, veel gordijntjes en tierelantijnen, beetje ouderwetse chique. Thuis zou ik het niet zo hoeven, maar toch: Niet verkeerd!
Vervolgens op naar het diner bij La Liguria aan het Noordeinde. Lekker gegeten, met een stoelendans na elke gang ter bevordering van de integratie. Supergezellig en een vervolg in de kroeg kon dan ook niet uitblijven. Tot half 3 hebben we heerlijk buiten gezeten op de Grote Markt voor de café de Boterwaag.
De wekker ging op zaterdag akelig vroeg en bij het ontbijt had iedereen (ondergetekende incluis) toch wat minder praatjes dan de dag tevoren. Na het ontbijt kregen we de opdracht in drie groepen een soort speurtocht door de stad te maken langs alle ministeries. We moesten naar een lijst met locaties toe. Daar belden we dan in ons geval Dieuwke (de programma-manager van een paar eerdere trainee programma's). Zij stelde ons dan een vraag die we moesten beantwoorden totdat we de lijst hadden afgewerkt. Onderweg maakten we foto's als bewijs. Na afloop moest iedere groep zijn bevindingen presenteren aan een jury.
Deze uitgebreide wandeltocht was wel fijn voor mijn wat brakke toestand en ook erg gezellig. We zijn de halve stad doorgewandeld: van het hotel, via het Binnenhof tot aan Sociale Zaken aan de Laan van Nieuw Oost-Indië. Terug op HEC combineerden we lunch en het maken van de presentatie. Iedereen had erg zijn best gedaan en duidelijk veel lol gehad. Toch wonnen wij dankzij de geniale inval de banaan centraal te stellen.
De winnaars organiseren het volgende uitje, dus dat is nog een leuke dag in het vooruitzicht. Nu eerst woensdag beginnen bij ICTU en vrijdag de eerste collegedag in Rotterdam!

Newsflash: ICTU

Even een kort berichtje: ben aangenomen bij ICTU en ga daar vanaf 1 november werken aan het project CCO. Later meer!

Spannende dagen voor de boeg!

Zo dat gesprek dinsdag was erg prettig. Leuk project, leuk team,veel mogelijkheden! Zou ik erg graag gaan doen. Als het goed is hoor ik vandaag of ze het met mij zien zitten.
Vanavond nog even lopen met de Outdoortraining van De Hunze en dan hop, in de trein naar Bilthoven. Morgenochtend om 9 uur begint de intro van het traineeprogramma. Ik heb er veel zin in en ben erg nieuwsgierig naar de andere trainees. Zaterdag weer naar huis en dan zondag de tweede Gyastrial. Instaptijd 15 uur, start vanaf de Harenerbrug om 16:00 uur. Wie zin heeft om mee te fietsen is van harte welkom: alle aanmoediging helpt natuurlijk!

Nieuwe schoenen!

Gistermiddag heb ik nieuwe hardloopschoenen gekocht! Na twee jaar waren mijn Asics Gel Kayano IX wel op. Grappig was dat dit een schoen is met een pronatiecorrectie. Ik had toen heel duidelijk zichtbaar een rare zwabber voor de landing in de enkel en zette mijn voet ook niet recht neer. Toen ik gisteren op de loopband liep bleek op de video duidelijk dat die zwabber eruit is en ik mooi neutraal loop. Loopscholing helpt dus!

Mijn nieuwe schoenen zijn de Pearl-Izumi Syncro Float. Wat een verschil zeg. De Pearl-Izumi's zijn heel veel lichter en hebben ook een veel fijnere pasvorm. De schoen trekt heel mooi strak rond de voet en sluit heel goed aan. Ik schuif absoluut niet meer, wat ik de laatste tijd in de Asics wel had.
Tijdens de outdoortraining heb ik er heerlijk op gelopen, al is het wel wennen, omdat het een heel andere schoen is. Met name het ontbreken van een pronatieblokje zorgt voor een heel ander gevoel. Ha! Ik heb weer helemaal zin in het loopseizoen!

Goede berichten

De afgelopen dagen heb ik een aantal goede berichten ontvangen. In de eerste plaats werd ik vanochtend uit mijn bed gebeld door Monique van HEC. Tuurlijk, net die ochtend dat ik niet om acht uur opsta wordt ik om vijf over negen gebeld. "Bel ik je uit bed jongen?" vroeg ze nog. Mijn antwoord: "Eh, een beetje..." heeft me geloof ik niet gered. Goeie indruk gemaakt...
Maar daar ging het niet om. Monique belde me om me te vragen of ik aanstaande dinsdag om drie uur kon, zodat ik nu dus een afspraak heb om dan kennis te maken met een potentiële opdrachtgever! Driewerf hoera!!! Een klus in het verschiet!
Inmiddels heb ik ook mijn contract ontvangen, getekend en geretourneerd. Vanaf 1 november ben ik officieel in dienst van HEC. Hier ben ik erg blij mee, want nu weet ik precies tot wanneer ik nog werkeloos ben. Bovendien kan ik nu ook regelen wat geregeld moet worden met UWV en CWI. In haar onmetelijke wijsheid heeft het UWV mij namelijk een WW uitkering toegekend. Dit was nog een goed bericht! En om de lijst met goede berichten compleet te maken heeft de NHL het grootste deel van mijn collegegeld teruggestort. Kortom ik heb een goede week!
Gisteren vond ik ook het programma voor de introductiedagen in de brievenbus. Op 27 en 28 oktober ontmoet ik mijn mede-trainees (Spannend! Ben benieuwd!) en verder zal een inleiding op de opleiding gegeven worden. En natuurlijk gaan we wat nader kennismaken met HEC. Dat HEC echt van ons nieuwe trainees houdt is ook duidelijk. We worden nogal gepamperd: We zullen overnachten in het Carlton Ambassador hotel in Den Haag. Dat klinkt niet alleen chique; check de site en zie dat het er ook chique uitziet! Wat een verwennerij!
Ik ben benieuwd. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in.

4 Mijl 2006

Zoals eerder in het Sportnieuws al aangekondigd heb ik zondag de 4 Mijl van Groningen gelopen. De voorbereiding was niet goed. De duurloop van donderdag was achteraf toch niet zo handig, want ik had er zondag nog spierpijn van! Desalniettemin ging ik zondagmiddag met veel goede zin op weg naar de start in Haren. Aangezien ik startnummer 15808 (van de 16000) had startte ik in het laatste startvak pas om kwart voor drie; een uur en een kwartier na de eerste lopers. Het inlopen ging moeizaam en stijf en doorgaans is dat een goed teken voor de loop zelf. Ik was dan ook benieuwd hoe het zou gaan lopen.
Na de start ging ik vlot van start om maar meteen veel langzamere deelnemers uit mijn startvak in te halen en wat ruimt op te zoeken. Ik had meteen een lekker ritme te pakken en was van plan zo'n 4:40 per kilometer te gaan lopen. Bij kilometer 2 bleek ik op 8:31 te zitten, een prima 4:15 per kilometer dus. Ook de volgende kilometer ging vrijwel exact in die tijd. Halverwege zat ik op 13:45 en ging het nog steeds lekker. Na de passage van de ringweg heb ik iets getemporiseerd om op de Herebrug te kunnen versnellen. En na de Herebrug was er nog goed een kilometer te gaan, dus maakte ik me op voor mijn eindsprint. In de Herestraat lekker doorversneld om bij het opdraaien van de Vismarkt een woeste eindsprint in te zetten. Over de finish, snel gekeken: 27:53! Wauw! Véél sneller dan verwacht en ruim 2,5 minuut sneller dan vorig jaar!
Kortom dik tevreden en een mooie opening van het loopseizoen!

Breaking Ikea News

Woensdag kocht ik bij de Zweedse meubelgigant een extra Benno (cd-kastje) en ik schrok mij een hoedje! GEEN IKEA INBUSSLEUTEL!!!

Je kent ze wel, die sleuteltjes, waarvan de halve wereld inmiddels een dozijn in zijn gereedschapskist heeft liggen. Niets daarvan! Schroeven zijn het nu. Conventionele schroeven. Daar gaat het Ikea gevoel! Wat heeft de Zweden hiertoe gebracht? Is het een kostenbesparing? Anticipeert men op het gemak van de schroefboormachine? Wie het weet mag het zeggen. Tot die tijd veeg ik de scherven van mijn wereldbeeld bijeen.

Sportnieuws

Afgelopen zondagochtend heb ik de eerste Gyas Skiff Trial geroeid. Mijn eerste krachtmeting in de skiff! Dit is me niet slecht bevallen. Het was gezellig druk op het water tussen met name de Hunze wedstrijdjeugd en Gyas dames. De trial gaat over 3 kilometer vanaf de Harener brug tot kort voor de Ketwich Verschuurbrug. Er werd gestart in omgekeerde volgorde van verwachtte snelheid, dus de langzaamsten eerst. Ik startte redelijk in het begin, maar de eer is gered: ik ben niet ingehaald. Sterker nog, ik heb zelf 2 eerdere roeiers ingehaald (dat omgeslagen Gyas meisje tel ik maar even niet mee). Oké toegegeven, de ingehaalde roeiers zijn 13 en 14 ofzo, maar toch... Zij trainen zes keer per week. Met de tijd, 13:09 ben ik ook wel tevreden. Mooi vlakke kilometertijden (4:21, 4:24 en 4:24), dus dat biedt perspectief voor de volgende trial op 29 oktober! De uitslag van de trial vindt je hier.

Dan treurig sportnieuws: V6 houdt op te bestaan. Na een lang gesprek hebben we besloten er al roeiploeg mee op te houden. De reden hiervoor is van mijn kant dat ik meer ambitie heb dan ik de anderen aan kan en mag doen. Voorlopig zoek ik mijn heil dan maar in de skiff, ook omdat het nog knap lastig zal zijn om de nieuwe baan met een ploeg te combineren. Verder wil Tjarko deze winter graag achten op weg naar de Head. Arend, Maarten en Michiel gaan kijken of ze met nieuwe roeiers een nieuwe ploeg kunnen gaan vormen.

Tot slot: de 4 Mijl van Groningen. Aanstaande zondag is het weer zover. Ga ik mijn tijd van vorig jaar verbeteren? Ik denk het wel, al is de voorbereiding abominabel geweest. Gisteren heb ik voor het eerst sinds maanden weer eens gelopen: een duurloopje van 15 kilometer. Ging lekker, de conditie is er dus zeker wel. Ik mis alleen wel ritme. Ik start zondag in het laatste vak met nummer 15.808 en ik hoop 2 minuten sneller te zijn dan vorig jaar, dus ongeveer 28:30.

Aangenomen!

Het was lang stil op mijn Blog, maar inmiddels is het gelukt! Na een heerlijke vakantie, een moeilijk assessment en gisteren tot slot een gesprek met de directeur van HEC, Leo Smits ben ik aangenomen als management trainee!

Eindelijk een èchte baan dus. Programmamanager Monique Molendijk is nu op zoek naar een opdrachtgever om mij "weg te zetten" en zodra dat gelukt is ga ik aan de slag. De opleiding blijkt overigens toch niet bij Tias plaats te vinden, maar aan de Erasmus universiteit in Rotterdam. Iets mindere ver weg dus ;-). Verder is het thema van het traject aangepast. Besloten is dat de focus niet onverdeeld op lokale overheden zal komen te liggen, maar net als in de voorgaande programma's op de overheid in de volle breedte. Waarschijnlijk zal ik half oktober aan de slag kunnen. Het introductieweekend zal in ieder geval op 27 en 28 oktober plaats vinden.

Vóór de vakantie, eerst nog een sollicitatie

Voordat ik over drie uur écht op vakantie ben, eerst nog even een update van mijn sollicitatiepogingen. Gisterochtend had ik een sollicitatiegesprek bij HEC in Den Haag. HEC is een afkorting van Het Expertise Centrum en is ongeveer 15 jaar geleden opgericht door het kabinet, omdat men vaststelde dat binnen de overheid te weinig kennis bestond over het managen van ICT. HEC werd opgericht om hier een einde aan te maken en een onafhankelijk adviesorgaan voor de overheid te vormen op het gebied van ICT. Het gaat hierbij dus meestal over het slaan van bruggen tussen beleid en ICT.
Sinds 2000 voert HEC ook een traineeprogramma uit, met steeds een ander thema. Voor het programma dat dit najaar gaat beginnen is het thema de lokale overheid. Op dit managementtraineeship heb ik gesolliciteerd. Het programma duurt twee jaar en in die tijd werkt de trainee aan drie projecten voor externe opdrachtgevers. Daaraan wordt van maandag tot en met donderdag gewerkt; op vrijdag wordt er een masteropleiding gevolgd aan het TIAS in Tilburg. Dat is de businessschool van de universiteiten van Tilburg en Eindhoven.
Dit traineeship biedt mij een fantastische kans om te werken bij de overheid, wat ik al een hele tijd wil en mij verder te ontwikkelen. ICT vind ik ook leuk en interessant, dus het onderwerp zit ook goed. En zo'n opleiding is natuurlijk helemaal prachtig: niet alleen heel waardevolle ervaring opdoen, maar ook nog een stevige studie erbij!
Mijn eerste persoonlijke kennismaking met HEC gisterochtend was erg prettig. Het is gevestigd in een prachtige villa in de zeeheldenbuurt in Den Haag. Ik werd erg vriendelijk ontvangen en kon wachten in de lounge (met loungebanken!) tot het gesprek zou beginnen. Ik werd al gauw opgehaald en mijn eerste indruk was meteen positief. Vriendelijke mensen, geen rare toestanden, gewoon aardig en geïnteresseerd. Ik had mijn gesprek met de programmamanager en één van de medewerkers van HEC, die ook mentor is bij het traineeship (toevallig de mentor van Jan-Daem, via wie ik op deze baan gekomen ben). Het gesprek was leuk, duurde bijna anderhalf uur en ik kon veel van mezelf kwijt. Er werd wel doorgevraagd, maar doordat ik helemaal op mijn gemak was, vond ik dat niet vervelend. Ik ging met een prettig gevoel naar huis en werd binnen een uur al gebeld met de mededeling dat ik door mag naar de volgende ronde: een assessment! Dit gaat plaatsvinden op 5 september, dus wordt vervolgd.
Tot die tijd ben ik lekker op vakantie in het heerlijke Italië!

The fraud of Floyd?

Held of bedrieger? Ik zal hier na de voorgaande berichten toch stelling moeten nemen in de kwestie Landis. Natuurlijk zijn alle wielrenners übermannen met een enorm testosteronspiegel, althans zo voel ik mij soms wel als ik zit te beulen. (Tussen twee haakjes: gisteren 65km aan 32,3km/u!!!) Aan de T-E waarde van Landis zit echter toch wel een luchtje. Zoals zovelen dacht ook ik ondanks de bewondering toch aan doping en dit lijkt dus helaas te kloppen.

Moeten we Landis nu ok afschrijven als dopingzondaar? Dat is een moeilijke vraag. Om te beginnen moeten we uiteraard de contra-analyse afwachten. Tot die tijd is hij ten principale onschuldig. Maar wat als hij inderdaad verboden middelen heeft gebruikt?
In één van mijn eerdere berichten vergeleek ik de rit naar Morzine met bijvoorbeeld Merckx. Toevallig las ik afgelopen weekend in de Volkskrant de vertwijfelde uitspraak van een - kennelijk niet erg goede - Amerikaanse journalist die zich afvroeg of we dan nu ook moesten gaan twijfelen aan de helden van weleer: had Merckx ook doping gebruikt? Maar natuurlijk! Merckx is gepakt, net als Zoetemelk. Alle grote wielerhelden gebruikten doping. Dit is een publiek geheim. Al die kreten over een tragedie voor de sport zijn dan ook grote onzin. Doping hoort bij wielrennen, maar wij wielerliefhebbers doen net of dat niet zo is. Wielerliefhebbers zijn romantici en ik ben daarop geen uitzondering. Wij willen de renners zien lijden op de fiets. Zonder lijden geen heroïek. Dat die renners daar hulpmiddelen bij gebruiken maakt ons feitelijk geen bal uit. Als er maar een mooie koers te zien is. De middelen zorgen ervoor dat de coureurs sterker zijn en hun prestatie langer achter elkaar en vaker kunnen leveren. Maar de pijn is er niet minder om. Daarom verdienen óók de dopingzondaars ons respect. Zij hebben net zo afgezien als de anderen. Wel is het natuurlijk zo dat er anderen benadeeld worden, maar ja er zijn winnaars en verliezers. Zo is de koers. Erg verhelderend over de wielerwereld en de dopingkwestie is overigens de novelle van Bert Wagendorp, De Proloog.
We zullen zien wat er gebeurt...
Intussen heb ik nog een ander boek gelezen over de Ronde van Frankrijk: Franse omwentelingen van Tim Moore. Vermakelijk! De auteur, besloot van de ene op de andere dat hij de Ronde van Frankrijk zou gaan fietsen. Eerst moet er een fiets worden aangeschaft, maar dit is zo ongeveer alle voorbereiding die hij treft. De man trekt er volkomen ongetraind op uit, met alle gevolgen van dien. Maar hij doet het maar mooi! Hij doet nog een poging tot doping met anti-hooikoortspillen, maar verder doet hij het op koffie en rosé. Inspirerend!


Update:
Sporza meldt dat er synthetische testosteron is aangetroffen in de B-staal, ofwel Landis is schuldig.

Volkskrant over Floyd

In de Volkskrant van vandaag staat een leuke bio van de (altijd goede) hand van Marije Randewijk over Floyd. Wie de krant niet heeft kan het hier lezen. Wel moet je je dan even registreren op de Volkskrant site, maar dat kan gratis.

Update:
Het is hem zoals verwacht gelukt: Landis maakt ruim genoeg tijd goed op Pereiro om de Tour te winnen. Desalniettemin: Chappeau voor Pereiro! Puike tijdrit!

De krachtTour van Floyd

Wat was het alweer genieten gister met de Tour. De eerste weken waren niet veel soeps, maar de laatste dagen waren ongekend spectaculair. Vooraf vreesde ik dat na het afvallen van Ullrich en Basso het waarschijnlijk Landis zou worden die de Tour op zijn palmares zou kunnen bijschrijven. Jammer, want ik had het niet zo op Landis. Rare vogel, op het oog een echte redneck, een cowboy. Geen stijl, geen klasse. Op Alpe d'Huez leek hij de basis voor de zege te leggen, jammer maar helaas.

De volgende dag zakte hij spectaculair door het ijs en verloor in 12 kilometer 10 minuten op zijn concurrenten. Het was gewoon zielig, zoals hij die laatste klim op ploeterde en ze allemaal bij hem wegreden. Oscar Pereiro-Sio kreeg het geel terug en eigenlijk vond ik dat wel prima. Pereiro was vorig jaar ook al enorm sterk en leek me sowieso al geen Walkowiak (Roger Walkowiak won de Tour in 1956 totaal onverwacht, omdat de grote mannen elkaar belonkten en hem in een monsterontsnapping een enorme voorsprong gaven). Vorig jaar was hij beresterk in de laatste Tourweek en ik neem het Hincapie nog steeds kwalijk dat hij toen de zege stal. Kortom, een winnaar waar ik best me kon leven.

Maar toen kwam gisteren de wederopstanding van Lazarus Landis! Ongelooflijk! Wat een kracht, wat en karakter. Deze strijdlust heeft mij toch wel veel respect voor Floyd gegeven! Hoe is dat mogelijk? 130 kilometer alleen in de aanval over vier apencols en aan het eind weer kandidaat tourwinnaar zijn! Ongelooflijk, dit kunnen alleen de grote kampioenen als Merckx, Hinault en Anquetil! Het kan dus wèl, vroeg in de aanval in een bergetappe en veel tijd pakken op de concurrentie. Hopelijk zien meer renners nu het licht en betekent dit het einde van het defensieve koersen! Natuurlijk speelt in het achterhoofd de vraag of het Landis zelf was die dit kon, of dat hij hulpmiddelen - doping dus - heeft gebruikt, maar toch een enorme prestatie. Alles ligt weer open. Dat kan wel eens een hele spannende tijdrit worden morgen. En vandaag? Ik kan me niet echt voorstelen dat de sprintersploegen de boel bij elkaar kunnen houden. Het zal wel een groepje vluchters zijn die het uitvechten.

Een Schier weekend!

Wat is het toch fantastisch dat zo dicht bij ons geliefde Groningen zich het prachtige eiland Schiermonnikoog bevind. Afgelopen weekend hebben we daar weer optimaal van geprofiteerd! Zaterdag ging het met vier Zuidwesters en Arend richting Lauwersoog om de boot van half tien te halen. Lekker op het dek in het zonnetje en varen maar. Onderweg zeehonden gespot, dus iedereen blij. Het is mij niet helemaal duidelijk wat er zo bijzonder leuk is aan zeehonden: ze doen of kunnen niks bijzonders, alleen in de zon liggen en een beetje zwemmen. Niet dat ik iets tegen ze heb, maar er zijn toffere dieren. Volgens de dames hebben ze zulke mooie ogen, maar daar zie je volgens mij niet veel van als ze 300 meter verderop op een zandplaat liggen.

Hoe dan ook, een perfecte overtocht, hup in de bus en naar de camping. Ik had gereserveerd, dus hadden we een mooi veldje om de tenten op te zetten. Maria had een tent van haar ouders mee voor de dames en Arend en ik zouden de nieuwe tent van Louise en mij inwijden. De tenten stonden zo, daarna thee gezet en vervolgens naar het dorp voor boodschappen en appeltaart. Intussen groeide de zin in het strand. Toen het via de camping richting strand ging was ik dan ook haantje de voorste. Op het strand verander ik altijd weer in een jongetje van tien: wie het eerst in het water is, rennen en zo snel mogelijk een duik kopje onder. En voorwaar! Noordzeewater, maar lekker warm! We hebben heerlijk gezwommen en gestoeid in de golven.
Daarna zochten we een mooi plekje in de duinen om te liggen. Hoewel liggen... We hebben de rest van de middag lopen ballen en ravotten, totdat we tegen zevenen neerstreken in de Marlein om te gaan eten. Daar voegde Suzanne zich bij ons, nét toen de bitterballen op waren. Lekker gegeten en daarna weer naar de camping gewandeld. Daar hebben we nog voor de tent zitten kletsen om uiteindelijk om half één te gaan slapen.
De nieuwe tent slaapt heerlijk, maar om zeven uur was ik klaarwakker: het gekwetter van de dames begon alweer. Ze hadden het wat warm gekregen en konden niet meer slapen. Voor het ontbijt heb ik nog even hardgelopen op het strand met Maria. Super om te lopen over die enorme zandvlakte, met de zon op de golven en bijna geen mens te bekennen. Na het ontbijt wilde ik zo snel mogelijk weer naar het strand. We hebben ons op hetzelfde plekje geïnstalleerd en weer lekker gedolt in de golven. Daarna was eigenlijk iedereen te uitgeteld om nog veel te doen behalve een beetje liggen in de zon. Rond half drie gingen we weer naar de camping om nog even te douchen en de spullen op te halen. Op de boot terug zaten we collectief voor Pampus, maar wat een heerlijk weekendje er tussenuit! Bekaf, maar wel heel voldaan en met een grote grijns op het uitgetelde gezicht.

Thuis... en weer weg!

Zo! Net terug van een geslaagde week in Bad Zwischenahn! Alles liep op rolletjes, makkelijke groep, mooi weer. Dikke prima dus. Alleen jammer dat het zo'n rotreis terug is. In Bad Zwischenahn een kwartier wachten op het station, dan een half uurtje in de trein naar Leer, daar ruim een uur wachten en dan nog tien minuten, omdat de trein wacht op een andere trein die vertraging heeft. Half uurtje naar Nieuweschans, maar daar weer een half uur wachten, want door het wachten op de vertraagde trein zijn we nu zelf vertraagd en missen de aansluiting... Fijn! Dan nog drie kwartier boemelen naar Groningen, zodat ik er van deur tot deur 4 uur over heb gedaan. 130 kilometer, in de auto kan het in een uur en een kwartier. Maar goed fijn weer thuis bij Louise.

En morgen ga ik lekker een weekendje naar Schiermonnikoog! Daar verheug ik me al de hele week op. Lekker strand, zon, gezelligheid, slapen in mijn nieuwe tent: HMMMM!!!!
Tot slot nog iets anders: 8 augustus heb ik een sollicitatiegesprek, daarover later meer.