Wielerblog top 3

We zitten midden in de mooiste koersweken van het jaar, de voorjaarsklassiekers zijn in volle gang. Over een over een paar weken begint ook de mooiste Grote Ronde, de Giro d’Italia. En als man heb ik dan natuurlijk een top-lijstje. Mijn top drie bestaat uit drie verschillende smaken: een serieuze blog, een blog voor romantici en een blog met relativering.

Mijn favoriete koersblog is HetisKoers!. Begonnen als blogje, waar bronstige jongemannen en een enkele dame hun Tourkoorts konden ventileren is het in een paar jaar uitgegroeid tot hét blog voor de romantische koersliefhebber. Hier gaat het eigenlijk niet om de wedstrijden zelf. Het verhaal staat centraal. De wedstrijdkalender is hier enkel een excuus om te mijmeren over de heroïek en tragiek van de koers.

Vaste categoriën als ‘Vergeten Wielrenners’ en ‘In het Geheugen Gegrift’ zeggen genoeg. De insteek is vaak literair. Je kunt HetisKoers! zien als het hippere (en jongere) online broertje van literair wielertijdschrift De Muur.

Een leuke ontwikkeling is dat er steeds meer een community ontstaat met evenementen als de HetisKoers!-koers, De Ronde op groot scherm in Ekko. Ik rijd dit jaar zelf dan ook in het HIK-shirt.

www.hetiskoers.nl

@hetiskoers

Mijn nummer twee heeft een heel andere insteek. The Inner Ring (INRNG) is een serieuze achtergrondenblog. De anonieme auteur (Het lijkt mij een Noord-Amerikaan) zit duidelijk midden in het profcircuit. Zo is er regelmatig twittercontact met teammanagers als Jonathan Vaughters van Garmin-Baracuda. Ook laat hij regelmatig merken inside informatie over diverse World-tour ploegen te hebben.

Verwacht hier buiten de terugblikken en voorbeschouwingen ook diepgravende artikelen over de World-tour, lijntjes achter de schermen van de UCI en het WADA, over dopingstrijd in het algemeen (het is immers een angelsaksische auteur). En uitleg over de Europese landen waar de koers zich afspeelt voor de niet-Europese lezers.

Een blog met inhoud voor de wielerliefhebber met diepgang.

www.inrng.com

@inrng

De top drie wordt afgesloten met een Vlaams blog dat gek is van de koers, maar de koers ook weet te relativeren: Wielerg@k. Tongue-in-cheek, zonder onzinnig te worden. De anonieme auteur is een liefhebber  die altijd met humor schrijft en zijn artikelen lardeert met geestige afbeeldingen en onderschriften. Een verademing tussen al die lieden die sport zo zwaar op de hand benaderen dat ze vergeten dat het in essentie (slechts) vermaak is.

http://wielergek.blogspot.com

@wielergekblog 

Ecofundamentalist?

Onlangs had ik een klein akkefietje met een collega. Ik ben opgevoed met zin voor zuinigheid. Zo doe ik zonder nadenken het licht uit als ik de kamer uitloop.

Ik hou niet van verspilling, niet alleen om het geld, ook uit een streven naar duurzaamheid. Daarom heb ik een regenton, doe ik boodschappen op de fiets of lopend, draai ik de vaatwasser alleen als hij goed vol zit en trek ik een trui aan in de winter.

Ja, bij ons thuis staat de CV (als we er zijn) op 18 graden. Dat blijken veel mensen al vrij Spartaans te vinden.

Maar dat is thuis. Deze normen heb ik ook als ik op het werk ben. Dus doe ik het licht uit als ik naar huis ga, of als ik het toilet verlaat. En als ik een beeldscherm op stand-by zie staan en weet dat daar niemand meer aan het werk gaat zet ik het uit. Dit gaat semiautomatisch. Jammer om die stroom te verspillen.

En ik trek adapters uit het stopcontact als er geen apparaat aan hangt. En daar ging het akkefietje om. ‘Hou nou eens op met je ecofundamentalisme!’ Beet hij me toe.

Dat zette mij aan het denken. Hij heeft gelijk dat ik hem mijn normen opdring. Toch doe ik dit niet om hem te pesten. Het is een dwingend normbesef, dat nog sterker geldt op mijn werk, omdat het daar niet alleen gaat om verspilling van een hulpbron, maar ook nog op kosten van de belastingbetaler. Kleine kosten weliswaar, maar dit is een principekwestie natuurlijk.

Tja, een gewetenskwestie dus. Iets Don Quichot-achtigs wellicht, maar is het ook echt ecofundamentalisme? Mag ik mijn collega’s hiermee lastig vallen, of moet ik mij leren beheersen?

De evolutie van postkantoren

Hier volgt een mopperblog over het verdwijnende fenomeen postkantoren. Vroeger waren er postkantoren, alwaar postbeambten je van postzegels en strippenkaarten voorzagen en waar je pakketjes kon afgeven. De openingstijden waren belachelijk, maar je wist niet beter.

Later werd de post geprivatiseerd. De markt zou het beter en goedkoper gaan doen. Het Post-deel van de PTT kreeg als bruidsschat van de overheid de postkantoren mee. Zeker in steden waren dat vaak waardevolle stukken onroerend goed op A-locaties. Zonde om te verspillen als postkantoor. Daarom verdwenen de postkantoren en kwamen er postagentschappen in boekwinkels en supermarkten. De openingstijden bleven belachelijk, maar je had geen andere keus.

Achter een postbalie zat een medewerker de vertrouwde postkantoorhandelingen te verrichten. Het belang van pakketpost nam steeds verder toe door het internet: Marktplaats en webwinkelen.

De balie nam wel kostbare winkeloppervlak in, dus nu is sinds kort bij de Spar om de hoek het agentschap gesloten. De posthandelingen worden gedaan bij Kassa 3, door een supermarktscholier. Mensen staan te wachten in de rij voor het koelvak. Op TV zijn spotjes die het pinnen promoten. Bij de Postkassa kun je alleen contant betalen. De openingstijden zijn nog steeds belachelijk.

Nieuwe schoenen!

Drie weken geleden kocht ik een paar nieuwe loopschoenen. Na twee jaar Saucony Progrid Triumph 5 was ik toe aan wat nieuws. Bij de Runner’s World aan het Hoornsediep stond ik al snel buiten met een paar Asics Gel nimbus 12 in zwart en oogverblindend fluor-oranje.

Het eerste loopje op de nieuwe schoenen was een kleine teleurstelling. Het voelde wat onwennig en ik had meteen wat last van mijn rechter achillespees. Verder had ik het gevoel dat de schoen mij meer tot een hiellanding dwong dan de oude Saucony’s. De tweede keer werd dat niet beter. De achillespees werd echt hinderlijk. Vreemd, wat ik had nooit eerder een dergelijke blessure gehaden volgens het interweb ben ik ook niet de enige. Terug naar de winkel dus.

Daar werd ik heel correct te woord gestaan. Afgesproken werd dat ik eerst nog eens op mijn oude schoenen zou lopen om uit te sluiten dat het gewoon een toevallige blessure was.
Na twee probleemloze trainingen op de oude schoenen ging ik vandaag maar weer terug. Na een uitgebreide video-analyse, zooltjes en diverse schoenen ben ik tevreden naar huis gegaan met een paar Saucony Progrid Triumph 8, de opvolgers van mijn oude schoenen. Goeie service dus van Runner’s World!

Hierbij ben ik een beetje eigenwijs geweest. Hoewel de video-analyse liet zien dat ik iets overproneer heb ik het advies om een schoen die daarvoor corrigeert te nemen afgeslagen.
De Asics Gel Kayano 17 die ik uitprobeerde deden al na een paar keer heen en weer rennen in de winkel een pijn uit het verleden herleven. Acht jaar geleden had ik ook een paar Gel Kayano’s: mijn eerste serieuze loopschoenen. Meer dan een jaar lang had ik na iedere training zeer pijnlijke kuiten en schenen. Dit voelde ik onmiddellijk weer. Hoewel de video duidelijk toonde dat de correctie werkt, laat ik deze kans op een wat esthetischer loopje zitten. Ik loop inmiddels al vijf jaar blessurevrij en pijnvrij op neutrale schoenen, dus daar ga ik lekker mee door.

Mijn schoengeschiedenis:
• Adidas geen idee welk type, 1998
• Asics Gel Kayano IX najaar 2003
• Pearl Izumi Syncro Float okt 2006
• Saucony Progrid Triumph 5 2009
• (Asics Gel Nimbus 12 2011)
• Saucony Progrid Triumph 8 2011

Wielervoorjaar 2011

De mooiste tijd van het wielerseizoen zit er weer op. De wielerlente is afgelopen. Het zomerseizoen met de grote rondes komt er aan. Tijd voor een evaluatie.

Eindeloos lang duurde de winter weer. Het voorjaar kan worden samengevat met twee namen: Fabian Cancellara en Philippe Gilbert. Van de Zwitserse Brommer werd verwacht dat hij het voorjaar zou domineren, maar ondanks een veelbelovende start bleek dat toch mee te vallen. Hij was ontegenzeggelijk wederom onmenselijk sterk. Toch zag een herhaling van vorig jaar er niet in. Net als Tom Boonen een paar jaar geleden heeft ervaren, is het peloton heel goed in staat een te sterke renner te neutraliseren door negatief te koersen. Dit heeft tot gevolg dat die minder wint, maar desalniettemin weet iedereen dat hij de sterkste man is en vormt hij wel het wielervoorjaar. Zo gaat dit in vlakke koersen.

In de heuvelklassiekers is dit lastiger, omdat bergop het meer man-tegen-man is dan op het vlakke. En dus kon Gilbert winnen waar hij wilde. Als we de winsten negeren, maar kijken wie de koers bepaalden zijn Cancellara en Gilbert de onbetwiste grootmeesters van het afgelopen voorjaar.

Het voorjaar begon erg goed voor het Nederlandse wielrennen. Het voor-voorseizoen werd gedomineerd door de Rabo’s die Down Under wonnen en in Oman domineerden. Na de prachtige zege van Langeveld werd het wat minder voor de oranje mannen, maar als je de progressie van Gesink, Mollema, Boom, Tjalingii en Ten Dam bekijkt – en vergeet ook de terugkeer van Hoogerland en de groei van Poels niet - kan het niet anders dan dat er goede jaren aankomen voor het Nederlandse wielrennen.

In algemene zin was het een mooi voorjaar voor het publiek. Zelfs de traditioneel saaie Primavera was een koers met een schitterend verloop. De Ronde was spectaculair en dat kon ook worden gezegd van Roubaix en La Doyenne. Alleen de Amstel Gold Race viel wat uit de toon met een saai verloop.
Het enige wat op De Ronde viel aan te merken was dat de winnaar nu niet erg attractief gekoerst had. (Dit wil niet zeggen dat het geen terechte winnaar was!) Met Goss, Nuyens en Vansummeren hadden we veel onverwachte winnaars in de klassiekers. Gilbert was in de klimklassiekers dan wel weer een voorspelbare winnaar, maar deed dat op grootse wijze.

Al met al een fraai voorjaar dat smaakt naar meer. Over een week start de Giro, de mooiste der grote rondes!

Parijs Roubaix: kasseien in essentie

De filmpjes van cameraman Rob Hodselmans van Holland Sport zijn bijna altijd prachtig, maar vanavond werd een uitzonderlijk mooi filmpje vertoond van de kasseienstrook van Mons-en-Pevel tijdens Parijs-Roubaix afgelopen zondag. Zie die banden over de kasseien gaan!

Hoogtepunten 2010: Mont Ventoux

Een week na de Galibier was de Mont Ventoux aan de beurt. De eerste keer de moeilijke kant vanuit Bédoin. 21 kilometer, gemiddeld 7,3% Het was een windstille dag en niet al te warm. Perfect weer dus. En na de Galibier viel het me reuze mee! De eerste 15 kilometer door het bos naar Chalet Reynard waren het zwaarst. Onregelmatig en enorm lang. Uit ontzag voor de laatste 6 kilometer door het notoire maanlandschap eerst bij Chalet Reynard even zitten, koffie drinken, recupereren. Dan weer verder, maar verdraaid. Dat valt reuze mee! Tot de laatste kilometer gaat het zelfs wel lekker. Op de top was het vreselijk druk. Jammer, daarom snel maar weer naar beneden. Even stoppen bij Tom Simpson en dan knallen naar beneden!

Een paar dagen later staat er een straffe Mistral, maar heb ik wel zin om nog eens op de fiets te stappen. Ik besluit door de Gorges de la Nesque naar Sault te rijden. Door deze kloof loopt een weg, 40 kilometer vals plat omhoog (1-5%). Verlaten, zonder zijwegen, zonder bewoning. Fantastisch mooi! In Sault drink ik een kop koffie en eet ik een puntje appeltaart en besluit om in ieder geval tot Chalet Reynard te klimmen. Dit is de mietjeskant van Ventoux, 2-5% gedurende 22 kilometer. Wat het wel venijnig maakt is de wind. Met de Mistral op kop sta ik te ploeteren om nog 10 in het uur te halen. Dan de bocht om en de wind in de rug, vlieg ik bergop met 30 per uur. Bij Chalet Reynard ben ik vlotter dan verwacht. Harde wind, dat is de échte Ventoux, daarom fiets ik door. Dit is beter! Er is bijna niemand. Het is zwaar, maar geweldig. Klimmen met de handen in de beugel op het kleinste verzet. Heroïsch!
De top is verlaten, zodat ik 5 minuutjes schuil voor de wind in het souvenirwinkeltje op de top en dan maar snel terug dalen naar Bédoin met een enorm goed gevoel.

Hoogtepunten 2010: de Alpen

Pas kocht ik toch maar die veel te dure foto van mijn beklimming van de Col du Galibier.  Een mooie aanleiding om toch even wat aandacht te besteden aan mijn 3 sportieve hoogtepunten van het afgelopen jaar

1. Col du Galibier (2646m)
2. Col du Glandon (1924m)
3. Mont Ventoux (1912m)

 Al deze cols werden bedwongen tijdens mijn vakantie. De Glandon was de eerste. Een prachtige klim over een rustige weg. De eerste helft door een bos, met voortdurend het ruisende geluid van bergbeken in de oren. Het tweede deel door de alpenweiden met een heel lastig slot. Mijn eerste echte alpencol, 20 kilometer lang, 13% gemiddeld. Afzien, genieten en verbaasd dat het ging.
Na de top klom ik nog een klein stukje door naar de Col du Croix de Fer, maar die telt alleen vanaf de andere kant.

Twee dagen later besloot ik het maar te gaan wagen: op naar Saint-Michel-de-Maurienne en maar zien waar het schip zou stranden. Het begin met de beklimming van de Col du Télégraphe ging super. Een heerlijk regelmatige klim van 12 kilometer aan gemiddeld 7,4%. Daarna een korte daling naar Valloire en dan begint het echte werk. 18 kilometer klimmen door de Alpenweides en op het laatst door de kale rotsen. Lang en zwaar, maar wat een kick om dat als zware polderfietser te volbrengen!

Radio

Enige jaren na de rest van de wereld ontdekte ik een web 2.0 fenomeen: podcasts. Ik breng heel wat uren door in mijn auto. Daar luister ik naar muziek op mijn iPod. Prettig, want altijd fijne muziek bij de hand. Dit heeft echter ook een nadeel: je hoort nooit meer iets nieuws. Enkel muziek die je al kent.

Als je je daar bij neerlegt ben je rijp voor Arrow Classic Rock en Arbeidsvitaminen, maar één van de genoegens van de kunsten is juist dat je nu en dan iets nieuws ontdekt, in plaats van het herkauwen van je voorbije jeugd.

Radio had daar altijd een belangrijke rol in. Heel vroeger luisterde ik naar Radio 3 en hoorde daar bijvoorbeeld op een zaterdagmiddag Rob Stenders een liedje draaien van een obscuur Brits bandje. Niemand kende het, maar Stenders bleef het week na week draaien. Ik was verkocht. Creep van Radiohead was fantastisch!

Later bewoog mijn smaak zich weg van de 3FM mainstream, maar gelukkig was er op de kabel KinkFM. Ook daar was genoeg te ontdekken.

Nu zit ik in de auto en is radio in de ether een barre woestijn. Alleen muziek voor oude lullen, of commerciële middelmaat. Waar moet ik nu nieuwe pareltjes voor het eerst horen?

Hier komen Podcasts in beeld. Op het internet kan iedereen radio maken. En dat kun je downloaden en beluisteren als je daar zin in hebt. In de auto bijvoorbeeld. Enige jaren geleden begon de eerder al genoemde Rob Stenders een eigen internetradiostation KxRadio uit onvrede met de reguliere radio, waar managers bepalen wat de DJ moet draaien. Op KxRadio bepaalt de DJ zelf wat hij draait. En dat levert een bonte collage op van muziek die de makers zelf ook écht goed vinden. Radio van liefhebbers voor liefhebbers dus. Sympathiek idee.

Mijn favoriet van het moment is Nico Dijkshoorn, vooral bekend als nasale huisdichter van De Wereld Draait Door. In zijn vrije tijd is deze bibliothecaris een fanatieke bewoner van de plaatselijke Plato en droomt hij in een bandje. Samen met DJ Ratz maakt hij een uurtje radio per week. Iedere week een tas platen, aan elkaar gepraat door twee jongens die op een zolder radiootje spelen. Meer is het niet, maar meer is ook niet nodig. Ik begrijp dat. Compleet met cheesy Beavis & Butthead-achtig gegniffel en uitroepen na iedere plaat dat dit ‘echt te gek’ is.

Deze jongens houden van de muziek die ze draaien en dat is aanstekelijk. Het is echt een omgevallen platenkast. Alles kan voorbij komen. Van obscure eighties Italo-disco tot De Jeugd van Tegenwoordig en van country tot foute glijerige R&B negers, van ACDC klonen tot lieve liedjes. Ik deel het enthousiasme niet altijd, maar dat hoeft ook niet. Het is immers een persoonlijke selectie. En soms ontdek je iets nieuws dat écht te gek is. Ik draai inmiddels al een paar maanden steeds opnieuw The Black Keys en val er ook mijn vrienden mee lastig. Gruizige rock die inderdaad steengoed is en bij voorkeur hard dient te worden opgediend.

Bloggen in 2010

2010 was een slecht jaar voor mijn blog. Niets meegemaakt dan? Dat zeker wel. Genoeg hoogtepunten, mooie ervaringen, meningen, ergernissen om over te schrijven. Toch gebeurde het niet.

Ik maak echter niet opnieuw excuses aan mijn lezers. Soms is het even niet anders. 2010 was voor mij een pittig jaar dat werd gekenmerkt door een opgroeiende dochter die de transitie van baby naar peuter maakte. Dat was superleuk en inspirerend, maar ook slopend door het chronische gebrek aan nachtrust. Dit in combinatie met een fijne baan die gepaard gaat met flinke reistijden maakte het zwaar.

Ik ben overigens erg tevreden met mijn leven: er is hier geen sprake van een klaagzang. Het schrijven schoot er echter nogal bij in. Áls ik schrijf, wil ik wel een fatsoenlijk product produceren en als de randvoorwaarden daar niet voor aanwezig zijn door slaapgebrek, gebrek aan puf, concentratie of gewoon geen zin, dan laat ik het liever.

Hoe nu verder met dit blog? We zullen zien. De vooruitzichten zijn dat 2011 geen veel gunstigere randvoorwaarden zal opleveren. Maar nu en dan hoop ik toch nog een kruimeltje te produceren.

LBL 2010: Als een zonnetje

Afgelopen weekend was het weer tijd voor het jaarlijkse weekendje ploeteren in de Ardennen: Luik-Bastenaken-Luik. Net als vorig jaar sliepen we direct aan de start in het Holiday-Inn in Luik, waar we dit keer een ruime kamer hadden met uitzicht op de Maas.

Jan-Daem en ik waren vrijdagavond om 21:00 uur ter plaatse en hadden besloten het dit jaar anders te doen. Geen gedoe met zoeken naar een restaurant, laat eten en nog later naar bed. Dit jaar stelden we ons tevreden met een AC onderweg en gingen we op tijd naar bed. Na aankomst spraken we nog even de komende dag door met de rest van de groep. Routiniers Cees en Pax zouden 130 rijden, dus die zouden we zaterdag pas na afloop weer zien.

Van onze metgezellen voor de dag kenden we alleen Floris, die in 2008 sterk debuteerde. Dit jaar vormde hij met Joeri en Leon de Roestige Rijders, die overigens helemaal niet roestig bleken. Eerste indruk: leuke jongens, daar komen we de dag wel mee door. Het plan werd om te proberen daadwerkelijk om 7 uur te vertrekken.

Na een heerlijke nacht, zonder verschoningen en flessen werd ik om 6 uur wakker van de wekker. Dat voelde alvast goed. Douchen, trikot kiezen en naar de ontbijtzaal. Veel koffie en stouwen maar. Behoorlijk op schema stonden we bij de auto om de fietsen klaar te maken. Daar troffen we ook de Rijders die stonden te hannesen met een slot. Sleutel kwijt. Kortom vertraging. Gelukkig werd de sleutel na enig vijven en zessen gevonden waarna we op pad konden.

Vertrek: half acht. Acceptabel. Het weer was voor het eerst echt mooi. Dit jaar geen mist in de ochtenduren, maar stralende zon! Op de eerste klim bij Embourg maar eens echt kennis gemaakt met de Roestige Rijders. Alle drie studenten. Floris: filosoof, Duitslandkundige en tanige spijker. Joeri: filosoof, estheet voormalig topturner met een haarcomplex. Type kleine vlo, denk Bettini met krullen. Leon: cultuurhistoricus, voormalig zware roeier bij Orca.

LBL was hun eerste grote tocht zeiden ze. Maar als voorbereiding bleken ze de Mergellandroute al gereden te hebben. Ook waren ze een keer kop-over-kop van Utrecht naar Zwolle gereden en weer terug. Onervaren misschien, maar bepaald niet onvoorbereid!

J-D en ik hadden dit jaar nog geen tochten gereden die veel langer waren dan 100 kilometer. Ik had zelfs nog geen meter bergop gereden. Dat kon nog wel eens een pittig dagje worden. De jonge honden vlogen alle hellingen op. Dat schoot lekker op. Jammer dat Joeri iedere 5 minuten moest plassen.

Het ging eigenlijk wel lekker. Alleen Jan-Daem kwam moeilijk in zijn ritme. Ik merkte dat ik dit jaar weer makkelijker bergop kom. De chambralles ging soepel, en ook de Wanne ging nog heel behoorlijk. Alleen Leon trok de stroken van meer dan 15% niet door knieproblemen en slechts een dubbel. De bikkel buffelde echter bewonderenswaardig door.

Het was heerlijk fietsen in de zon door de prachtige Ardennen. Wanne was alweer de tweede controle-/ verzorgingspost. Daar even lekker op een muurtje gezeten. Dan afdalen en vervolgens met koude spieren beginnen aan de Stockeu. Voor mij was dit de eerste keer op deze helling. Ik begon het wel wat zwaar te krijgen: de 100 kilometer dip. Ik kwam toch boven op de rotzak. Daarna werd het nog zwaarder. Volgens de organisatie was de Redoute de volgende klim pas. De werkelijkheid was een stuk zwaarder. Naamloze stroken van ruim boven de 10% waarop ik er wel wat doorheen kwam te zitten. Extra vervelend dus dat de voorderailleur weigerde naar het binnenste blad te schakelen.

Uiteindelijk kwamen we aan de voorlaatste post, een soort steengroeve waar je niet kon zitten, het water opwas en de stenen stukken uit mijn fietsschoenen sneden. Niet zo’n goede plek dus. A-typisch voor de meestal uitstekende verzorging door Le Champion!

Daarna door naar La Redoute. De Rijders waren nerveus voor deze laatste beproeving. Ik minder: de ervaring van vorig jaar was bemoedigend. Jammer dat er toch nog een bui viel op de verbinding naar Remouchamps. Net als vorig jaar begon ik de klim naast Jan-Daem, maar bij het opdraaien naar het zwaarste stuk kwam ik voorop met dank aan de 27. Relatief op het gemak ging ik naar boven. Bijschakelen en even uit het zadel naar het plateautje. Dan weer zitten. Nog een stukje uit het zadel, het einde in zicht. Drie tandjes groter schakelen en en danseuse sprintend naar de top. Als eerste boven van ons groepje. Raar. Floris volgt korte tijd later en daarna Jan-Daem. Dan Joeri. Als ik mijn appel al op heb volgt  Leon. Lopend en kauwend op een broodje kaas. Even uitblazen en dan een groepsfoto:

Daarna door, op naar Luik. Nog één klein puistje, dan dalen naar Chaudfontain en langs het water knallen. De Roestige Rijders gaan helemaal los: 38, 39. Mij te hard. Ik los op het vlakke. Ongebruikelijk. Langzaam verlies ik terrein. Ik trap alleen 33, hooguit nog 34. Ik haal wat groepjes in en heb na een paar kilometer een pelotonnetje in mijn wiel.

In de stad, bij een stoplicht haal ik ze bij en doe ik een Cancellaraatje. Misbruik makend van mijn anciënniteit draag ik ze op om nu normaal te doen en niet meer zo zot te rammen. Ik zet me op kop en grappig genoeg heb ik na een paar honderd meter alleen Jan-Daem nog mee. Na enig geslalom komen we met zijn tweeën om 18:30 over de streep. 177,5 kilometer, netto rijtijd 7:26. Eén kilometer per uur langzamer dan vorig jaar.

Het parcours was zwaarder dan vorig jaar. Maar we hebben wel goed doorgereden. J-D en ik hadden beiden het gevoel sterker en fitter te zijn dan vorig jaar. We kwamen overal goed boven, maar misten wat macht. Waarschijnlijk zijn we gewoon vermoeider dan vorig jaar.

Desalniettemin hadden we een topdag. We sluiten af met een goede maaltijd, waarna de Rijders nog energie hebben om de kroeg in te duiken. Ik slaap als een os. Zondag terug naar huis. Super weekend. Volgend jaar weer.

Kilometers maken in het hoge Noorden

Een week voor LBL. Zoals te voorzien is er te weinig getraind. Daarom heb ik nog een dagje geprikt met Jan-Daem, Cees en Hester. Het weer is dreigend, maar de buienradar laat zien dat de buien van West naar Oost trekken, net onder Groningen langs. De route vaststellen is dan ook niet moeilijk: naar het Noorden!
Dan een kleine kink in de kabel: Hester en Jan-Daem hebben het krat met fietsbenodigdheden in Leeuwarden laten staan! Voor J-D heeft Cees nog wel een set reserveschoenen. Hester strandt daardoor in Haren. Jammer!
Ik help J-D nog aan handschoentjes, helm op van de buurman en we kunnen op weg voor een heerlijke rit in de zon. Dreigende Hollandse luchten, weinig wind. Perfect!
Groningen uit langs het Hoendiep, Hoogkerk en dan het Westerkwartier in. Oldekerk, Lutjegast, koffie met appeltaart in Visvliet. Dan via Kollum naar Anjum en Ee, over de dijk naar Lauwersoog. Daar pauzeren met een visje (echt waar!) en voor de wind terug richting Groningen. Zoutkamp, door het Reitdiepdal via Houwerzijl, Oldehove, Saaksum, Ezinge. Dan een paar spetters en koffie bij Hamming in Garnwerd. Nog een klein stukje verder en we zijn er weer: 112,5 kilometer en een uitstekende zondagmiddag verder. Dat geeft vertrouwen voor de Ardennen!

Schaamrood

Met het schaamrood op de kaken zie ik dat ik al maanden niets meer heb geschreven... Er zijn allerlei excuses te bedenken, maar daaraan heeft mijn lezer natuurlijk geen boodschap. Ik ga daarom ook niets opperen over het vaderschap, werk, vermoeidheid taken in en om het huis en uitgebluste avonduren.
Nee, ik beloof maar weer eens beterschap en neem mij voor om meer te schrijven!

Rondje Oldambt

Zaterdag een heerlijk rondje gefietst over het mooie Oldambt. Wat een geluk dat de korte periode dat de Graanrepubliek welvarend was architectonisch zo gunstig getimed was en wat een geluk dat het weer zo meezat!

Stoempende aanvallers

Ik heb al jaren een zwak voor stoempende aanvallers. Eenlingen die soleren tegen het peloton. Voorbeelden: Ludo Dierckxens, altijd alleen vooruit op de kasseien, zij het zelden met resultaat. Jens Voigt en Juan Antonio Flecha en recentelijk Johnny Hoogerland: mannen die altijd offensief rijden en daarmee de koers maken, al winnen ze weinig. Erik Dekker behaalde meer rendement op deze wijze, bijvoorbeeld zijn onmogelijke zege in Parijs-Tours.
Fabian Cancellara was ook altijd zo’n man. Dat begon al in de tijd dat hij in het fraaie tenue van Fassa Bartolo koerste, maar bij CSC-Saxo ging het rendement fors omhoog met bijvoorbeeld fantastische zeges in Parijs-Roubaix (2006) en Milaan San Remo (2008) tot gevolg. En in 2010 is het helemaal smullen met twee solo aankomsten achter elkaar in De Ronde en Parijs-Roubaix.
Maar Spartacus heeft één wezenlijke tekortkoming. Hij zit zo mooi op zijn fiets. Alsof het allemaal geen moeite kost en hij gewoon lekker aan het peddelen is.
Je kunt dat zien als een teken van superioriteit, maar het doet wel af aan de heroïek. Het is alsof hij er niet voor hoeft te lijden. Stoempen kun je het tegenwoordig bij Cancellara niet meer noemen. Jammer. Daarmee zakt hij wel een beetje op mijn lijstje van favoriete renners. Maar ik zou het wel mooi vinden als hij dit jaar ook Luik-Bastenaken-Luik nog even meepakt.

La Primavera

Morgen is het lente. Milaan-San Remo wordt verreden. Een lange race naar de kust, en dan over de boulevard denderen langs de Ligurische kust naar de Cipressa en de Poggio. Daar wordt de koers tegenwoordig nog maar zelden beslist, maar toch is dat het punt waar de toppers zich willen laten zien. Daarna komt er gewoon een sprint.
In die zin lijkt de koers op de Italiaanse Ardennenklassieker Luik-Bastenaken-Luik. Wat telt is wie de sterkste is op de Poggio/ La Redoute. Wie uiteindelijk wint is bijna ondergeschikt.
De vraag is: ga ik kijken? Het Vlaamse openingsweekend heb ik gemist. Prompt was er Nederlands succes. Bobbie Traksel won na een nu al legendarisch zware Kuurne-Brussel-Kuurne en maakte veel van zijn wat tegengevallen carriëre goed.
De dag ervoor had Juan Antonio Flecha eindelijk zijn Vlaamse klassieker gewonnen. Wel zuur voor Rabo dat hij dat deed in het –overigens fraaie- truitje van Sky.
Vorige week heb ik wel koers gekeken, maar zowel in Parijs-Nice als in de Tirenno was er weinig over Nederlanders te melden, behalve dat Gesink goed meefietste. Wielrennen is een bijgelovige sport, dus moet ik nu maar de conclusie trekken dat ik beter de TV uit kan laten, omdat ik anders onherstelbare schade toebreng aan het Nederlandse wielrennen?
Hoe dan ook. Ik heb nog wel een kijktip die niemand meer een overwinning zal kosten. De Flandriens op maandagavond op Canvas (en op www.ooitgemist.be). Michel Wuyts blikt met alle groten (Steenbergen, Merckx, Godefroot, Leman, De Vlaeminck, Maertens, Museeuw) terug op de kasseienklassiekers van de afgelopen zestig jaar. Typisch Vlaamse wielersetting door gesprekken op café met bewonderende stamgasten die af en toe ingehouden lachen over winst, verlies, combines, betalingen en bijbehorende ont- en erkenningen.
Maar wie gaat er winnen in San Remo? Mario Cippolini zegt Tom Boonen. Wie ben ik om daaraan te twijfelen?
Ik hoop wel dat hij dat doet door definitief afstand te doen van de kwalificatie sprinter met een demarrage op de Poggio en een solo naar de meet. Net zoals hij dat deed in de Ronde van Vlaanderen toen hij zijn naam als Flandrien vestigde in 2005.

het geluid van Lego

Er is iets veranderd in ons leven. Er is iets terug, waarvan we niet beseften dat we het misten. Vorige week vierden we de eerste verjaardag van onze dochter. Uiteraard was dat aanleiding tot het geven van kado’s. Maar wat geef je een kind van één jaar? Zelf heeft het nog geen wensen.
Het enige wat ze tot nu toe wenst van speelgoed is dat je erop kunt bijten en ermee kunt smijten… Opa dan maar gevraagd om Duplo, dat moet altijd goed komen.
Dit weekend keken we elkaar aan bij het klaterende geluid van stuiterende plastic bouwsteentjes, het onmiskenbare geluid van Lego! Hét geluid van onze kindertijd terug in ons leven!

Zondagochtendwandeling

Vanmorgen was Sigrid al vroeg op, er lag verse sneeuw en de rest van de stad lag nog in bed bij te komen van het Noorderslagweekend.
Hoe dan beter de dag te beginnen dan met een ochtendwandeling door met knerpende sneeuw onder de voeten/ wielen?